Raison d'être

13 τρόποι να γίνετε ενοχλητικοί και να διασκεδάσετε (μόνο εσείς)

2008-05-30T13:48:00.008+03:00

«Η κόλαση είναι οι άλλοι» έλεγε ο Σάρτρ. Και γιατί να μην είστε εσείς η κόλαση για τους άλλους? (προσθέτει το Mogwai). Μια καλή λύση για να δώσετε ένα τόνο χαράς και κεφιού στη γκρίζα καθημερινότητα αυτής της χώρας (ωωω τι είπα!). Μόνο που το τόνο τον κρατάτε εσείς, οι λοιποί μάλλον δε θα το διασκεδάσουν και τόσο.

1. Κάντε προσωπικές ερωτήσεις (ακόμα και σε άσχετους). Έναν άντρα μπορείτε να τον ρωτήσετε αν έχει κάνει ποτέ έκτρωση, ένα παιδάκι να το ρωτήσετε μπροστά στους γονείς του αν κάνει ναρκωτικά, μια γυναίκα πόσο καιρό έχει να κάνει σεξ κτλ. Απαραίτητο να έχετε σοβαρό ύφος.

2. Στέλνετε chain mails ακατάπαυστα πάντα με την υποσημείωση ότι αν δε τα προωθήσουν οι λαβόντες σε 579988326 άτομα θα τους βρει η κατάρα του γαλάζιου παιδιού.

3. Να χρησιμοποιείτε πάντα ακρωνύμια κατά τα πρότυπα του στρατού. Πχ « ο υπολογιστής μου είναι ΠΟΕ (πέραν οποιασδήποτε επισκευής)», αντί για το «ω ρε πούστη» σε τόνο απελπισίας λέτε απλά ένα OMG, και φυσικά δε γελάτε ποτέ απλά λέτε LOL χωρίς εκφραστικότητα.

4. Κάντε ήχους ζώου. Ιδιαιτέρως οταν πλησιάζετε το στόχο ήσυχα ήσυχα από πίσω και του κάνετε τη κεραμιδόγατα σε οργασμό ή το τζιτζίκι ή το λυσσασμένο σκυλί (αρπάξτε του παράλληλα και το πόδι!). Επίσης, απαντάτε σε σοβαρές υποδείξεις του διευθυντή σας με ήχους παραδείσιων πουλιών αν συμφωνείτε ή με ήχους γαιδάρου αν διαφωνείτε.

5. Γίνετε ανυπόμονοι με κάθε την κάθε στιγμή. Κοιτάτε όλη την ώρα το ρολόι σας στη στάση, σπρώχνετε αυτούς που βγαίνουν απ’ το τρένο προς τα μέσα για να πάρετε τη καλύτερη θέση, χτυπάτε ρυθμικά τη πατούσα δίπλα σε στόχο που βγάζει λεφτά από ΑΤΜ κορνάρετε στη γιαγιά που προσπαθεί να παρκάρει.

6. Γελάτε δυνατά χωρίς λόγο. Ενδείκνυται σε χώρους απόλυτης ησυχίας (πχ σε βιβλιοθήκες, εκκλησίες, εφορίες). Σκεφτείτε πόσο θα εκνευριστεί ο στόχος αν αρχίσετε να γελάτε δυνατά και μάλιστα αν τον δακτυλοδείχνετε κιόλας. Προσοχή στην εκκλησία γιατί η αντίδραση του παπά μπορεί να είναι λίγο απότομη για όσους φοβούνται τη μετά θάνατον ζωή.

7. Κάντε παρατήρηση σε όποιον ανοίξει το στόμα του στο κινηματογράφο. Μετά πιάστε συζήτηση δυνατά για το πόσο μεγάλη αγένεια είναι να μιλάει κάποιος μέσα στην αίθουσα όταν οι άλλοι βλέπουν τη ταινία. Επιβάλεται φυσικά και η κατανάλωση πατατακίων τα οποία σε ερωτικές σκηνές μπορείτε να τα εκσφενδονίζετε προς την οθόνη λέγοντας «μπλιάχ» ή «sex sex sex!» ή «άσε τη κοπέλα κάτω ρε αλήτη!»

8. Απάντάτε πάντα με τη λέξη Γιατί? Σε κάθε απάντηση που λαμβάνετε μέχρι να βαρεθείτε κ’ εσείς ο ίδιος.

9. Καθαρίστε ακατάπαυστα τη μύτη σας εν είδη μετροπόντικα ή το αυτί σας. Ειδικά για το αυτί προτείνετε να κλείνετε και το κοντινότερο σε αυτό μάτι για μέγιστη απόλαυση και αισθητική ενόχληση του στόχου.

10. Η θέση του οδηγού βοηθάει ιδιαίτερα στο να γίνετε ενοχλητικοί. Πέρα απ’ τα κλασσικά (κόρνα στο φανάρι, μη χρήση φλας στη στροφή, χύμα πέρασμα από στοπ, οδήγηση με 43χλμ/ώρα στην αριστερή λωρίδα της Αττικής Οδού ή σφίνες σε φρακαρισμένη εθνική) προτείνεται και η χρήση προειδοποιητικού σήματος στους απέναντι οδηγούς ότι παρακάτω έχει μπάτσους και ας μην έχει, η χρήση γερμανικού αυτοκινήτου που όντας παρκαρισμένο έχει ανοικτό το φωτάκι για να νομίζουν ότι ξεπαρκάρετε .

11. Αναφέρετε πάντα το πασιφανές. «χτυπάει το τηλέφωνο» όταν το ακούν και οι γείτονες ακόμα, στο φανάρι λέτε πάντα «πράσινο» στον οδηγό όταν ανάψει πράσινο φυσικά, «λερώθηκες», «έχεις βγάλει καινούργια άσπρη τρίχα» και φυσικά το all time classic "πάχυνες" όταν αναφέρεστε σε θύμα γένους θυληκού κτλ

12. Απαντάτε μονολεκτικά με ύφος πηγμένου. Πχ Έχετε ύφος τρομοκρατημένου και σας πλησιάζει το θύμα να ρωτήσει τι συμβαίνει, απαντάτε «το τηλέφωνο!» ή «το ταβάνι!» ή «το αυτοκίνητο!» και σταματάτε να μιλάτε ή ακόμα χειρότερα αποχωρείτε.

13. Βάζετε δυνατή μουσική κατά προτίμηση νωρίς το πρωί του Σαββάτου ή τη Κυριακής, επιλέξτε Bollywood για τη μέγιστη ενόχληση των γειτόνων. Μη ξεχνάτε τον Σφακιανάκη για το αυτοκίνητο και να τραγουδάτε τα ερωτικά του Χατζιδάκι σε φάλτσο μινόρε.

Μετά απ’ όλα αυτά, το πιθανότερο είναι ότι όλοι θα σας αποφεύγουν οπότε μπορείτε να επανέλθετε στο φυσιολογικό για λίγο διάστημα για να τους μπερδέψετε. Επαναλάβετε τρις ετησίως.

Den grimme Ælling

2008-05-22T16:38:00.005+03:00

Σε είδα στον ύπνο μου εχτές. Εσύ δηλαδή θα πρέπει να ήσουν.

Κατέβαινες λέει τη Κατεχάκη αργά , όπως πάντα, με σκυμμένο το κεφάλι, μ' ένα στριφτό στο χέρι. Ναι, σίγουρα εσύ ήσουν. Όμως δε σου μίλησα, έκανα ότι δε σε είδα και προσπέρασα βιαστικά.Ούτε κ εσύ φαίνεται ότι με πρόσεξες. Άλλωστε δε θα με αναγνώριζες πια.

Καλύτερα έτσι, ακόμα και στ’ όνειρο δεν είχα όρεξη να σου μιλήσω. Για όσα συνέβησαν, για όσα συμβαίνουν. Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή που ΄λεγε κ ο Νιόνιος. Και που να σου εξηγώ τώρα, έχει και τόση φασαρία στη Κατεχάκη.

Και μετά το τοπίο λέει άλλαξε απότομα, κάτι αγριόχορτα καιγόντουσαν μακριά και άρχισε να πέφτει χιόνι πυκνό από κάποιο παραμύθι του Άντερσεν που ελπίζαμε να σβήσει τη φωτιά.

Εμείς γι’ αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε
για να μπορούμε να’ χουμε μια λάμπα,
ένα σκαμνί
ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί
ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.
Για να’ χουμε έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν,
ένα τραγούδι που να μπορούμε να το τραγουδάμε…

Υγ. Και που ‘σαι μαλάκα? Δε με λένε Αντρέα, Μιχάλη με λένε.

Και......ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΜ!

2008-02-18T18:03:00.010+02:00

Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για την αλλαγή του κλίματος, για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και γενικά για το γεγονός της αλόγιστης χρήσης ορυκτών πόρων που θα οδηγήσει εν τέλει στη καταστροφή του πλανήτη μας.

Ας σοβαρευτούμε. Μεγάλα παιδιά είμαστε.

Άντε όλο αυτό το σκηνικό να οδηγήσει στη καταστροφή του ανθρωπίνου γένους και κάποιων ακόμα εκατομμυρίων ειδών. Άντε ν’ αλλάξει και φάτσα ο πλανήτης (αλλού οι θάλασσες αλλού τα βουνά και τα λαγκάδια – κ’ άντε να βρούμε ξύλα τότε), αλλά μέχρι εκεί. Σιγά τ’ αυγά.
Στο post αυτό δεν θ' ασχοληθούμε με ημίμετρα σαν αυτά, αλλά με το πώς πραγματικά μπορούμε να καταστρέψουμε τον πλανήτη…ολοκληρωτικά.

Να τον αφανίσουμε μια και καλή.

Α. Χρήση Μικροσκοπικής Μαύρης Τρύπας

Τι χρειαζόμαστε : Μια μικροσκοπική μαύρη τρύπα. Το ατυχές γεγονός βέβαια είναι ότι, λόγω της κατά Hawking ακτινοβολίας, οι μαύρες τρύπες εξατμίζονται. Βέβαια, για μια μεσαίου μεγέθους μαύρη τρύπα, αυτό παίρνει κάτι εκατομμύρια χρόνια, αλλά για τη δική μας μαύρη τρυπίτσα, θα πρέπει να λάβουμε το γεγονός υπ’ όψη και να τη δημιουργήσουμε μεγαλύτερη από ένα όριο μάζας εξαέρωσης (χρειαζόμαστε περίπου τη μάζα του Έβερεστ). Η κατασκευή της επιβάλει λεπτούς χειρισμούς μιας και απαιτείται ένα επαρκές ποσό νετρονίων, αλλά μπορούμε να παρακάμψουμε το στάδιο αυτό και ν’ αρχίσουμε να στοιβάζουμε ατομικούς πυρήνες μέχρι να κολλήσουν.

Μέθοδος: Την τοποθετούμε οπουδήποτε μας αρέσει πάνω στη Γη και περιμένουμε. Η τρυπούλα μας θ’ αρχίσει να ρουφάει ύλη με κατεύθυνση το κέντρο της Γης, μέχρι να βγει απ’ την άλλη μεριά και ξανά πίσω (κάτι σαν σκούπα-εκκρεμές). Όταν πλέον αναπαυθεί στο κέντρο, δεν έχουμε παρά μόνο να περιμένουμε να ρουφήξει κ’ ό,τι απέμεινε. Πρόκειται για την πιο ξεκούραστη και αποδοτική μέθοδο.

Β. Χρήση έκρηξης Ύλης – Αντιύλης

Τι χρειαζόμαστε: περίπου 2.500.000.000.000 τόνους αντιύλης. Πρόκειται για τρομερό εκρηκτικό, αλλά η δημιουργία τέτοιας ποσότητας σε επιταχυντές σωματιδίων απαιτεί χρόνο. Πολύ χρόνο. Με τον κατάλληλο εξοπλισμό, απλά δημιουργούμε μια μηχανή μέσα στην οποία πετάμε την ανωτέρω ποσότητα ύλης μέσα από μια τέταρτη διάσταση, η οποία μας επιστρέφεται σαν αντιύλη.

Μέθοδος: Απλά θέτουμε τη βόμβα σε λειτουργία. Προτείνεται να την πετάξουμε απ’ το διάστημα (όπου και θα την έχουμε δημιουργήσει) προς τον πλανήτη και θα κάτσουμε λίγο μακριά μη μας πάρει το ωστικό κύμα.

Γ. Χρήση Γιγαντιαίας Μαύρης Τρύπας

Τι χρειαζόμαστε: Μια μαύρη τρύπα φυσικά. Γιγαντιαία μάλιστα. Και μηχανές αρκετά ισχυρές ώστε να θέσουν σε κίνηση τον πλανήτη. Αυτά μόνο.

Μέθοδος: Αφού εντοπίσουμε τη μαύρη τρύπα (συστήνεται αυτή προς τον αστερισμό του Τοξότη, μόνο 1600 έτη φωτός μακριά), θα πρέπει να πάμε την Γη εκεί ή να φέρουμε τη Μαύρη Τρύπα εδώ. Δυστυχώς η διαδικασία είναι χρονοβόρα, είτε μετακινήσουμε τη Γη είτε μετακινήσουμε τη Μαύρη Τρύπα. Για να κερδίσουμε χρόνο, προτείνεται να μετακινήσουμε και τις δύο. Βέβαια η Γη δε θα εξαφανιστεί ολοκληρωτικά, καθώς θα παραμένει ως κομμάτι μάζας της μαύρης τρύπας, αλλά τουλάχιστον δε θα είναι ορατή και σίγουρα θα καταστεί αδύνατη προς χρήση.

Δ. Καταστροφή με Γεώτρηση

Τι χρειαζόμαστε: Ένα αρκετά ισχυρό ηλεκτρομαγνητικό τρυπάνι (mass driver), ή ακόμα καλύτερα μπόλικα ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά τρυπάνια. Πρόκειται για ελαφρώς υπερμεγέθη σπειροειδή όπλα που έχουν τη δυνατότητα να εκτινάσσουν μεγάλες ποσότητες υλικών που τους ρίχνουμε μέσα (είχαν προταθεί για μεταφορά υλικών απ’ τη Σελήνη στη Γη).

Μέθοδος: Ουσιαστικά θα σκάψουμε τη Γη με τα ανωτέρω τρυπάνια και θα πετάξουμε τους μόλις 10 εις τη 36η τόνους ύλης στο διάστημα (κατά προτίμηση προς τον ήλιο για να εξαϋλωθούν κιόλας). Λεπτομέρεια: το τρυπάνι θα πρέπει να είναι ιδιαιτέρως ισχυρό ώστε να ξεπερνάει η ταχύτητα αποστολής τη βαρυτική έλξη του πλανήτη αλλιώς κινδυνεύουμε να μας έρθουν πακέτο πίσω. Ξεκινάμε το σκάψιμο και εκτινάσσουμε το υλικό προς τον ήλιο. Θα πάρει χρόνο, να το ξέρετε. Εναλλακτικά τα υλικά μπορούν να μεταφερθούν και με διαστημόπλοια στο διάστημα αλλά θα έχει υψηλό κόστος και θα μειώσει δραστικά τη ταχύτητα καταστροφής. Δε συμφέρει.

Ε. Εκμετάλλευση της (καταστροφικής) Ενέργειας του Ήλιου

Τι χρειαζόμαστε: Εξοπλισμό για να μετακινήσουμε τη Γη και προσεχτικό σχεδιασμό.

Μέθοδος: Εκσφενδονίζουμε τον πλανήτη προς τον ήλιο. Προσοχή. Είναι δυσκολότερο απ’ ότι ακούγεται, παρότι δεν απαιτείται σύγκρουση με τον ήλιο (τα παλιρροϊκά κύματα θα διαλύσουν τη Γη πριν έρθει σ’ επαφή). Και είναι δύσκολο γιατί μπορεί η Γη να μη καταφέρει να ξεπεράσει το όριο Roche και να καταλήξει τηγανισμένη αλλά και πάλι σε τροχιά. Αυτό θα ήταν ημίμετρο. Αυτή τη στιγμή δε διατίθεται σχετική τεχνολογία, αλλά εάν σκάσει κάποιος αστεροειδής και μας στείλει προς το κέντρο του ηλιακού συστήματος θα χρειαστούν μόνο 25 χρόνια για την απόλυτη καταστροφή. Άρα μπορούμε να μετακινήσουμε τη γη προς τη τροχιά κάποιου αστεροειδούς και ν’ αφήσουμε αυτόν να επιτελέσει το θεάρεστο έργο μας. Ειδάλλως, θα χρειαστούν χιλιετίες μέχρι να δημιουργηθεί τεχνολογία αρκετά ισχυρή για να το κάνουμε μόνοι μας. Κουράγιο.

ΣΤ. Πυροκρότηση της Ενέργειας Κενού.

Τι χρειαζόμαστε: Έναν ηλεκτρικό λαμπτήρα, σχετικά μεγάλο. Εχεμύθεια.

Μέθοδος: Πρόσφατες επιστημονικές μελέτες μας λένε ότι αυτό που θεωρούμε κενό ουσιαστικά μόνο κενό δεν είναι, αλλά αποτελείται από τεράστιες ποσότητες σωματιδίων και αντισωματιδίων που δημιουργούνται και καταστρέφονται μεταξύ τους κάθε δευτερόλεπτο. Και ότι η ποσότητα ενέργειας που περικλείεται ακόμα και στο κενό ενός ηλεκτρικού λαμπτήρα είναι υπεραρκετή να ψήσει όλους τους ωκεανούς μαζί. Και κάπου εδώ σκάμε μύτη εμείς χεχε. Πρέπει να βρούμε τρόπο να χαλιναγωγήσουμε αυτή η ενέργεια, λογικά σε κάποιο εργοστάσιο (κ’ έτσι δε θα μας πάρουν πρέφα κιόλας) και μετά ν’ αφήσουμε τις πυρηνικές αντιδράσεις εκτός ελέγχου. Η ενέργεια που θα εκλυθεί θα είναι αρκετή όχι μόνο να καταστρέψει τον αγαπημένο μας πλανήτη αλλά και ολόκληρο το ηλιακό σύστημα που τον φιλοξενεί.

Όλε!

Killing's as easy as breathing...(?)

2008-02-06T12:30:00.001+02:00

Όλοι τον ξέρουμε. Όλοι αποφεύγουμε να τον συναντήσουμε. Κανείς μας δεν τον έχει δει (ούτε καν στον ύπνο του). Και φυσικά, κανείς μας δε θέλει. Μέχρι τώρα όμως κανείς μας δεν έχει τολμήσει να τον αναλύσει κιόλας...

Μέχρι σήμερα!

Αρκετά με τους προλόγους (άντε μη φάμε και καμιά αδέσποτη). Το λόγο έχει ο μεγάλος και τρανός τιμωρός των "κακών" (εντός εισαγωγικών γιατί είναι μεγάλη η κουβέντα περί καλού και κακού στο κόσμο τούτο)...Rambo!

(κάνοντας κλικ στον πίνακα θα τα δείτε όλα, χεχε)

Εκρηκτικό συμπέρασμα Ι

Όσο μεγαλώνει, τόσο προτιμά να σκοτώνει ντυμένος. Αν κάνουμε έναν πρόχειρο υπολογισμό, στο Rambo II το ποσοστό που είδε για τελευταία φορά ντυμένο τον ήρωα πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, ήταν μόνο 20% (σε αντίθεση με το ποσοστό που η τελευταία του ανάμνηση ήταν οι μύες του – 80%). Στο Rambo III το πρώτο ποσοστό υπερδιπλασιάζεται (πάνω από το 40% των θυμάτων βρήκε τον θάνατο από ντυμένο Rambo), ενώ εν έτει 2008 κανείς δεν είχε τη τιμή να κρατήσει σαν τελευταία ανάμνηση τους μύες του τιμωρού του.

Bet I: Το πατσοκοίλι ούτε ο Ράμπο δε το γλυτώνει. (απόδοση 1,20)
Bet II: Όσο μεγαλώνει τόσο περισσότερο κρυώνει (απόδοση 1,80)
Bet ΙΙΙ: Ο Ράμπο αποκλειστικός χορηγός οίκου μόδας? (απόδοση 12,00)

Εκρηκτικό συμπέρασμα ΙΙ

Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο αποκτάνε θάρρος και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες οι σύνεργοί του, φτάνοντας εν έτει 2008 να κατέχουν το 32% των συνολικών φόνων, όταν το 1985 και το 1988 το ποσοστό ήταν 14 και 17% αντίστοιχα.

Bet I: Όσο μεγαλώνεις, τόσο καλύτερα μαθαίνεις τη βολή του outsourcing. (απόδοση 5,70)
Bet II: Όσο μεγαλώνεις τόσο χώνεις τους νεότερους να κάνουν τη βρομοδουλειά. (απόδοση 1,10)
Bet ΙΙΙ: Το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενεί. Σκληρός ο χρόνος Ράμπο μου. (απόδοση 1,20)

Εκρηκτικό συμπέρασμα ΙΙΙ

Διόλου αμελητέα και η συγκλονιστική αύξηση του ποσοστού των καλών που χάνουν τη ζωή τους επί τω έργω σε σχέση με το σύνολο των θανούντων. Πιο συγκεκριμένα, από το ασήμαντο 0 ή 2% των δύο πρώτων ταινιών, το 1988 φτάνουμε σε ποσοστό 22% και τώρα σε 32%! Ένας στους τρεις δηλαδή που βλέπει τα ραδίκια ανάποδα πριν δει τους τίτλους τέλους, ήταν καλός (ή καλούτσικος για να ακριβολογούμε).

Bet I : Το στοιχείο του αιφνιδιασμού έπαψε να ισχύει για τους καλούτσικους (30 χρόνια μετά οι κακοί δεν ψαρώνουν πια, του πούστη). (απόδοση 1,80)
Bet II : Οι κακοί περάσανε από σκληρή εκπαίδευση για να βρίσκουν επιτέλους τον στόχο (σε στενή σύνδεση και με τη κατωτέρω ανάλυση) (απόδοση 4,50)
Bet ΙΙΙ: Οι καλοί φλωρέψανε επικίνδυνα αφού μεγαλώσανε με Τόλμη και Γοητεία, Dallas και Santa Barbara. (απόδοση 1,10)

Εκρηκτικό συμπέρασμα ΙV

Σημαντικό κρίνεται και το γεγονός, ότι παρά την ανοδική πορεία των σκηνών με βασανιστήρια, καθώς και των σκηνών που ο ήρωας δε παθαίνει τίποτα παρά τη βροχή από σφαίρες που δέχεται, κατά τα 3 πρώτα επεισόδια, το ποσοστό αυτών μειώνεται δραματικά στην τελευταία επάνοδο του ήρωα.

Bet I: Back to reality? (απόδοση 14,00)
Bet II: Το Hollywood εφοδιάζει πλέον και τους κακούς με σφαίρες να πετάνε κ όχι μόνο στραγάλια? (απόδοση 19,00)
Bet ΙΙΙ: Οι Αμερικανοί δεν υπόκεινται σε βασανιστήρια (ισχύει όμως το αντιθετοαντίστροφο αυτού) (απόδοση 1, 10)

Εκρηκτικό συμπέρασμα V

Το πλέον συγκλονιστικό εξαγώγιμο απ’ τα δεδομένα συμπέρασμα όμως βρίσκεται στο τέλος της λίστας. Καμία σκηνή ερωτικού περιεχομένου. Μάλιστα.

Bet I: Οι μύες δε σου εξασφαλίζουν γκόμενα ντε και καλά (απόδοση 1, 30)
Bet II: Η ηδονή της βίας είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη (απόδοση 22, 00)
Bet ΙΙΙ : Ο Ράμπο είναι gay (απόδοση 57,00)

Μαμά, κουνάει!

2008-02-05T12:02:00.000+02:00

Όταν με ρωτάγανε, τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις συνήθως απαντούσα «συνταξιούχος».
Τώρα όμως που έχω ακόμα χρόνο, μπορώ ν’ αλλάξω?

Όταν μεγαλώσω, λοιπόν, λέω να γίνω σεισμολόγος. Θα γίνεται σεισμός και όλοι θα με ψάχνουν. Θα με ρωτάνε τι και πως. Αλλά δε θα ξέρω τι να τους λέω. Θα συνιστώ ψυχραιμία. Θα δηλώνω επιφυλακτικός και σκεπτικός αλλά και καθησυχαστικός. Ίσως ήταν αυτός ο κύριος σεισμός, θα λέω, ίσως πάλι και όχι, σε κανά δυο χρονάκια θα μπορέσουμε να βγάλουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα. Ίσως ήταν προσεισμός, ίσως και όχι. Αν γίνει σεισμός σε κανά κουλό μέρος θα δηλώνω έκπληκτος ότι θεωρούσαμε τα ρήγματα ανενεργά, εάν πάλι δεν αποτελεί έκπληξη το επίκεντρο θα δηλώνω ότι «το περιμέναμε χρόνια τώρα».
Ωραίο πράγμα. Δηλώνεις επιστήμων μέγας και τρανός, αφήνεις μαλλάκι Einstein, βγαίνεις στα παράθυρα να πλακώνεσαι με τους συναδέλφους σου ενώ δεν έχεις ουσιαστικά ιδέα τι γίνεται ή τι πρόκειται να γίνει εκεί κάτω. Να κ’ αν κουνήσει να και αν δεν. Στο κάτω κάτω, εσύ φταις?
Εάν πάλι ανοίξει το έδαφος και βγάλει λάβα στο Σύνταγμα, άντε να δηλώνω μαλάκας.

ΥΓ. Όταν είχε γίνει ο μεγάλος σεισμός στη Τουρκία θυμάμαι τις δηλώσεις ένας σεισμολόγου της γείτονος...
«Μη με ρωτάτε αν θα ξαναγίνει σεισμός. Θα ξαναγίνει. Το πότε και το που, απλά δεν το ξέρουμε. Αλλά δε σας σκοτώνει ο σεισμός. Τα κτίρια σας σκοτώνουν. Φτιάξτε λοιπόν ασφαλέστερα κτίρια να είστε έτοιμοι για τον επόμενο». Έτσι για να φέρουν γνώση οι φύλακαι (και οι δικασταί βεβαίως βεβαίως που ουδεμία υπευθυνότητα έχουν ακόμα καταλογίσει παρά τα κατά καιρούς θύματα της).

Άντε και σκιάχτηκα πρωινιάτικα με τα νέα απ’ τη Πάτρα. Όχι δε σοβαρεύτηκα αλλά....είμαι και χέστης με τους σεισμούς, πειράζει?

The Lord of the Sinks

2008-01-15T14:17:00.001+02:00

Η ιστορία που ακολουθεί είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους.

Εχτές το βράδι ήρθε ένα φιλαράκι απ’ το σπίτι για DVDing, και συγκεκριμένα τον άρχοντα των δαχτυλιδιών 3, την μαλακία. Μην απορείτε, το είχα δει στον κινηματογράφο αλλά δε θυμόμουν τίποτα και από χτες ξέρω το γιατί.
Το εν λόγω φιλαράκι είναι και ελαφρώς νυσταλέο απ’ τη φύση του, ήταν και η ταινία τη τελευταία ώρα σα ταινία του Αγγελόπουλου υπό την επήρεια LSD, την έκανε κατά τη 1.
Κ’ έμεινα μόνος, σ’ ένα τεράστιο άδειο διαμέρισμα (50 τετραγωνικά σκοτάδι). Έξω ησυχία. Η ψηλή βροχή έδινε έναν τόνο ερέβους και το ελαφρύ αεράκι κουνούσε μανιασμένα τις κουρτίνες. Ούτε ένας ήχος ανθρώπινος.
Ανοίγω τη πόρτα της τουαλέτας νιώθοντας το βλέμμα ενός πλάσματος μη ανθρωπίνου να με ακολουθεί. Γυρίζω απότομα και το βλέπω.
Κατσαρίδα!
«Ένα Ορκ», σκέφτομαι. Με αργά βήματα υποχωρώ, βγαίνω στο μπαλκόνι της Minas Tirith, αρπάζω με λυσσαλέα κίνηση τη Skoupa της Erendil και το Farasi του Isengard (σμυλεμένο στις φωτιές της Minas Morgul) και επιστρέφω. Το Ορκ είναι ακόμα εκεί και παραφυλάει τη Lekani της Gorgoroth. Η μοίρα του όμως έχει ήδη οριστεί και σε λίγα λεπτά το άψυχο κουφάρι του βρίσκεται ιπτάμενο και σε ελεύθερη πτώση προς το Dromaki της Osgiliath.

Ξαναπηγαίνω με βήμα αποφασιστικό προς τη Toualeta της Gondor...

Η επιστροφή του βασιλιά!

Wrestling's ξεκίνημα, νέοι αγώνες

2008-01-07T11:05:00.000+02:00

Ε, ναι λοιπόν, το πρώτο post του 2008 είναι εδώ να σας συγκλονίσει, να σας συνεπάρει, να σας μαγέψει κτλ για τον απλούστατο λόγο ότι δε το έγραψα εγώ, αλλά ο πολυαγαπημένος μου γερμανοτραφής (που μιλάει μόνο γαλλικά, αγγλικά, λίγα ολλανδικά και μάλλον ελληνικά και έχει σπουδάσει στο βέλγιο) Τεό. Τα κακά νέα, για όσους δε κατάλαβαν, είναι ότι αυτή τη φορά που είπε ότι θα κλείσει το blog του,το έκανε. Μην ανησυχείτε όμως, με το που ανοίξει καινούργιο θα σας το καρφώσω εγώ (bandit). Τσάμπα.

Επ'ευκαιρίαν της ενάρξεως του νέου έτους θα ήθελα να μεταφέρω σε όλη τη μπλογκοσφαιρα τις θερμότερες των ευχών μου.
Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τον φιλόξενο mogwai που φιλοξενεί το στιγμιαίο τούτο ξέσπασμα της κατά τα άλλα ανενεργής εμπνεύσεως μου

Οι ευχές είναι ένα τυποποιημένο προιόν των μικροαστικών συνηθειών μας και πέραν της στιγμιαίας συνεισφοράς των στην δημιουργία μιας καλής ατμόσφαιρας δεν ωφελούν σε τίποτα.
Λέγω λοιπόν φέτος να συνεισφέρω στην ευτυχία όλων σας μέσω των παρακάτω πρακτικών συμβουλών (αποστάλαγμα εμπειρίας από το 2007 ):

1. Όσοι από σας (από σας είπα , δεν μιλάω για μένα) καπνίζουν , πρέπει να σταματήσουν τώρα που είναι αρχή του έτους - αυτή την βλαβερή συνήθεια.
Θυμηθείτε επίσης τον Ιούνιο να το ξανακόψετε

2. Βάλτε τάξη στην ζωή σας και οργανωθείτε , οργανώστε τις ντουλάπες σας και τα έγγραφα σας .
Όλοι να πορεύεστε με to-do Lists στα χέρια η καλύτερα σε xls(να φτιάξω την ντουλάπα : postponed , να καθαρίσω το γραφείο : delayed)

3. Σταματήστε τις άσκοπες σπατάλες , τις άσκοπες εξόδους τα άσκοπα ξενύχτια και τα άσκοπα ποτά.
Βάλτε ένα reasoning σε όλες τις πράξεις σας και αρχίστε να οραματίζεστε συχνά τον εαυτό σας σε πέντε χρόνια από σήμερα ( μετά ισως χρειαστείτε κανα ουισκάκι βέβαια)

4. Αλλες γενικές συμβουλές : Μακριά από σπήλαια και από τους πεζόδρομους του Δήμου Αμαρουσίου (ουδέν σχόλιον) , μακριά από εναλλακτικούς παροχους σταθερής και Ιντερνετ (όλοι με το λαπτόπ και τηλεκάρτες στο Σύνταγμα) , οι άντρες μακριά από προγναθικές γυναίκες

Αυτά και του Χρόνου με Υγεία , Sap και Οργάνωση (γιατι για φετος δεν μας βλέπω)

Ο γερο *Γερμανός*

Και παρ΄ότι ο πειρασμός ήταν μεγάλος, σας υπόσχομαι ότι δε πείραξα τίποτα στα ανωτέρω. Μέχρι και το "γερο" στην υπογραφή ήταν δικό του.

Ο μικρός τυμπανιστής (και άλλες ιστορίες εορταστικού μίσους)

2007-12-27T16:36:00.000+02:00

Όχι που νομίζατε ότι δεν θα έθαβα χρονιάρες μέρες....

Άσβεστο μίσος Ι

Ο μικρός τυμπανιστής. Από μικρός τον μισούσα θανάσιμα. Κάτι θα μου είχε κάνει δε μπορεί, και έτσι κάθε φορά που άκουγα τη μελωδία μ’ έπιανε πονοκέφαλος. Τρελός πονοκέφαλος μάλιστα. Αν τον είχα μπροστά μου θα του έφερνα τα τύμπανα κολάρο να δει σφοντύλι όχι ένα αλλά καμιά κατοστάρια αστέρια της Βηθλεέμ.

Άσβεστο μίσος ΙΙ

Οι κουραμπιέδες. Εκτός απ’ το γελοίο τους όνομα, μου την δίνει τρελά η κουβέρτα από ζάχαρη άχνη. Την μισώ. Διασκεδάζω όμως να φτερνίζομαι προς τη πιατέλα. Ίσως να φταίει και η τραυματική εμπειρία της γιαγιάς, που κάθε χρόνο φτιάχνει κουραμπιέδες και είναι και απίστευτα περήφανη πόσο τους πέτυχε, αλλά το αποτέλεσμα είναι συνήθως ένας μικρός και άσπρος όγκος από τσιμέντο σερβιρισμένος για κουραμπιές. Είχα σπάσει και δόντι στη προσπάθεια μου να τους φάω (μη τη πληγώσω κιόλας), και η μόνη διέξοδος να τους παπαριάζω στον καφέ, μπας και.

Άσβεστο μίσος ΙΙΙ

Η γαλοπούλα. Πρόκειται όχι μόνο για το πιο καθυστερημένο ζώο αλλά και το πιο άσχημο. Αρνούμαι πεισματικά να κάτσω στο ίδιο τραπέζι με αυτό το λάθος της φύσης. Εύχομαι να μπει γρήγορα στη λίστα με τα υπό άμεση εξαφάνιση ζώα μπας κ ησυχάσουμε. Δε σας κρύβω πάντως ότι όταν τη βλέπω ανάσκελα, ψημένη, με τα πόδια ορθάνοιχτα, με δυο μαχαίρες μπηγμένες και την πλούσια γέμιση από κάστανο, κάτι ενδόμυχα ευχαριστεί τις σαδιστικές μου τάσεις.

Άσβεστο μίσος IV

Το και – καλά πολύτιμο φλουρί της βασιλόπιτας που και – καλά φέρνει τύχη στον ευρόντα. Το οποίο είναι ένα τσίγκινο δίφραγκο που όλοι με το που σερβίρεται αφράτη αφράτη και ανυποψίαστη η πιτούλα, πέφτουμε πάνω της σα γότθοι στη ρώμη και την μαδάμε, μέχρι που καταντάει ένα μη φαγώσιμο συνονθύλευμα που ίσως και να ήταν νόστιμο αν δε προτιμούσαμε τον τσίγκο.

Τα λεμε του χρόνου παίδες! Καλά να περάσετε!

Αράζω, άρα ζω

2007-12-10T14:16:00.000+02:00

Τελικά το πιο δύσκολο πράγμα τη σύγχρονη εποχή είναι να μη κάνεις τίποτα. Ακόμα και όταν μας δίνεται η ευκαιρία ν’ αράξουμε, φρικάρουμε με την ιδέα, μιας κ όλες τις μέρες τρέχουμε πανικόβλητοι απ’ τις 7 το πρωί μέχρι να κοιμηθούμε. Τώρα τελευταία εγώ τρέχω και στον ύπνο μου. Ιδού λοιπόν ένα πρόχειρο εγχειρίδιο απραξίας, πώς να μην κάνετε τίποτα και να σας αρέσει κιόλας.

- Προγραμματίστε σωστά
Τίποτα πιο σημαντικό από σωστό σχεδιασμό. Ορίστε το χρονικό διάστημα που θα τεμπελιάσετε (μέρα, βδομάδα, μήνα , έτος, δεκαετία – όχι παραπάνω). Ανεξαρτήτου διαρκείας αράγματος, ο σχεδιασμός θα σας βοηθήσει να ακυρώσετε όλα σας τα ραντεβού, να μην πείτε ένα τυχαίο «ναι μωρέ» όταν ερωτηθείτε «Πάμε Αρβανιτάκη την Παρασκευή να πονοκεφαλιάσουμε?», αλλά και να μη ξεμείνετε από τρόφιμα και πρέπει να διακόψετε την απραγία να τρέχετε στα μαγαζιά.

-Ενημερώστε…
…τους πάντες, ότι το ανωτέρω χρονικό διάστημα θα είστε πηγμένοι . Φτιάξτε λίστα με το τι θα είχατε να κάνατε υπό ΚΣ και παραφουσκώστε τη (επίσκεψη στον οδοντίατρο, ψώνια, να πάω σ’ έναν γάμο, να δω το ανίψι μου που έχω μια δεκαετία να το επισκεφτώ, με τρέχουν στη δουλειά κτλ). Πείτε σ’ όλους να μη σας ενοχλήσουν εκτός κ αν είναι μεγάλη ανάγκη.

-Επιλέξτε τοποθεσία χαλάρωσης
Διαφορετικοί άνθρωποι χαλαρώνουν διαφορετικά. Άλλοι γουστάρουν δωμάτιο (με ή χωρίς θέα), άλλοι θάλασσα, άλλοι βουνό. Επιλέξτε σωστά και έχετε γεια ραχούλες.

-Κλείστε το κινητό
Και όχι μόνο. Κλείστε τον υπολογιστή, το PDA, βγάλτε το σταθερό απ’ τη πρίζα, το beeper για τον βηματοδότη. Κλείστε ότι καν ντρίν με λίγα λόγια εκτός από…

-Το ξυπνητήρι
Το οποίο πρέπει να κάνει ντριν ακριβώς στο πέρας του διαστήματος ανάπαυλας. Αυτό θα σας καθησυχάσει να μην κοιτάτε το ρολόι κάθε 5 λεπτά να δείτε πόσην ώρα τεμπελιάς σας απομένει.

-Αράξτε
Φτάνουμε στα δύσκολα τώρα. Πρέπει να υπερνικηθεί ο πειρασμός (όχι τηλεόραση, όχι ραδιόφωνο, μη διαβάσετε τίποτα, μην καλέσετε κάποιον, μη τσεκάρετε mails κτλ). Εξαίρεση αποτελεί η επίσκεψη στη τουαλέτα. Είναι απαραίτητο όχι μόνο να αδειάσετε το πρόγραμμα σας από to-do lists, αλλά και το μυαλό σας. Κοινώς το κάνετε Buddhist monk style. Μιμηθείτε τη κατάσταση που πέφτετε στο κρεβάτι γεμάτοι σκέψεις και πιέζετε τον εαυτό σας «Σκάσε να σκέφτεσαι, σε 3 ώρες ξυπνάς». Αν δε τα καταφέρετε, μπορεί να παρασυρθείτε σε ονειροπολήσεις, πράγμα καθόλου κακό, αρκεί να μην το μάθουν οι γονείς σας (Γιάννη, ξύπνα, το παιδί παίρνει ναρκωτικά!).

-Επαναλάβατε
Αλλά μη το ξεφτιλίσετε.

ΥΓ. Αν δεν είστε μόνοι, τότε ακολουθήστε τα ανωτέρω βήματα μαζί με τον/την σύντροφό σας. Κοινώς, μην κάνετε τίποτα μαζί. Αν επιλέξτε να μην κάνετε τίποτα μόνοι σας, ο άλλος μάλλον θα φρικάρει.

ΥΓ2. Αν το να μην κάνετε τίποτα σας προκαλεί άγχος ή ενοχές, να πάτε για ψάρεμα. Θα λέτε τότε «Είμαι πολυάσχολος, ψαρεύω».

ΥΓ3. Μην ξεχνάτε ότι το να μην κάνετε τίποτα σας οδηγεί στο να είστε περισσότερο αποδοτικοί στα επόμενα γεμάτα άγχος διαστήματα (το ξαναγέμισμα της μπαταρίας είναι σημαντικό πράγμα). Άρα, δεν είστε τεμπέληδες, προσπαθείτε να γίνετε πιο παραγωγικοί … στο μέλλον.

ΥΓ4. Αν κουραστείτε να μην κάνετε τίποτα, πηγαίνετε για ύπνο.

Which side are you on, boys?

2007-12-03T12:17:00.000+02:00

O μέγας Mogwai κατάφερε και εξασφάλισε για εσάς - σε αποκλειστική διανομή- τη κάτωθι εικόνα. Το ενδιαφέρον στη κινούμενη εικόνα, αν εξαιρέσουμε ότι η κοπελίτσα έχει πολύ ωραίο σωματάκι και χορεύει σα τον Νουρέγιεφ, είναι ότι ο καθένας βλέπει τη μορφή της να γυρνάει είτε με τη φορά του ρολογιού, είτε αντίθετα με τη φορά. Υπάρχουν και κάποιοι που αποφασίζουν κατά βούληση το πως θα γυρίσει ο Νουρέγιεφ, παραγγελιά δηλαδή, γύρνα δεξιά ευλογημένη κτλ. Εδώ, για λεπτομέρειες και περαιτέρω αναλύσεις, έαν και εφ' όσον δε σας καλύπτουν οι δικές μου εξηγήσεις.

Όσοι βλέπουν κίνηση με τη φορά του ρολογιού (χρησιμοποιούν δηλ. το δεξί μέρος του εγκεφάλου τους)

Είναι και γαμώ τα παιδία, τελεία και παύλα, η επιστήμη μίλησε.

Όσοι βλέπουν κίνηση αντίθετη με τη φορά του ρολογιού (αριστερό μέρος)

Είναι (απ' ότι φαίνεται από μια σύντομη στατιστική ανάλυση) όλοι οι υπόλοιποι εκτός από μένα!

Προς τα που γυρνάει το κοριτσάκι είπαμε?

ΥΓ. Όσοι δε ξέρουν προς τα που κινείται η χορεύτρια, απλά δε ξέρουν να διαβάζουν την ώρα.

Occam's Razor (The Law of Parsimony)

2007-11-22T00:33:00.000+02:00

Ο Άγγλος Γουλιέλμος του Όκαμ υπήρξε λόγιος φρατζισκανός μοναχός του 14^ου αιώνα. Ψιλοαναρχική φιγούρα, τα ’βαζε με τα πλούτη της εκκλησίας και του κλήρου κτλ, αλλά έμεινε στην ιστορία χάρη στην θεωρία που του αποδίδεται, γνωστή σήμερα ως το Ξυράφι του Όκαμ (Occam’s Razor).

Με δυο λόγια αναφέρει ότι όταν έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο ισοδύναμες αιτιάσεις για την εξήγηση κάποιου φαινομένου, τότε, πιθανότατα, η σωστή είναι η πιο απλή από τις δύο.

Είναι μια θεωρία που δεν εξηγεί τίποτα (αυτό το πιθανότατα τα καταστρέφει όλα), αλλά οδηγεί πλησιέστερα στην τελική λύση, όταν όλα τ’ άλλα αποτυγχάνουν.

Ακολουθούν παραδείγματα για να γίνει κατανοητό το Ξυράφι.

(Οφείλω να διευκρινίσω ότι τα παραδείγματα που παρατίθενται κάτωθι δεν έχουν, όσο και αν χαίρεστε μερικοί, καμία αναφορά σε υπαρκτά πρόσωπα. Γράφονται καθαρά για χιουμοριστικούς λόγους, τις μπηχτές προτιμώ να τις ρίχνω προφορικά. Γκε γκε? Όποιος με καλέσει να απολογηθώ για αυτά, εμπίπτει στην εξήγηση 2 του παραδείγματος 2. Ευχαριστώ).

Παράδειγμα 1

Ξεχνάς τα γενέθλια του καλύτερού σου φίλου.

Εξήγηση 1

Τη στιγμή που επιχείρησες να πάρεις τηλέφωνο για να πεις σα φίλος κ εσύ τις ευχές σου, ένας τεράστιος βροντόσαυρος πετάχτηκε από στοπ στη Κηφισίας και έσκασε πάνω στο όχημα σου που με τη σειρά του, έσκασε πάνω σε διερχόμενη τοστιέρα που είχε βρεθεί στο δρόμο από έκρηξη σε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών που βρίσκεται πλησίον της σύγκρουσης. Νεκρός ο βροντόσαυρος, το όχημα σου και η φυσικά η γαλοπούλα του τοστ που ούτως ή άλλως ψηνότανε. Το περιστατικό αναμφίβολα κερδίζει τη προσοχή σου, και άρα δε τηλεφωνείς.

Εξήγηση 2

Είσαι στη κοσμάρα σου.

Σύμφωνα λοιπόν με το Ξυράφι του Όκαμ, παρ’ ότι οι δύο θεωρίες είναι ισοδύναμες, η δεύτερη είναι πιθανότατα η πιο σωστή, καθώς είναι και η πιο απλή. Επαναλαμβάνω…πιθανότατα.

Παράδειγμα 2

Γνωστός συμπεριφέρεται περίεργα. Επιδεικνύει ελαφρώς αντικοινωνική συμπεριφορά, εκφράζει επιθετικότητα, λέει αστεία με τα οποία δε γελάει ούτε η Ανθούλα του Λαζόπουλου, είναι κτητικός και περιαυτολογεί αενάως, είναι ξερόλας, ενοχλητικός και μυγιάγγιχτος.

Εξήγηση 1

Πέρασε δύσκολη εφηβεία, είχε δύσκολες σχέσεις, είναι πιεσμένος επαγγελματικά, οι φίλοι του το αποπαίρνουν και δε ξέρει γιατί, η γκόμενα του δεν απαντάει στα τηλέφωνα, δεν έχει φράγκο τσακιστό, τράκαρε το όχημα με τον άνωθεν βροντόσαυρο, η μαμά του τον ξύπναγε με Αρβανιτάκη στο δημοτικό και Τσαλιγοπούλου στο γυμνάσιο και του κάηκε το βίντεο.

Εξήγηση 2

Είναι μαλάκας.

Νομίζω ότι πλέον μπορείτε να δώσετε τη πιθανή, σύμφωνα με το Ξυράφι πάντα, εξήγηση.

Παράδειγμα 3

Τα έργα στον Μαλιακό (και όχι μόνο) δε θα τελειώσουν ούτε και φέτος.

Εξήγηση 1

Πάνω που ήταν να παραδοθεί το έργο ο εργοδηγός κάνοντας επιθεώρηση στο έργο αποφασίζει ν’ αλλάξει το cd στο αυτοκίνητο του τη στιγμή που χτυπάει το κινητό του και του πέφτει το hands free πάνω στη μουστάρδα της λουκανικόπιτας που είχε ανάμεσα στα πόδια του. Χάνει τον έλεγχο και πέφτει σε μια λακκούβα, η οποία προϋπήρχε των έργων αλλά δε τη κλείσανε γιατί εκεί μαζεύονται τα όμβρια ύδατα μιας και το παρακείμενο ρέμα το έχουν μπαζώσει για να χτιστεί η βίλα του νομάρχη. Τσαντισμένος δίνει εντολή να ξηλωθεί το οδόστρωμα όλο και να φτιαχτεί απ’ την αρχή. Η βίλα παραμένει άθικτη. Και η λακκούβα.

Εξήγηση 2

Φάγανε όλα τα λεφτά μέχρι τελευταίου ευρώ, με χρυσά κουτάλια και τα κουτάλια μαζί.

Για να σας δω τώρα, το εμπεδώσατε το Ξυραφάκι????

Στη Κρυουλία αδερφές μου, στη Κρυουλία!

2007-11-19T15:55:00.000+02:00

Η ιστορία που ακολουθεί είναι δυστυχώς απολύτως αληθινή. Καλά, έβαλα και λίγο παραπάνω φαντασία για να εμπλουτίσουμε το διάλογο, αλλά δε παύει να μην είναι μύθος (το δασύτριχο μου στήθος) το τι ακολουθεί. Για την ιστορία αναφέρω, ότι κάποτε, που μου την είχε βαρέσει να μετακομίσω στη βόρεια Ευρώπη, έστελνα αβέρτα βιογραφικά όπου έβρισκα. Η μια πλάκα είναι ότι τώρα, ένα και κάτι χρόνο μετά, πάνω που μετάνιωσα κ είπα καλά είναι κ εδώ μωρέ, με παίρνουν για συνεντεύξεις από όποια κουλή χώρα φαντάζεστε. Η άλλη πλάκα είναι κάτω απ’ την ακρόπολη.

Το όνομα της εταιρείας καθώς και η τοποθεσία είναι φυσικά μούφα μεγάλη, αλλά δε παύουμε να αναφερόμαστε σε υπαρκτή χώρα του πρώην ανατολικού block (όχι blog βρε).

-Ντριν Ντριν
-Παρακαλώ
-Καλησπέρα, ο κύριος Mogwai?
-Speaking
-Σας καλούμε από την εταιρεία Ξεζουμίδης ΑΕ, έχουμε λάβει το βιογραφικό σας, πριν 6.5 χρόνια, και θέλουμε να σας δούμε σχετικά μ’ ένα άνοιγμα θέσης που έχει η εταιρεία μας στη Κρυουλία, σας ενδιαφέρει?
-Για πες, πλάκα έχει
-Πρόκειται για θέση Τάδε Manager στην Ερημούπολη της Κρυουλίας.
-Μάλιστα, για πάμε παρακάτω
-Θα ήθελα μόνο να σας ενημερώσω ότι δε θα είστε υπάλληλος της Ξεζουμίδης Hellas, αλλά της Ξεζουμίδης Krioulia
-Ε, και?
-Και αυτό σημαίνει ότι θα πληρώνεστε σύμφωνα με τα βιοτικό επίπεδο της Ερημούπολης. Επίσης, η εταιρεία μας δεν αναλαμβάνει τα όποια επιπλέον κόστη (όπως πχ μεταφορικά, κόστη μετεγκατάστασης κτλ)
-Να φύγω δηλαδή από την Ελλάδα μετανάστης, για να δουλεύω στη Κρυουλία? Για μαλάκες ψάχνετε?
-Μάλιστα κύριε που το καταλάβατε?
-Να σου πω κοπέλα μου, εσύ θα πήγαινες αν ήσουν εγώ?
-Εγώ δε θα πήγαινα ούτε αν ήμουν εγώ ούτε αν ήμουν εσείς. Μ’ αρέσει ο ήλιος ξέρετε..
-Α, ο ήλιος σου αρέσει, όχι ότι πληρώνεσαι 10 φορές παραπάνω στην Αθήνα?
-Αχμφφφφ
-Ξέρω ότι χάνω μεγάλη ευκαιρία, αλλά ευχαριστώ δε θα πάρω.

Α ρε Ио́сиф Виссарио́нович Джугашви́ли (κοινώς Stalin) που σας χρειάζεται

Το Αντιχριστόσκυλο

2007-11-06T17:47:00.000+02:00

Σε κάποιο κτίριο δίπλα στο γραφείο μου υπάρχει ένα σκυλί. Είναι ένα σκυλί σαν όλα τα σκυλιά του κόσμου. Μόνο που αυτό το σκυλί, κάθε που βαράει η καμπάνα, βαράει και αυτό. Στις 3 το μεσημέρι γαβγίζει 3 φορές, στις 4 το μεσημέρι γαβγίζει 4 φορές κοκ. Πάλι καλά που η καμπάνα δεν μετράει το χρόνο σα τους φούρνους μικροκυμάτων (14:00, 15:00 κοκ) γιατί το κακόμοιρο θα είχε ξελαρυγγιαστεί μέχρι το βράδι. Έτσι δεν έχω μόνο τη καμπάνα, έχω και το σκύλο συνοδεία κάθε ώρα πάνω απ’ το κεφάλι μου.

Εξήγηση της συμπεριφοράς του σκύλου

1. Νομίζει ότι η καμπάνα είναι άλλος σκύλος που τον καλεί σε ερωτικές περιπέτειες (κοινώς προσπαθεί να βγάλει γκόμενα τη καμπάνα)

2. Νομίζει ότι είναι άλλος σκύλος, αγνώστου φύλλου, που απλά διαθέτει φωνή καμπάνα

3. Πεινάει και παρακαλεί για κανά πρόσφορο

4. Είναι ο αντίχριστος και φρικάρει

Λέω να πάω αύριο από πίσω να του πετάξω αγιασμό να δω αν θα λιώσει.

ΥΓ. Αφιερωμένο σ' όλα τα βρωμόσκυλα που θα με τρέχουνε στα σκυλάδικα σαββατιάτικα...

11101

2007-11-05T12:37:00.000+02:00

Αντί ευχαριστηρίων...

"Η ζωή που ζήσαμε

δεν είναι οι μέρες που περάσανε

ειναι οι μέρες που θυμόμαστε..."

ΥΓ1. Η τούρτα αποτέλεσε την απίστευτα ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς (και τι δε θα 'δινα να δω τη φάτσα του τουρτέμπορα όταν του παραδόθηκε η φωτογραφία), δεν αποτέλεσε όμως έκπληξη ότι το δεξί μου μάτι το τσαχπίνικο και το ροζ αυτάκι από πάνω δέχτηκαν επίθεση πριν τη κοπή!

ΥΓ2. Ακόμα χαμογελάω ρε σείς, θα μου κάνετε ρυτίδες απ' τα εικοσικάτι μου ρε?

Forever is our today

2007-10-31T13:42:00.000+02:00

Η πρώτη λέξη που μου είπε ο πατέρας μου όταν ανυποψίαστος και χωρίς καμία πρόθεση γεννήθηκα μια ωραία συννεφιασμένη Κυριακή ήταν «Μαλάκας».

Από τότε η γη έχει γυρίσει αρκετές φορές γύρω από τον ήλιο και σε λίγες μέρες ολοκληρώνει ακόμα μια γύρα. Ωραία.
Γιατί άραγε πρέπει να γιορτάζουμε τις γύρες της Γης γύρω από τον ήλιο?
Γιατί όχι ας πούμε του Πλούτωνα? Αν χρειάζεται 245 γήινα χρόνια να κάνει τη σβούρα τότε είμαι μόλις 0,11 ετών. Σκέτο νιάνιαρο. Μια χαρά δεν ακούγεται?
Βέβαια ουδεμία σημασία έχει πόσες σβούρες έχουν κάνει οι πλανήτες από το ηρωικό «μαλάκας» αλλά πόσες ακόμα θα προλάβω να δω.
Μια φορά είχα απαντήσει σ’ ένα ερωτηματολόγιο με σκοπό να δω πότε και πόσων (γήινων) ετών θα αποδημήσω εις Κύριον… Σύμφωνα λοιπόν με επιστημονικά κριτήρια, αυτό το blog θα παύσει να λειτουργεί , όταν θα είμαι 58 ετών και λόγω μιας από τις παρακάτω αιτίες:

Α. Θα μου πέσει το μπιστολάκι στη μπανιέρα (απαιτεί την ύπαρξη κόμης στη κεφαλή καθώς και μπανιέρα βεβαίως βεβαίως)

Β. Θα με απαγάγουν εξωγήινοι (απαιτεί την ύπαρξη όχι μόνο εξωγήινων αλλά και τη διάθεση τους να με απαγάγουν πράγμα χλωμό)

Γ. Τη Τρίτη αιτία δε τη θυμάμαι, Τοξότη την έλεγε, Κριό, Σκορπιό…κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Καθώς γράφω η μεγαλύτερη κατ’ εμέ φωνή που έχει περάσει ποτέ μου τραγουδάει…

But touch my tears with your lips
Touch my world with your fingertips
And we can have forever
And we can love forever
Forever is our today
Who wants to live forever, Who wants to live forever?

Freddy, αν σου απαντούσα ΕΓΩ καρφωτό θα μ' έβριζες? ( κ' ευτυχώς δεν έχω μπανιέρα - έχω ντουζιέρα εντάξει? -ούτε ωραία γεύση για τους εξωγήινους!)

Λοιπόν, κομμένη η πλάκα!

2007-10-19T14:33:00.000+03:00

Δε νομίζετε ότι σα πολύ στο χαβαλέ το ‘χουμε ρίξει εδώ μέσα, ε? πως την έχουμε δει ε? όλο αστειάκια και γελάκια. Κομμένα αυτά!
Ε όχι κύριοι, τα κεφάλια μέσα, το μίζερο post είναι προ των πυλών!
Μόνο που λόγω μικρής ενασχόλησης με αυτό το είδος, παρακαλώ μια μικρή βοήθεια ρε παιδιά.

Σήμερα θα επιλέξουμε τίτλο (Το θέμα κάποια άλλη φορά που θα ‘χει συννεφιάσει μια στάλα).
Οι τίτλοι που προτείνω είναι ενδεικτικοί, αναμένω τις δικές σας προτάσεις, είμαι (όπως βλέπετε) όλος αυτιά.

Έμεινα παρθένα για το παιδί μου ...
Του αγοριού απέναντι πες τε του πως πεθαίνω
Αν περάσεις τη πόρτα, τελειώσαμε
Τιιιιιι μαλάκας ήμουνημουνημουνημουνημουν....
Ρε μάνα γιατί με γέννησες?
Έγινε η μαλακία συνήθεια μας
Μη με ξυπνάς απ’ τις 6 πριν ακόμα η μέρα να φέξει
Το φεγγάρι πάνωθε μου ασημένιο τάλαρό
Τι ήμουνα για σένανΕ τι ήσουνα για μένανΕ?
Μ’ αγαπάς ή τσάμπα πίνω?
Κάπου νυχτώνει κ’ ο ήλιος παγώνει
Εκεί που είσαι ήμουνα (ενώ εδώ που είμαι δε ξέρουμε αν θα φτάσεις)
Είμαι εκκλησία χωρίς κεριά
Ο καταραμένος blogger (και άλλες ιστορίες διαδικτυακού ερέβους)
Μη ξημερώνεις Κυριακή
Ένα τραίνο δίχως φρένο
Χίλια μύρια κύματα μακριά το Αϊβαλί
Θα τις κοψω τις φλεβες μου με το μπογατσομαχαιρο
Εμείς βολοδέρνουμε κ αυτός….Camay
(special than στη pieta που σε μια πραγματικά σπάνια για εκείνη στιγμή έμπνευσης αυτοσχεδίασε στην ανωτέρω λίστα)

Όποιος βρει πιο μίζερο τίτλο κερδίζει δυο νυχτερίδες δώρο!

ΥΓ. Όλες οι προτάσεις θα τύχουν ίσης μεταχείρισης και με δημοκρατικές διαδικασίες θα επιλέξω μόνος μου τον τίτλο του επόμενου τρομερά μίζερου ποστ.

Φάε λάδι κ' έλα βράδυ!

2007-10-11T14:22:00.000+03:00

Είμαι της άποψης ότι πριν επιχειρήσεις να πεις κάτι σοβαρό που εν τέλει θ’ ακουστεί μαλακία, σκέψου ότι κάποιος άλλος το ‘χει πει καλύτερα από σένα. Αυτός που καλύπτει λοιπόν τη σοβαρότητα αυτού του άρθρου είναι ο CyrusGeo, εδώ.

Διαβάσατε?
Τι όχι ακόμα? Άντε ντε.

Ωραία. Τώρα μπορώ να συνεχίσω το ύφος αυτού του τίμιου βλογ. (Y0!reeka's clopyright)
Με αφορμή λοιπόν την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Θανατικής Ποινής, θυμήθηκα όταν έδινα Proficiency και μάλιστα το αμερικάνικο παρακαλώ.
Στην έκθεση μας είχαν βάλει θέμα:
«Πιστεύετε ότι η θανατική ποινή θα έπρεπε να εφαρμόζεται…(βαθιά ανάσα) ΚΑΙ σε ανήλικους εγκληματίες (κάτω των 18)?». Ζντούπ.
Ξεκίνησα λοιπόν κ’ εγώ κ’ έγραψα ολόκληρο μανιφέστο a la Λένιν, αναπτύσσοντας την άποψη ότι η θανατική ποινή δε πρέπει να εφαρμόζεται σε κανέναν, ποτέ και πουθενά!
Βγήκα έξω όλο χαρά που είχα κάνει τα μούτρα των Αμερικανών κρέας αλλά όταν ενημέρωσα τον χοντρό καραφλό καθηγητή μου για το νόημα της έκθεσης μου μόνο που δε μου έφερε τον Ριζοσπάστη στο κεφάλι. Έλεγε ότι ήμουν εκτός θέματος κλπ κλπ

Πέρασα πάντως.

Συμπέρασμα : Τον Αμερικάνο κ αν τον βρίζεις το μελάνι σου χαλάς.

Και μιας και ξεκίνησα με εξετάσεις….
Μια άλλη φορά έδινα εξετάσεις για δίπλωμα με τον σταυρό στο χέρι. Δε θα λαδώσω ποτέ κτλ. Μπαίνω μέσα στο όχημα περιχαρής και ξεκινάω. Συνοφρυωμένοι οι εξεταστές από πίσω να μετρούν κάθε λάθος ανάσα μου και να έχουν το ύφος του πούμα που παραφυλάει το ελαφάκι στη ρεματιά. (Λαζόπουλος clopyright)
Φτάνει η στιγμή του παρκαρίσματος.
Καθώς το όχημα κινείται (υπερβολικά αργά) με τον κώλο προς το πεζοδρόμιο, κοιτάω μπροστά να δω τι χώρο έχω.
- Εεεεεεπ σταμάτα τι κάνεις εκεί???
- Τι κάνω?
- Κάνεις όπισθεν και κοιτάς μπροστά!
- Μα…μα….κοιτάω να δω πόσο χώρο έχω, μη ξηλώσω κανά φτερό απ’ το κακόμοιρο το όχημα μπροστά…
- Πας καλά (εν χορώ)???? Kάνεις όπισθεν και κοιτάς μπροστά???? Ξέρεις πόσοι έχουν σκοτωθεί έτσι????
- Ναι μαντάμ, της λέω με υφάκι κωλοπαιδαρέ βεβαίως βεβαίως , πόσο δίκιο έχετε, έχουν σκοτωθεί πολλοί στο παρκάρισμα!

Κόπηκα

Συμπέρασμα : Παγκόσμια Ημέρα κατά του Λαδώματος υπάρχει???
Συμπέρασμα 2 : Παγκόσμια Ημέρα υπέρ του λαδώματος μήπως???

Όταν γίνω δικτάτορας...

2007-10-01T13:40:00.000+03:00

- Θα απαγορεύσω το πρωινό ξύπνημα και θα στείλω στη Μακρόνησο όσους δηλώνουν «πρωινοί τύποι».
- Θα καταργήσω τα πολιτικά κόμματα (εξυπακούεται), και θα στείλω εν συνεχεία τους 300 περιοδεία στην Ελλάδα για αναδάσωση.
- Θα κυνηγήσω τους κομμουνιστές μέχρι να πατήσουν κόκκινο χιόνι (όχι ότι έχω τίποτα με τα παιδιά, αλλά ποιος σοβαρός δικτάτορας που σέβεται τον εαυτό του δε θα τους κυνηγούσε?). Στη Μακρόνησο και αυτοί.
- Θα καθιερώσω το υποχρεωτικό τετραήμερο εργασίας.
- Θα απαγορεύσω τους Pyx Lax, την Αρβανιτάκη και τους Violent Femmes. Όποιος συλληφθεί ν’ ακούει τους προαναφερθέντες θα τουφεκίζεται επί τόπου.
- Θα μετακομίσω στην Ακρόπολη (θα έχω και το Μεγάλη Βρετάνια πιάτο)
- Θα κάνω αναπάντεχη στρατιωτική επέμβαση στα Σκόπια, τα οποία, μετά την κατάκτηση θα τα μετονομάσω, με το ζόρι, «Πελοπόνησσος».
- Θα ξαναγράψω το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού (Εκείνο το πρωινό 2 εκατομμύρια Έλληνες της Μικράς Ασίας είχαν την ίδια ιδέα, να πάνε εκδρομή στην Ελλάδα...).
- Θα απαγορεύσω τα πολύχρωμα πουκάμισα με τους λευκούς γιακάδες και τα χρυσά μανικετόκουμπα.
- Θα τοποθετήσω ειδικά ιπτάμενα ρομποτάκια στις οδικές αρτηρίες, και τα οποία θα σπάνε το τζάμι των αυτοκινήτων και θα χαστουκίζουν όσους κάνουν μαλακία.
- Θα επιτρέψω το σεξ σε όλους τους δημόσιους χώρους. Καμία αντίρρηση?
- Θα καθιερώσω μέγιστη τιμή καφέ το 1€ (μαζί με το tip).
- Θα απαγορεύσω το κάπνισμα σε όλους τους χώρους (δημοσίους ή μη), μπας και το κόψω το ρημάδι.
- Θα της πάρω ελικόπτερο να πηγαινοέρχεται να μη μου στεναχωριέται. Θα μου πάρω κ εμένα ένα.
- Θα κλείσω όλα τα σκυλάδικα και τα παραλιακά clubάκια και θα κάνω τους σφίχτερμεν μπράβους μου.
- Θα υποστηρίξω ότι πρώτοι οι Έλληνες φτάσανε στον βόρειο πόλο, άρα μας ανήκει, άρα θα πάρουμε εμείς τα κοιτάσματα πετρελαίου. Μετά θα τα δώσω είτε στον Μπους είτε στον Πούτιν, έτσι θα έχω έναν καλό σύμμαχο καβάντζα. Αυτό λέγεται εξωτερική πολιτική.
- Θα τοποθετήσω ζαρντινιέρες σ’ όλα τα πεζοδρόμια. Αυτό, εκτός από καλλωπισμός πόλεως, λέγεται και εθνική ασφάλεια.
- Θα στείλω στη Μακρόνησο : δικηγόρους και λαχειοπώλες (μου τη σπάει αυτό το «αύριο κληρώνει», άσε που εγώ θα κερδίζω ότι κ αν γίνει).
- Θα είναι υποχρεωτικό η ΑΕΚ να παίρνει κάθε χρόνο το πρωτάθλημα. Σε περίπτωση που αντιδράσουν οι οπαδοί των λοιπών ομάδων, θα ακολουθήσουν τους λαχειοπώλες.

- Θα σας αναγκάζω να διαβάζετε τα posts μου και να τα αποστηθίζετε.

Το εξωστρεφές post

2007-09-18T15:24:00.000+03:00

Θέλω να γράψω κάτι.
Θέλω απεγνωσμένα να γράψω κάτι.
Δε θέλω να μιλήσω όμως για πολιτική, αρνούμαι πεισματικά.
Ούτε για τα όνειρα μου θέλω να μιλήσω, ούτε για τους φίλους, «φίλους» και εχθρούς θέλω κάτι να πω. Ούτε για τη νέα μου δουλειά, ούτε για το τρομερό βιβλιαράκι που μου κάνανε δώρο εχτές (και ας μη με λένε Σοφία).
Δεν έχω να πω τίποτα πάνω στη προσωπική μου ζωή, όποιος δει το χαζοχαρούμενο γέλιο στη φάτσα μου θα καταλάβει.
Δεν έχω όρεξη να πω τίποτα για το παρελθόν μου, με κουράζει τώρα τελευταία αφόρητα, ειδικά όταν χρησιμοποιώ τις ίδιες λέξεις και παίρνω τις ίδιες εκφράσεις.
Δε θέλω να μιλήσω και με λόγια ποιητικά, δε θέλω να μιλήσω με παραβολές και υπερβολές.
Ούτε τη γνώμη μου για τα μουσικά μου ακούσματα θέλω να αναφέρω.
Ούτε τι ομάδα είμαι, τι ψηφίζω.
Τελικά δε θέλω να γράψω κάτι.

Θέλω να μιλήσω απλά.

Να πω σε όλους, τη δική μου καλησπέρα.

(δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη)

Το εσωστρεφές post

2007-09-07T16:42:00.000+03:00

Έχει μια τρομερή δροσιά σήμερα, πόσο μου έλειψε, και απ’ ότι φαίνεται το πάει για βροχή. Όλοι γύρω μου είναι ελαφρά κατσουφιασμένοι και όταν πάω μες στη καλή χαρά να τους πω πόσο χαίρομαι που χειμωνιάζει, μονολογούν «πάει το καλοκαίρι, έφυγε». Μάλιστα. Το ζήτημα δεν είναι ότι έφυγε το καλοκαίρι, το ζήτημα όμως είναι, τι έφυγε μαζί με το καλοκαίρι. Και τι έμεινε, βεβαίως βεβαίως...

Τι έφυγε…..

Η ομορφιά της Πελοπονήσσου. Με τσουρούφλισε αυτή η πυρκαγιά, να το ξέρεις αγαπημένε μου Βύρωνα. Ελπίζω να τσουρουφλίσει κ εσένα.
Παλιές και σκονισμένες, μνήμες μου ζωντανές (που λέει και ο Μάλαμας)
Η αθωότητα της παλιάς μου παρέας. Αν υπήρξε και ποτέ.
Η εν γένει αντιπάθεια μου προς τη θάλασσα. Καλά όχι και αντιπάθεια, ας πω, αδιαφορία, να μη τα’ ακούσω χειμωνιάτικα (χε χε)
Η όρεξη μου για βότκα, αντικαταστάθηκε πλήρως από ρακόμελα και ψημένες ρακές.
Η ΑΕΚ απ’ το Champions’ League. (ούτε Mega,ούτε Uefa, μόνο Antenna για να βλέπουμε τη Βέφα…)
Ο υπολογιστής μου, που μετά από μια κλωτσιά, αποδήμησε εις Κύριον.
Η παλιά μου δουλειά. Γιαούρτι, τέλος, με αγάπη, Γιαουρτέμπορας.

Τι έμεινε…

Η αντιπάθεια μου προς τον ήλιο, που για μια ακόμα φορά μου προκάλεσε έγκαυμα (και μάλιστα στο σκαλπ ο άτιμος) χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα.
Η διάθεση μου για ταξίδια στο εξωτερικό.
Το δέος για το θράσος των πολιτικών μας.
Η διάθεση μου για ταξίδια στο εσωτερικό.
Η διάθεση μου να δώσω κατατακτήριες στο Βιολογικό πανεπιστήμιο (τρίτη και φαρμακερή).
Η αγάπη μου για τα νησιώτικα (πλάκα κάνω μανίτσα μου, δε κρατάει κ ένα μήνα η ρακομελοκρεπάλη, φουμπαρ?)
Τα χρέη μου προς τη τράπεζα (πότε θα με πυροβολήσουν καμιά ώρα αν με δουν να περνάω απ’ έξω…)
Βασικά, η παρέα της.
Και φυσικά….Το κέφι μας στα ύψη! Γιατί, μη ξεχνάμε….

Πέτρα που θέλει να κυλάει, ποτέ δε χορταριάζει!

(Καρτέλ θετικής Σκέψης Reloaded)

Mogwai Breaking News

2007-08-23T14:49:00.000+03:00

Μήπως γυρίσατε μόλις απ' τις διακοπές σας?

Μήπως έχετε βδομάδες ν' ακούσετε ειδήσεις και δε ξέρετε τι γίνετε στο κόσμο τούτο?

Μην αγχώνεστε. Γι' αυτό είμεθα εμείς εδώ!

Με ειδοποιούν απ' το πάνελ ότι είμαστε έτοιμοι να σας παρουσιάσουμε τις πιο σημαντικές ειδήσεις του τελευταίου μήνα!

Το ρεκόρ ύψους πλέον κατέχει ένας Ουκρανός, κλέβοντας έτσι τα σκήπτρα απ’ τον (δεύτερο πλέον) Τυνήσιο(!). Ο Ουκρανός, κατά πάσα πιθανότητα επ’ ονόματι Γιούρι, είναι 2.57 μέτρα, χωρίς τακούνια, παρ’ ότι οι γονείς του είναι λιγότερο από 1.60 έκαστος.
Είδατε τι κάνει το Τσερνομπίλ?

Στο New Scientist αναφέρεται ότι Γάλλοι νευρολόγοι ανακάλυψαν έναν καθ’ όλα φυσιολογικό 44χρονο συμπολίτη τους, το μέγεθος του εγκεφάλου του οποίου ήτο 55% με 75% μικρότερο απ’ το συνηθισμένο. Μαντέψτε τι επαγγέλλεται…Δημόσιος Υπάλληλος.
Αυτό που δεν μας απάντησαν οι επιστήμονες ήταν αν τελικά το μέγεθος δεν έχει σημασία, ή αν δεν έχει σημασία μόνο όταν είσαι δημόσιος υπάλληλος…

Ο 44χρονος αμερικανός Kurt Husfeldt συνελήφθη με τη συμμορία του στην Νέα Υόρκη μετά από κλοπή 14 ηλεκτρονικών συσκευών που τις πέρασαν για κινητά τηλέφωνα αλλά ήταν…GPS με αποτέλεσμα η αστυνομία να λαμβάνει τα σήματα κατευθείαν απ’ το σπίτι του.
Θέλει ο κλέφτης να κρυφτεί κ η τεχνολογία δεν τον αφήνει...

Δύο ακτιβιστές, με τα όλα τους, αρματωμένοι με ένα μπουκάλι οξύ και μια βόμβα καπνού, στη προσπάθεια τους να επιτεθούν σε ιαπωνικό φαλαινοθηρικό κοντά στην Ανταρκτική, χάθηκαν στην ομίχλη, και εντοπίστηκαν ώρες αργότερα απ’ το ίδιο το φαλαινοθηρικό, το οποίο τους περισυνέλεξε. Μετά τη διάσωση ο ένας δηλώνει "I guess we're back on schedule, and we'll be pursuing you again." , και πετάει τη βόμβα στο κατάστρωμα τραυματίζοντας δυο μέλη του πληρώματος.
Τώρα ειλικρινά δεν έχω να σχολιάσω, απλά το αναφέρω.

Στο Austin των ΗΠΑ, μια 45λεπτη καθυστέρηση της πυροσβεστικής σε κλήση που δέχτηκε τα μεσάνυχτα για φωτιά στο κτίριο που στέγαζε το εστιατόριο Bert's Bar B-Q είχε σαν αποτέλεσμα την ολική καταστροφή του κτιρίου. Η καθυστέρηση οφείλεται στις αμφιβολίες που προκάλεσε το τηλεφώνημα για το εάν επρόκειτο πραγματικά για φωτιά, ή για το αν ο καπνός ήταν ο συνηθισμένος που έβγαινε απ’ τη κουζίνα του εστιατορίου.
Και που να διακόψεις το τάβλι βραδιάτικα….

Το διεθνές αεροδρόμιο του Denver διατείνονταν ότι ήταν «παντός καιρού», μέχρι που έκλεισε για 45 ολόκληρες ώρες κατά τη διάρκεια (σφοδρής) χιονοθύελλας. Ο εμφανώς ντροπιασμένος υπεύθυνος του αεροδρομίου, Chuck Cannon, δήλωσε ότι θα ήθελε «να πνίξει αυτόν που σκέφτηκε τον όρο "παντός καιρού"». Σε συνέντευξη σε δημοσιογράφους του Associated Press 14 χρόνια πριν ο Chuck ο ίδιος κοκορευόταν για το «παντός καιρού» αεροδρόμιο του…
Καλύτερα να μασάς Chuck, παρά να πετάς…

Πεθαίνει στη Πορτογαλία ο άνθρωπος με το μικρό όνομα Luis Carlos de Noronha Cabral da Camara, αφήνοντας τη τεράστια περιουσία του σε 70 τυχαία επιλεγμένα ονόματα απ’ τον τηλεφωνικό οδηγό της Λισαβόνας, με σαφή ρήτρα, οι συγγενείς του να μη πάρουν τίποτα.
Πω τον πούστη λύσσα….

Στην επαρχία Shandong της Κίνας, η νεαρά Pan Alying πέφτει θύμα τσαντάκια και χάνει μαζί το κινητό της, το πορτοφόλι με τις κάρτες και πολλά μετρητά. Αποφασίζει λοιπόν να στείλει στο κινητό της υπομονετικά, 20 ολόκληρα μηνύματα SMS παρακαλώντας να της επιστραφεί η τσάντα και καλοπιάνοντας τον κλέφτη. Στέλνοντας το 21 μήνυμα θα βρει στη πόρτα της ένα κουτί με τη τσάντα, κ ένα σημείωμα «Ζητώ συγγνώμη, υπόσχομαι ότι θα διορθωθώ και θα γίνω καλύτερος άνθρωπος».
Έτσι για να έχουμε και μια νότα αισιοδοξίας σ αυτό το μαύρο blog…

Ένας άντρας συνελήφθη στη Μαλαισία γιατί ασκούσε το επάγγελμα του οδοντιάτρου χωρίς καμία εκπαίδευση, επί 29 χρόνια! Ο άντρας ισχυρίστηκε ότι κουβαλούσε τη τσάντα ενός οδοντιάτρου τη δεκαετία του 60 και (άρα) είχε μάθει να εξάγει δόντια. Μη τρέξετε, πρέπει να είναι ήδη μέσα το παιδί….
Αααααααααααααααουτς…..αουτς αουτς αουτς

Στην Guardian αναφέρεται ότι η Αγγλική εταιρεία σεξουαλικών εξαρτημάτων Ann Summers, διέκοψε τη διανομή του ασύρματου δονητή Love Bug 2 στην Κύπρο, μετά από διαμαρτυρίες ανωτέρων αξιωματικών, ότι η τα σήματα της συσκευής παρεμπόδιζαν τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις του στρατού.
Κοινώς, γαμάτε, γιατί θα χάσουμε και την άλλη μισή.

Είμαι και φαίνομαι (και το χαίρομαι)

2007-08-20T10:43:00.000+03:00

Η γειτονιά που μεγάλωσα στην Αθήνα ήταν γεμάτη αλάνες. Ήταν, βεβαίως βεβαίως. Και σα παιδί κ’ εγώ, συναντιόμουν με τα άλλα παιδάκια της γειτονιάς και παίζαμε. Καμία πρωτοτυπία μέχρι εδώ.
Η δίπλα γειτονιά, απ’ τη λεωφόρο και πέρα, αποκαλούσε τη δικιά μου, Καζαμπλάνκα, γιατί ήταν και καλά κακόφημη.
Κ’ εγώ είχα βαλθεί να δικαιώσω το όνομα της γειτονιάς μου, αν και ιδέα δεν είχα τι ήταν Καζαμπλάνκα. Έτσι είχα φτιάξει τη συμμορία του «δε θυμάμαι πως μας λέγανε γαμώτο» και αφού είχα την ιδέα ήμουν και ο αρχηγός, ο Άκτσαμπα (μη γελάτε καλέ). Η αντίπαλη συμμορία του «εδώ δε θυμάμαι τη δικιά μου τους άλλους θα θυμάμαι?» μας κάλεσε μια φορά για έναν αγώνα ποδοσφαιρικό.
Η ύστατη πρόκληση.
Η σέντρα γίνεται και η πρώτη πάσα έρχεται σ’ εμένα. Εγώ παίρνω τη μπάλα, τρέχω, περνάω έναν αντίπαλο, δύο αντιπάλους, (ίσως και) τρεις, περνάω και τον τερματοφύλακα (νομίζω) και πέφτοντας στέλνω τη μπάλα στα δίχτυα (βασικά, ανάμεσα απ’ τις δύο πέτρες). Και είχα και την ανηφόρα.
Το παιχνίδι έληξε 1-0 με γκόλ του Άκτσαμπα στο πρώτο λεπτό. Ήταν η τελευταία φορά που ακούμπησα μπάλα στα πόδια μου. Ίσως γιατί είχα ήδη φτάσει στη νιρβάνα του ποδοσφαιριστή (και καλό είναι να αποχωρεί κανείς στο απόγειο της δόξας), ίσως γιατί το βρήκα μεγάλη ταλαιπωρία και που να τρέχεις τώρα, (προτιμάω τα στρατιωτάκια ακούνητα-αμίλητα-αγέλαστα να μην ιδρώνω κιόλας).
Ίσως γιατί ήμουν και λίγο A(tsou)balos και φοβήθηκε η μαμά μην στείλω με κανά μαρκάρισμα κανά παιδάκι στο ΚΑΤ για κανά εξάμηνο... Έτσι διάλεξα κάτι πιο φυγόπονο, να αφήνω τους άλλους να παίζουν κ’ εγώ να τους κριτικάρω (κάτι σα τον Μαραντόνα ας πούμε). Και τώρα που μεγάλωσα (λίγο) συνεχίζω και παίζω απ’ την εξέδρα. Μόνο που τώρα πήρα και διαρκείας σε καινούργια εξέδρα, σ αυτήν των A(tsou)balon χάριν στον Narita!
Έλα να βγαίνουν τα φτυάρια!

Götterdämmerung

2007-08-16T11:53:00.000+03:00

Κάθε άνθρωπος έχει τις αδυναμίες του….
Εγώ έχω μονάχα τρεις, τις εξής δύο…την Σκανδιναβική Μυθολογία.
Μπορώ ώρες να κάθομαι απορροφημένος και να χάνομαι στους 9 κόσμους των Βορείων Θεών, απολαμβάνοντας τους πολέμους, τους κρυφούς τους έρωτες, τα μυστικά τους πάθη, να περιγελώ τη θνητότητα τους και τον τρόμο που νιώθουν μπροστά στο δικό τους προδιαγεγραμμένο τέλος (Ragnarok).
Πάμε για ένα ταξιδάκι στους μυθικούς κόσμους της αρχαίας Ευρώπης?

Οι κόσμοι
Το "σύμπαν" των αρχαίων υπερβορείων αποτελείτο ουσιαστικά από 9 διαφορετικούς κόσμους . Όλοι τους βρίσκονταν στα κλαδιά του γιγαντιαίου κοσμικού δέντρου Yggdrasil.
Οι πιο ενδιαφέροντες απ’ αυτούς είναι
Το Asgard, η οικία των θεών Æsir, εδώ ήταν και η Valhalla του Odin. Κατοικείται από τους Einherjar, τις ψυχές των νεκρών πολεμιστών που θα πολεμούσαν στο πλάι του Odin όταν έρχονταν η ώρα του Ragnarok. Τους μετέφεραν εκεί οι Valkyries, ημίθεες θηλυκές υπάρξεις, που με τις λαμπρές πανοπλίες τους, δημιουργούσαν στον ουρανό το βόρειο σέλας.
Το Vanaheimr, το μέρος που ζούσαν οι θεοί Vanir, τον ξενέρωτων θεών δηλαδή.
To Jötunheimr, ο κόσμος των γιγάντων και των τελωνίων (και άλλων καλόπαιδων)
Το Midgard, ο κόσμος των θνητών, ευρισκόμενος κάπου στη μέση του δέντρου, περιστοιχιζόμενος πλήρως από έναν ωκεανό που κατοικείται από ένα τεράστιο φίδι, το Jörmungandr. Το φιδάκι αυτό, πονεμένη ιστορία, είναι το δευτερότοκο παιδί του μεγαλορουφιάνου των Aesir Loki, ταγμένου εχθρού του Thor (ο οποίος άλλωστε δε πρέπει να ειχε και πολλούς φίλους). Στην τελική μάχη, εφ’ εξής Ragnarok, το φίδι θα αναδυθεί απ’ τον ωκεανό δηλητηριάζοντας τον ουρανό, αλλά θα σκοτωθεί απ’ τον Thor που με τη σειρά του, 9 βήματα μακρύτερα, θα πέσει νεκρός απ’ το δηλητήριο.
Το Niflheimr, ο παγωμένος κόσμος, που μαζί με το Muspelheim (τον κόσμο της φωτιάς) δημιούργησαν όλα τα υπόλοιπα. Κατοικείται από παγωμένους γίγαντες και άρχεται από την Hel. Είναι ο κόσμος που καταλήγουν οι ψυχές όσων δε πέθαναν αξιοπρεπώς (κοινώς δε σφαχτήκαν στη μάχη αλλά πεθάναν στο κρεβατάκι τους)

Οι Θεότητες
Τρεις είναι οι θεϊκές «κάστες». Οι Æsir, οι Vanir και οι Jotun. Οι δυο πρώτοι έχουν τρελή κόντρα με τους τελευταίους που είναι δύσμορφοι γίγαντες, "αντιπρόσωποι" του πρωτεύοντος χάους. Περιγράφονται γενικά σα κάφροι και στόκοι, αλλά οι πιο γνωστοί εξ αυτών κουβαλούν τη σοφία της προ-κοσμικής δημιουργίας και χαίρουν μεγάλης εκτίμησης (πχ ο ίδιος ο Odin ταξίδεψε μέχρι το Jötunheimr, για να κερδίσει την απόλυτη γνώση πίνοντας απ’ το πηγάδι του γίγαντα Mimir, θυσιάζοντας το ένα του μάτι).
Οι Æsir (θεοί του πολέμου) και οι Vanir (θεοί της γονιμότητας και της θάλασσας), γενικά τα πάνε καλά. Μετά από έναν πόλεμο μεταξύ τους, τον οποίον κέρδισαν οι πρώτοι, αντάλλαξαν και ομήρους, και ζήσαν ειρηνικά. Κάποιοι Θεοί μάλιστα παίζουν σε διπλό ταμπλό. Γενικά οι σχέσεις των δυο αυτών καστών έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Οι πιο γνωστοί Æsir είναι οι Odin (ο Αρχηγός των Θεών, του Πολέμου και της Ποίησης), Frigg, Thor, Baldr και ο Tyr
Ο Odin ήτο παντρεμένος με τη καλούλα Frigg και μεταξύ των αναρίθμητων παιδιών του έκανε μ’ αυτή και τον πολυαγαπημένο τους Balder, τον Θεό της Ευτυχίας, της Σοφίας και της Ομορφιάς. Ο Odin με τα δυο αδέρφια του, Vili και Ve, σκότωσαν τον γίγαντα Ymir και από το σώμα του έφτιαξαν τον Midgard, τον κόσμο των θνητών. Απ’ τις σάρκες έφτιαξαν τα βουνά, απ’ το αίμα τα ποτάμια, απ’ το μυαλό του τα σύννεφα. Βεβαίως, ο Odin έφτιαξε και τους ανθρώπους.
Ο πιο γνωστός Æsir είναι όμως ο Thor, ο μεγάλος κάφρος του σκανδιναβικού πάνθεου. Κοκκινομάλλης, με ένα σφυρί στο χέρι (το Mjolnir), προστατεύει τον Asgard και Midgard απ’ τους γίγαντες, πολεμάει και εν τέλει σκοτώνεται απ’ το προαναφερθέν φιδάκι Jörmungandr. Είναι ο γιός του Odin και τις Jörd (γη), παντρεμένος με την Sif, τα χρυσά μαλλιά της οποίας ήταν κεντημένα απ’ τους Νάνους. Ο Thor ταξιδεύει με το χρυσό του άρμα στους ουρανούς (λέγεται μάλιστα ότι τα βουνά έχουν σχηματιστεί απ’ τις χαρακιές που αφήνει το άρμα).
Οι πιο γνωστοί Vanir είναι ο Njord (πατέρας των Θεών Vanir και Θεός της Θάλασσας) και τ αδερφάκια Freyr (θεού της γονιμότητας) και Freyja (θεά του έρωτα και της ομορφιάς). Τα αδερφάκια στον πόλεμο πιάστηκαν και όμηροι.

Εσχατολογικές Υποθέσεις (Ragnarok – Το Λυκόφως των Θεών)
Το όραμα τον αρχαίων σκανδιναβών για το τέλος του κόσμου δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ευχάριστο. Όταν ξεσπάσει το Ragnarok, ο πόλεμος μεταξύ του Odin και των Jötnar δε θα μείνει τίποτα όρθιο. Τρία σημάδια θα προαναγγείλουν το ευτυχές γεγονός
Ο Θάνατος του ξενέρωτου Baldr ή Baldur (Θεού της Αθωότητας, της Ομρφιάς και της Ειρήνης, δευτερότοκου γιού του Odin)
Η Γέννηση τριών πλασμάτων, των Jörmungandr, Fenrir και Hel, και οι εν συνεχεία πράξεις των Θεών να περιορίσουν τα καλόπαιδα αυτά
Η άφιξη τριών συνεχόμενων χειμώνων (Fimbulwinter), χωρίς καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια των οποίων θα γίνουν άπειροι πόλεμοι και εκατοντάδες πρωτοπαλίκαρα θα σκοτωθούν.
Ακολουθεί η μεγάλη μάχη στην οποία σχεδόν όλοι οι Θεοί θα σκοτωθούν και όλοι οι κόσμοι γύρω απ’ το Yggdrasil θα καταστραφούν σε μια κόλαση από φωτιά και πάγο. Μια χαρά δηλαδή. Λίγοι θα την γλυτώσουν, ο αδερφός του Odin Vili, τα παιδιά του Vildar και Váli, τα τέκνα του Thor Modi και Magni επίσης καθώς και δυο θνητοί (ο Lif και η Lifthrasir, που κρύφτηκαν στις ρίζες του Yggdrasil. Ο αναγεννημένος κόσμος δεν θα έχει πια πόνο και απώλεια, οι Θεοί θα ζουν πλεόν αρμονικά και τα παιδιά των Lif και Lifthrasir θα ζήσουν ειρηνικά στο ηλιόλουστο Midgard.

Αυτά τα ολίγα και επιγραμματικά, αλλά αν φτάσατε μέχρι εδώ, υπόσχομαι την επομένη να γράψω πλήθος από κουτσομπολιά των βορείων Θεών. Σας αφήνω τώρα γιατί πάγωσα καλοκαιριάτικα.

Υγ. τι γράφει ένας άνθρωπος μόνος στο γραφείο αυγουστιάτικα για να περάσει η ώρα του ε?

Και να μην ξεχνάτε.....

2007-08-01T13:14:00.000+03:00

Όχι Θάλασσες.....

Περπατώ εις το κέντρον των Αθηνών. Κάνει ζέστη, οπότε σταματάω να πάρω ένα κουτάκι coca-cola από κεντρικό περίπτερο στη πλάκα. Ανοίγω το ψυγείο, παίρνω το κουτάκι και με χαρά το δείχνω στον περιπτερά.
Χαμογελάω.
One Fifty, μου λέει
Σταματάω να χαμογελάω.
Πόσο? του λεω (σε άπταιστα ελληνικά)
Α, φίλε μου, έλληνας είσαι? 70 λεπτά.

(Live your mythos….)

Όχι ακτές .....

Νυχτοπερπατώ με έναν συμφοιτητή στη Μύκονο. Είναι απογοητευμένος που δεν του έχει κάτσει η γκόμενα που μένει στο διπλανό δωμάτιο του ξενοδοχείου και στη κυριολεξία σέρνεται (τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναδεί).
Μην μου αγχώνεσαι αγορίνα μου, του λέω, πάμε να σε κεράσω μια μπύρα να στανιάρεις.
Βλέπουμε ένα μπαρ, του λέω εδώ? Εδώ, λέει, και μπαίνουμε.
Κάτσε του λέω εσύ, πάω εγώ στο μπαρ να τις φέρω.
Πλησιάζω τη barwoman, καλησπέρα κτλ δυο μπύρες παρακαλώ
Γυρίζει ένας, τουλάχιστον 60άρης, με περουκίνι και χαβανέζικο.
(φωνή Κωστέτσου) Για μένα είναι η μια, παίδαρε?
(φωνή Κωστέτσου κ εγώ) Ε, ε, ε, βασικά…όχι είναι για τα’ αγόρι μου….(γυρίζω και του δείχνω τον Νίκο που έχει ύφος Αλ Καπόνε απ τη χυλόπιτα.)
Αχ, καλά, μου λέει απογοητευμένος…

Και πούστης να μουν ο grandpa δε θα χε ελπίδα....

Σε σκουπίδια και πλαστικά.....

Κανονίζουμε διακοπές στη Σαντορίνη. Η σύνθεση της παρέας ήταν εξ αρχής λίγο παράξενη, έρχονται και μερικοί ακάλεστοι, να μην τα πολυλογούμε είμασταν 1 ζευγάρι σχεδόν παντρεμένο, 1 ζευγάρι φρέσκο, 1 στα σπάργανα (για την ακρίβεια είχαμε μόνο το άρρεν κομμάτι, το θήλυ ακόμα δεν το χαμε παντρευτεί – το παντρευτήκαμε μετά) και 1 ζευγάρι στα πρόθυρα της διάλυσης με το αρρεν να το χει ρίξει στην «ελεύθερη σκοποβολή» και τη θήλυ να περιμένει πρόταση γάμου με μονόπετρο αξίας 3 x 10e7 €… στη μαγευτική Οία. Είχαμε και κάτι ξέμπαρκους, 2 φίλες μες στην παραξενια και 1 τυπά πασπαρτού... Το σχεδόν παντρεμένο ζευγάρι ξανα ζούσε τον έρωτά του. Το φρέσκο κι αν ζούσε τον έρωτά του. Μέχρι και ατύχημα προκάλεσε με τις μαλακίες του.... Ο άρρεν των σπαργάνων ήταν κολλημένος σε ένα τηλέφωνο και τα σιρόπια έβρεχαν την καλντέρα. Οι 2 παράξενες αγόραζαν νερά τα οποία πίναμε όλοι μας και μετά γκρίνιαζαν για τα χαμένα τους νερά. Το διαλυμένο ζευγάρι όμως ήταν το αλατοπίπερο των διακοπών. Η πρόταση γάμου συνοδευόμενη από πανάκριβο μονόπετρο στο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα της Οίας, εκφυλίστηκε σε όρκο αιώνιας αγάπης (ζήτημα να άντεξε 2 ακόμη βδομάδες από τότε), φυσικά ο άρρεν ελεύθερος σκοπευτής την έβγαλε στο τσάμπα και ούτε κουβέντα για δαχτυλίδια και το ρομαντικό ηλιοβασίλεμα δεν το προλάβαμε γιατι καθώς χαζεύαμε κάτι γκόμενες ο ήλιος έδυσε και ο όρκος δόθηκε στα τυφλά.... Το αποτέλεσμα ήταν μια άκρως εκνευρισμένη θήλυ η οποία άρχισε να γκρινιάζει επικίνδυνα.... Όχι άδικα, αλλά τι φταίνε και οι περίοικοι;...
Το ίδιο βράδυ μετά από έναν άγριο καυγά ο άρρεν, έχοντας χάσει το κινητό του το οποίο εκσφενδονίστηκε από τη θήλυ μας έλεγε τον πόνο του.
Τελικά κατέληξε στη ρομαντική διαπίστωση
Ξέρετε τι θέλει τώρα αυτή για να στρώσει ε?
Τι τι? Ρωτάει η αδαής παρέα
Σφαλιάρα και π…τσο!
(Μία σφαλιάρα για να σταματήσει να γκρινιάζει και έναν π...τσο για να στρώσει....)
Καημένη θήλυ. Πήγε Σαντορίνη για πρόταση γάμου με δαχτυλίδια παπά και κουμπάρο αλλά ξέμεινε μ’ έναν όρκο αγάπης στα σκοτεινά σοκάκια της Οίας και το μόνο που εισέπραξε ήταν και μία σφαλιάρα. Ούτε καν π…τσο.

Σήμερα: Οι 2 παράξενες απλά χάθηκαν στην πορεία του χρόνου. Το νερό δεν μας το συγχώρεσαν ποτε.
Το σχεδόν παντρεμένο το «πιάνει κρίση»
Το φρέσκο «μούχλιασε» και σάπισε γρήγορα (χμμμ)
Ο σιρόπιας το πήρε το κορίτσι
Ο πασπαρτού παρέμεινε στην αφάνεια.....

Το αλατοπίπερο το αναπολούμε κάθε φορά που ψάχνουμε τα γραφικά άτομα της παλιάς μας παρέας...

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Live your Mythos in Lettonia

2007-07-25T15:58:00.000+03:00

Όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό, μ’ αρέσει να χαζεύω τις διαφημιστικές αφίσες. Θεωρώ ότι είναι ένα καλό δείγμα του πως ένας λαός σκέφτεται.
Εξηγούμαι.
Πας στη Γερμανία Ιούλιο μήνα, συννεφιά βροχή και κρύο, και βλέπεις παντού διαφημίσεις εξωτικών προορισμών ή μεσογειακών νησιών, ήλιος, θάλασσα κρασί , αγόρια κτλ. Ωραία λες, καλά παιδιά οι Γερμανοί αλλά πρέπει να πήζουν με τον κωλόκαιρό τους.
Στην Αγγλία διαφημίζουν αντιστοίχως τσαγιέρες.
Μετά σκέφτομαι, στην Ελλάδα τι μας διαφημίζουν? Αν ήμουν τουρίστας στην Αθήνα ποιες πληροφορίες θα έπαιρνα για τους Έλληνες, που μάλλον ούτε οι ίδιοι το καταλαβαίνουμε? Θυμάμαι μια που διαφήμιζε εσώρουχα κ έλεγε «Καν’ τον να έρχεται σπίτι νωρίς», μάλιστα λέει ο τουρίστας, οι Έλληνες κάνουν υπερωρίες και οι γυναίκες τους ψάχνουν τρόπους να τους γυρίσουν απ’ το γραφείο στο σπίτι. Η Ζούμπουλία σε μια άλλη (απ’ όσες έχει κάνει) διαφήμιζε ρούχα «για παχουλές». Μάλιστα λέει ο τουρίστας, οι ελληνίδες ίσως έχουν τα κιλάκια τους (μεσογειακή δίαιτα γαρ). Και το ξυραφάκι καλά τα πάει διαφημιστικώς, μιας κ από τριχοφυΐα καλά τα πάμε (Πόντιος – Γαλακτέμπορας 1-2).
Εχτές όμως είδα την πιο απίστευτη διαφήμιση στο αεροδρόμιο. Μια μεγάλη γιγαντοαφίσα κάποιας αεροπορικής που προέτρεπε του οδηγούς να πάνε με λίγα χρήματα στη….Ρίγα της Λετονίας!
Και έλεγε από κάτω… «Αναζητήστε λίγη δροσιά μόνο με 100 €».
Αν ήμουν τουρίστας…τι θα σκεφτόμουν για τους περήφανους για τις καιρικές συνθήκες της χώρας τους Έλληνες?
Μάλλον, ότι πήξαμε στη ζέστη και μας στέλνουν στις Βαλτικές χώρες!
Φαντάζεστε σε 10 χρόνια χιλιάδες έλληνες να κατακλύζουν τις…τις πλατείες της βορείου Ευρώπης αναζητώντας λίγη δροσιά και οι ντόπιοι να μας κοροϊδεύουν κιόλας?

«Αχ μωρέ οι κακόμοιροι οι Έλληνες, έχουν πήξει όλο το χρόνο στη ζέστη και στον ήλιο και έρχονται εδώ να βρουν κανά συννεφάκι και να δροσιστούν λιγάκι».

(Μόνο που εκεί, ούτε σανδάλι με άσπρη κάλτσα δε θα μπορούμε να φοράμε...)

ΥΓ. και να είμαι ειλικρινής, δε θα με χάλαγε καθόλου λίγη Βαλτική σήμερα

Κάνε τον μαλάκα

2007-07-18T15:37:00.000+03:00

Αφού ακούω τώρα τελευταία όλο για εξετάσεις και αποτελέσματα, θυμήθηκα κάποιες μικρές εμπειρίες από προφορικές εξετάσεις που είχα στη σταδιοδρομία μου.

First Failure

Η πρώτη φορά που χρειάστηκε να δώσω εξετάσεις προφορικά, αφορούσε ίσως το πιο δύσκολο μάθημα στη σχολή. Ο καθηγητής ήταν σωστός φόβος και τρόμος. Με έναν θαρραλέο συμφοιτητή ορμήσαμε στο γραφείο του. Καθίσαμε.
Γεία σας, του λέμε με μια φωνή
Γεία σας μας λέει αυτός.
(μας κάνει τη πρώτη ερώτηση, κοιταζόμαστε, σιωπή…)
Γεία σας μας ξαναλέει.
Γειά σας, του λέμε
Φεύγουμε με την υποψία ότι είχαμε κοπεί.

Second Failure

Η υποψία επιβεβαιώθηκε και ένα εξάμηνο μετά βρίσκομαι και πάλι στη δυσάρεστη θέση να δώσω προφορικά το προαναφερθέν μάθημα.
Μπαίνω με τσαμπουκά, διαβασμένος γαρ. Μαζί μου και ο προαναφερθείς συμφοιτητής.
Γειά σας, του λέμε με μια φωνή
Γειά σας, μας λέει αυτός, χωρίς σημάδια αναγνώρισης του προσώπου μας.
Γυρνάει σ’ εμένα και κάνει τη πρώτη ερώτηση.
Κοιτάζω τον συμφοιτητή, κοιτάζω τον καθηγητή, ξανακοιτάζω τον συμφοιτητή, ξανακοιτάζω τον καθηγητή, σιωπή…
Ρε παλικάρι μου λέει, μπορείς να κλείσεις τη πόρτα?
Φυσικά λέω εγώ με περίσσια ευγένεια.
Την κλείνω.
Δε κατάλαβες μου λέει, εσύ να μείνεις απ’ την άλλη πλευρά της πόρτας.
Έφυγα με την υποψία ότι είχα κοπεί.

Third Failure

Δίνω προφορικά σ’ ολόκληρο αμφιθέατρο. Οι δονήσεις του άγχους μου σείουν την αίθουσα. Ένας φίλος επικοινωνιολόγος μου έχει συστήσει να λέω την λέξη «όντως» στην αρχή της πρότασης/απάντησης μου, έτσι ώστε να δίνω έμφαση και να τραβάω τη προσοχή, καθώς και να συντάσσω τις σκέψεις μου εν τω μεταξύ. Μια χαρά.
Μου κάνει τη πρώτη ερώτηση.
Λυπάμαι δε γνωρίζω, λέω.
Έρχεται η δεύτερη.
Το σκέφτομαι αλλά ούτε αυτό μπορώ ν’ απαντήσω.
Ακολουθεί και η τρίτη, η τελευταία. Της ντροπής.
Όντως, λέω επιτέλους με βαθιά φωνή, όντως κύριε καθηγητά! ούτε και αυτό το ξέρω!
Κόπηκα.

First Success (ε του πούστη)

Δίνω προφορικά εξετάσεις γαλλικών.
Μπαίνω μέσα με τη βεβαιότητα ότι χαράμισα ένα απόγευμα. Μετά τα τυπικά πως λέγεσαι που μένεις πόσο ετών κτλ (τα οποία τα είχα αποστηθίσει ούτως ή άλλως) σκάει το θέμα μας. «Τι μέσα μεταφοράς χρησιμοποιείτε στην Αθήνα»
Ε, λέω με ύφος αυτάρεσκο,
Voiture, bien sur, voiture (αυτοκίνητο φυσικά)
Pourquoi?
Ε μα, Voiture, voiture
Pourquoi? voiture???
Parce que…Renault.
Πέρασα.

Ηθικό δίδαγμα : Όταν βρίσκεστε σε δύσκολη θέση κάντε τον μαλάκα, πάντα πιάνει.

Η τελευταία παρτίδα

2007-07-15T19:51:00.000+03:00

Αλήθεια, πριν από πόσα χρόνια καθίσαμε σ’ αυτό το τραπέζι και αρχίσαμε τη τελευταία παρτίδα?

Έξω η μεγαλούπολη, οι σταθμοί γεμάτοι καπνούς, οι μετανάστες κλαίνε

Οι πυροσβεστικές αντλίες είναι η κραυγή του μίσους που ανάβει τις μεγάλες πυρκαγιές

Οι δρόμοι ανάστατοι σα τις σκέψεις ενός μανιακού, τα παράθυρα ανοικτά σα παγίδες

Και στην οδό Αγίας Θηρεσίας στέκει μια γερασμένη πόρνη με τα φουστάνια της σηκωμένα ψηλά, δείχνοντας τη θλίψη της δημιουργίας

Τα φανάρια θαμπά διηγούνται ιστορίες τρόμου που οι μεθυσμένοι προσπαθούν να σκεπάσουν με βαριά τραγούδια

Είμαστε αιχμάλωτοι μιας αλήθειας που χάθηκε κάπου εκεί στα παιδικά μας χρόνια

Και ζήσαμε το απέραντο σε μικρές σκοτεινές κάμαρες και το τίποτα στις μεγάλες σελίδες των βιβλίων της ιστορίας

Τι λες? Δε κάνουμε μια παρτίδα ακόμα? Ο Κόσμος είναι μια περίπτωση εντελώς προσωπική.

(Στο βάθος ο Θεός έμοιαζε τόσο μόνος...)

The Wonder Post

2007-07-05T17:02:00.000+03:00

Εδω θα βρείτε τις επιλογές για τα 7 Νεα Θαυματα του κοσμου, και ακολουθει η λιστα με το τι θα ψηφισετε. Δε δέχομαι αντιρρήσεις ε?

Ακρόπολη Αθηνών (Ελλάδα)

Γιατί:
Είναι το σημαντικότερο μνημείο της Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς
Είναι το μόνο πράγμα στην Αθήνα που μπορείς να θαυμάσεις
Χτίστηκε από τους αρχαίους ημών (λέμε τώρα) προγόνους
Η Αθήνα από κει πάνω φαίνεται πραγματικά υπέροχη

Machu Picchu (Περού)

Γιατί :
Στις φωτογραφίες μένεις με το στόμα ανοικτό
Μας θυμίζει τι καλοί ήταν οι Ευρωπαίοι με τους Ίνκας
Βρίσκεται στου διαόλου τη μάνα κ άντε να πας εκεί
Έχει το πιο αστείο όνομα για Wonder

Stonehenge (Ηνωμένο Βασίλειο)

Γιατί
Κανείς δε ξέρει γιατί
Φανταστείτε μούχλα που έχει φάει το κακόμοιρο τόσα χρόνια στην αγγλική επαρχία
Μας θυμίζει ότι και οι Ούγκα Ούγκα μπορούν να φτιάξουν αυτοκρατορία κάποια στιγμή
Έχει πλάκα

The Roman Colosseum (Ιταλία)

Γιατί
Το Άρτος και Θεάματα ζει και βασιλεύει
Γιατί γουστάρω ρωμαϊκή κουλτούρα (χεχε)
Γιατί βρίσκεται στην πιο ωραία πόλη του κόσμου
Γιατί το κοινό ήταν παγκοσμίως γνωστό για τα φιλοζωικά του αισθήματα

Neuschwanstein Castle (Γερμανία)

Γιατί
Για να το πεις πρέπει να στραμπουλίξεις τη γλώσσα σου
Η Xιονάτη ζει και βασιλεύει
Γιατί το Αλπικό τοπίο σκοτώνει
Γιατί τον βασιλιά που το εμπνεύστηκε το πνίξανε στη λίμνη

Timbuktu (Μάλι)

Γιατί
Πρέπει κάποια στιγμή να παίξουμε και την Αφρική εμείς οι πολιτισμένοι
Μου αρέσει τ’ όνομα του
Για να πας πρέπει να σε τρελάνουν στις ενέσεις
Γιατί πρέπει να διαλέξω 7, κ εγώ θέλω αυτό!

Το Άγαλμα της Ελευθερίας (Η.Π.Α)

Γιατί:
Το βλέπει κανείς σ’ όλες τις ταινίες
Πρέπει να έχει τρομερή θέα από κάτω προς τα πάνω
Μας θυμίζει πόσο απέχει το σύμβολο απ’ τη πραγματικότητα
Ξεχάστε τα παραπάνω, θα το ψήφιζα βασικά για πλάκα

Inner Chaos

2007-07-02T14:56:00.000+03:00

Έχετε ακούσει φαντάζομαι για κάτι πολύ μικρά σωματίδια που ονομάζονται ηλεκτρόνια. Είναι υποτίθεται αυτά που περιστρέφονται γύρω από τον πυρήνα των ατόμων (δεν εννοώ τους ανθρώπους, εννοώ αυτά τα απειροελάχιστα σωματίδια από τα οποία σχηματίζονται τα μόρια, από τα οποία γίνεται η ύλη και πάει λέγοντας...).
Με εξαιρετική απλότητα απλά αναφέρω ότι αυτά τα ηλεκτρόνια είναι πάρα πολύ μικρά και έχουν αυτό που ονομάζουμε αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο (κοινώς «τα ετερώνυμα έλκονται»). Περιστρέφονται πάρα πολύ γρήγορα γύρω από τον πυρήνα του ατόμου και είναι υπεύθυνα για τη δημιουργία όλων των σωμάτων που υπάρχουν στη φύση.

Βρήκαν λοιπόν λέει πρόσφατα με τα υπερσύγχρονα μηχανήματα που διαθέτουμε πλέον ότι αυτό το σωματίδιο αυτό δεν είναι ακριβώς σωματίδιο... είναι λέει κάτι μεταξύ σωματιδίου και ακτινοβολίας. Με απλά λόγια αυτό το πράγμα είναι κάτι άυλο που απλά ο τρόπος που αλληλεπιδρά με τα γύρω πραγματάκια του το κάνουν να συμπεριφέρεται σαν σωματίδιο. Στην πράξη όμως δεν είναι παρά μια συσσωρευμένη ενέργεια που αλληλεπιδρά με το περιβάλλον....

Πάμε τώρα στο ζουμί. Όλα τα πράγματα αποτελούνται από άτομα... Εμείς, το χώμα τα δέντρα, ο Πρετεντέρης κοκ... Τα άτομα αποτελούνται από ηλεκτρόνια (έχουν και τον πυρήνα αλλά πιστέψτε με για τα ηλεκτρόνια γίνεται ο πανζουρλισμός.... είναι σαν να ανοίγει συναυλία των Pink Floyd η Αρβανιτάκη). Και επειδή οι επιστήμονες δεν εκτιμούν την τέχνη, άρα παρακάπτουν την Αρβανιτάκη, επιμένω πως το don’t-know-what-i-am ηλεκτρόνιο τραβάει όλα τα βλέμματα. Καταλήγουμε λοιπόν στην εξής αλληλουχία. Είμαστε άνθρωποι.... νομίζω... όταν κάποιος μας πιέσει τη μύτη πονάμε....(τώρα θα πείτε αυτό που κολλάει.... πιστέψτε με σε λίγο θα κολλήσει), αποτελούμαστε από ύλη, άρα από άτομα άρα έχουμε κάτι αμέτρητα εκατομμύρια (βασικά η λέξη εκατομμύρια είναι πολύ λίγη, αλλά μιας και στην Ελλάδα το εκατομμύριο είναι κάτι σπάνιο καταλαβαίνετε την έμφαση...) ηλεκτρόνια.... Καλά ως εδώ. Τελικά όμως το ηλεκτρόνιο δεν είναι ύλη, είναι άυλο... Είναι συσσωρευμένη ενέργεια.... Άρα λοιπόν τι είμαστε... Ένα μεγάλο μάτσο ενέργεια....

Ναι ρε βλάκα θα μου πείτε τώρα.... και όταν σου τσιμπάω τη μύτη (είδατε που κόλλησε) γιατί πονάς;... γιατί πολύ απλά η ενέργειά σου αλληλεπιδρά με τη δικιά μου και το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης είναι να υπάρχει μετατόπιση ενέργειας από εσένα σε εμένα (εσύ με χτυπάς, εσύ κουράζεσαι, εγώ απλά τις τρώω)... αυτή η έξτρα ενέργεια επειδή ουσιαστικά είναι περιττή στον εαυτό μου μεταφράζεται σαν πόνος για να κρατάμε τις ισορροπίες....

Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω...

ΥΓ. Καθ' ότι άσχετος με τη φυσική, να ευχαριστήσω το φιλαράκι μου και τις ατελείωτες ώρες παπαρολογίας μετά ρακόμελου που περναμε σχεδιάζοντας το σύμπαν μας.

Svo Hljótt

2007-06-27T12:08:00.000+03:00

Αυτή η βροχή κράτησε χρόνια και ο ήλιος έχει μήνες να φανεί...

Κάθομαι στην άκρη ενός βράχου.
Μπροστά μου απλώνεται η μολυβένια θάλασσα μέχρι τον ορίζοντα.
Γύρω μια καταπιεστική συννεφιά δεν αφήνει παρά ελάχιστες ηλιαχτίδες να βρουν το δρόμο τους προς τον ωκεανό, φωτίζοντας δειλά την ανταριασμένη θάλασσα.
Τα κύματα που σκάνε με ορμή στα βράχια φτάνουν με δυσκολία στ’ αυτιά μου.
Άλλωστε το δροσερό θαλασσινό αεράκι στο πρόσωπο μου δεν επιτρέπει άλλους ήχους.
Η δύναμη της φύσης δε με αγγίζει, αλλά με περιβάλει, με διαπερνά.
Πίσω μου το παγωμένο ισλανδικό τοπίο, με τις χιονοσκέπαστες βουνοκορφές και τις άγριες γυμνές κοιλάδες δεν προδίδει καμία ανθρώπινη παρουσία.
Με αργές κινήσεις, απλώνω τα παγωμένα χέρια μου να κόψω αγριολούλουδα.
Τα προσφέρω ευλαβικά, σπονδή στον άσπονδο χρόνο.
Είμαι μόνος αλλά δε νιώθω μοναξιά.
Κάνει κρύο μα δε κρυώνω.
Πέφτει σκοτάδι μα δε φοβάμαι.

Είμαι εκεί που πρέπει να είμαι, βρίσκω τη θέση μου στο σύμπαν. Τώρα είναι όλα εφικτά.

ΥΓ. Μόνο υπό τους μαγευτικούς ήχους των Sigur Rós φυσικά

The magic goes on....

2007-06-22T13:06:00.000+03:00

Ίσως πολλοί να πιστεύετε ότι η διάσημη σειρά βιβλίων του Harry Potter έλαβε τέλος με την έκδοση

του 7ου «επεισοδίου». Λάθος φίλοι μου. Ο έγκριτος blogger mogwai (καλέ μη κάνετε κλικ εγώ είμαι) έχει στη διάθεση του και αποκαλύπτει για πρώτη φορά στο κοινό τη συνέχεια του Harry Potter!

Harry Potter and the Bond of Fire

Ο Harry ανακαλύπτει τυχαία, στο λογιστήριο της σχολής, την αγορά ενός δομημένου ομολόγου και αποφασίζει να το ερευνήσει σε βάθος. Θα ακολουθήσει τη φρενήρη πορεία του ομολόγου, πριν αυτό αγοραστεί απ’ το Hogwarts , σε Ευρώπη και Αμερική, μέσα από έναν χρηματοοικονομικό λαβύρινθο, που θα οδηγήσει τον αρχιμάγο της σχολής να επιστρέψει τη μίζα σε σχολή μαγείας με έδρα τη Νέα Υόρκη. Οι μάγοι οδηγούνται στον εισαγγελέα και τους απαγορεύεται η χρήση ιπτάμενης σκούπας και της μαγικής γραφίδας που υπογράφει ερήμην τους.

Harry Potter and the Vacations of Doom

Το καλοκαίρι έφτασε, η εξεταστική τελείωσε και ο Harry παίρνει τη καλή του Ερμιόνη για ειδυλλιακές διακοπές σε ελληνικό νησί. Αλλά αντί για διακοπές, ο Harry θα διδαχτεί από τους ντόπιου μάγους-επιχειρηματίες νέες και πρωτοποριακές τεχνικές μαγείας. Θα πληρώσει 5 ευρώ τη ξαπλώστρα και άλλα τόσα το μαγικό φραπόγαλο, θα τσουρουφλιστεί στο δωμάτιο του μιας και ο κλιματισμός θα είναι χαλασμένος, θα ποδοπατηθεί στα πλοία (αφού ξεκινήσουν με καμιά βδομάδα καθυστέρηση) και θα πάθει αφυδάτωση μιας και δε θα αντέχει οικονομικά να πληρώσει το εμφιαλωμένο. O Harry θα γυρίσει άφραγκος στη σχολή αλλά πολύ σοφότερος μιας και θα είναι ο μόνος που κατέχει το aptimygaxygi spell.

Harry Potter and the Spectre of Terror

Τρόμος πάνω απ’ το Hogwarts όταν δύο ιπτάμενες σκούπες προσγειώνονται άτσαλα σε 2 καμπαναριά της σχολής. Ο Harry εκνευρισμένος από τον Voldemort για τις παρελθούσες μαλακίες του παρακινεί τους συμμαθητές του να εισβάλλουν στο βασίλειο του τελευταίου με σκοπό να του φέρουν τη δημοκρατία. Φωνάζει το ιστορικό «Shut up or we ll bring democracy to you!”. Το αποτέλεσμα όμως δεν είναι το επιθυμητό και ο Harry μπλέκει άσχημα. Η Ερμιόνη τραυματίζεται σοβαρά από έκρηξη παγιδευμένης σκούπας και εκείνος αποσύρεται απογοητευμένος στο ράντσο του. Ο Harry Potter μετονομάζεται σε Hally Potter.

Harry Potter thinks he can dance

Ο Χαρυ-RnB αποφασίζει να δείξει τις ατελείωτες μαγικές του ικανότητες στις στροφές του πλατώ και να μαγέψει, όπως μόνο αυτός ξέρει, τα πλήθη. Δυστυχώς όμως το ξόρκι αλλοιώνεται από τον καύσωνα, λόγω των πουλημένων κουκουβαγιών, και τα πράγματα δεν πάνε όπως τα υπολόγιζε. Η κολοκύθα-παρουσιάστρια παίρνει όλο το ξόρκι σε πόδι και δεν αφήνει τίποτα σε ταλέντο παρουσίασης. Ο ποντικός-κριτής παίρνει το ξόρκι σε κακία και ειρωνεία και δε μένει τίποτα για ικανότητα κρίσης. Το μόνο που έπιασε ήταν το να συναγωνιστεί με ένα μάτσο ατάλαντες κατσαρίδες που μεταμόρφωσε σε χορευτές και έτρεχαν πέρα δώθε στη σκηνή για να ξεφύγουν από τους ανθρώπους. Τελικά όμως έχασε γιατί μια κατσαρίδα έκατσε στον ποντικό, πριν φυσικά ξανά-μεταμορφωθούν και τη φάει.

Harry Potter and the Global Warming Spell

Ο Χειμώνας στο Hogwarts είναι ασυνήθιστα ελαφρύς και οι μάγοι-επιστήμονες έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά. Ο Harry με τη παρέα του θα ανακαλύψουν ότι ο Voldemort έχει κάνει ένα μαγικό στις κουκουβάγιες της σχολής, οι οποίες στο πέταγμα τους εξάγουν διοξείδιο του άνθρακα και άλλα φονικά αέρια που δημιουργούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Απελπισμένος από την ανένδοτη στάση των πτηνών να παύσουν την εξαγωγή αερίων, αποφασίζει να χτυπήσει το κακό στη ρίζα αλλά ο Voldemort αρνείται να υπογράψει τη συνθήκη του Κιότο. Το Hogwarts από παραθαλάσσιο γίνεται υποθαλάσσιο και ο Harry γίνεται τσιπούρα.

Το ανέκδοτο της εβδομάδας

2007-06-21T10:26:00.000+03:00

"Destroying human life in the hopes of saving human life is not ethical."

President GEORGE W. BUSH

who vetoed Wednesday a bill that would have eased restraints on federally funded embryonic stem cell research

(Έλα πρόεδρε στο τόπο σου...)

To bee or not to bee?

2007-06-14T22:08:00.000+03:00

Σήμερα θα μιλήσω για το φιλαράκι μου, τον Χ.

Καλό παιδί, από καλή οικογένεια, μορφωμένο, όμορφο και τρομερά φιλάσθενο.

Το καλοκαίρι τον καίει ο ήλιος, το φθινόπωρο παθαίνει γρίπη απ’ τη βροχή, τον χειμώνα κρυώνει, την άνοιξη τον πειράζει η γύρη. Όσα χρόνια τον ξέρω, βήχει, φτερνίζεται, φυσάει τη κόκκινη μύτη του και γκρινιάζει (λογικό).

Εμ, του λέω, έτσι όπως έχουμε κάνει το περιβάλλον σα τα μούτρα μας(μια βρέχει, μια χιονίζει, μια έχει καύσωνα), όλο και κάποιες καινούργιες ιώσεις θα σε βρίσκουν.

Έλα μωρέ μαλάκα, σιγά, μου λέει, και τσουπ!

Τι το πα ο κατσικοπόδαρος κ εγώ, ξυπνάει μια ωραία πρωία το πουλάκι μας, και βήχει σα νταλίκα στην εθνική ενώ από τη δύσπνοια θύμιζε τον οδοντωτό στα Καλάβρυτα.

Το καλό με το να είσαι φιλάσθενος, είναι ότι είσαι κ ολίγον χέστης, άρα λέει, μάλλον πάω σε κανά νοσοκομείο να με μαζέψουν. Κάτι θα μου δώσουν παραπάνω κ όλα καλά.

-Ναι, καλά, του λέει ο μεγαλοντοκτόρ, μη φας, έχουμε γλάρο, δωμάτιο 357..
-Όχι, όχι κύριος, του λέει δεν ήρθα να δω κάποιον, για μένα ήρθα.
-Μπα, πουλάμε και πνεύμα πουλάκι μου? Έχεις κάτι χιλιάδες παραπάνω λευκά αιμοσφαίρια και κάτι σκιές στις ακτινογραφίες, τσιμουδιά, 357 τώρα!

Τι να κάνει και ο Χ ο καψερός, παίρνει κλανί χρώμα και πάει με τα αυτιά κατεβασμένα.

Στο 357 είναι 3 ακόμα δύσμοιροι, με ορούς, και καλωδιωμένοι σα τον Robocop.

Τρείς ώρες μετά, γύρω στη μία το βράδυ, μια κοπέλα (βασικά 3 κοπέλες σε συσκευασία ενός) με αέρινο βάδισμα ρινόκερου, μπαίνει στον θάλαμο.

-Ο κύριος Χ? λέει.
-Δυστυχώς ναι, απαντάει ανυποψίαστος
-Δως μου το χέρι σου, θέλω αν σου πάρω αέρια, λέει η μαντάμ.

(το κλανί το χρώμα θα φταίει σκέφτεται, μετά κατάλαβε ότι επρόκειτο για αέρια αίματος)

Βγάζει μια σύριγγα σα σάρισα, τσακ τρυπάει τον καρπό, ψάχνει, ψάχνει, ρε που είναι, που είναι, μπα. Δε τη βρίσκω του λέει. Ο Χ δεν απαντάει, αδυνατεί.

Πάει στο άλλο χέρι. Τα ίδια. 2 τρύπες τσάμπα και σκεφτείτε, it has just began.

Τώρα του λέει θα σου πάρω αίμα. Πάει. Μπα, καλέ του λέει, που είναι οι φλέβες σου εσένα, δεν έχεις? Φαίνεται ότι οτιδήποτε είχε αίμα μέσα του τρόμαξε και κρύφτηκε.

Η μαντάμ ήτο τόσο διψασμένη για αίμα που πέρασε απ το μυαλό της να τον δαγκώσει στο λαιμό. Βάζει τη σάρισα στον αγκώνα, κουνάει αριστερά, κουνάει δεξιά, μπα, του λέει μας έσπασε αυτή, πάμε στο άλλο χέρι.

-Τι έσπασε, μαντάμ, τι είναι, νερόβαζο με τριαντάφυλλα στο τραπέζι? Μόνη της έσπασε? Εσύ δε βοήθησες καθόλου?

-Μη γκρινιάζεις του λέει, πάμε στο άλλο χέρι.

Η τέταρτη στη σειρά τρύπα είναι πετυχημένη, φλέβα εν όψει.

-Μπα, δε βγάζει αίμα αυτή
-Και τι βγάζει πετρέλαιο?
-Όχι απλά δεν είναι αρκετά δυνατή
-Ναι έχει ατροφήσει απ’ τη πολλή τηλεόραση, χτύπα δίπλα, στις γυμνασμένες.
-Εδώ μάλιστα! Λέει, το βαμπίρ, μ’ ένα αίσθημα ικανοποίησης, λες κ έλυσε τον αλγόριθμο του sudoku.
-Ωραία λέει ο Χ, μπορώ να κοιμηθώ τώρα?
-Χαχαχαχα, το άλλον με τον Τοτό το ξέρεις? Τώρα θα βάλουμε ορό.

Αυτή τη φορά η φλέβα είναι απ’ τις καλές και ο Χ βρίσκεται ξάφνου καλωδιωμένος.

Ένας Robocop ακόμα γεννιέται.

Πέφτει εν τέλει για ύπνο, ο Χ, οι ταλαιπωρημένες φλέβες και οι 8 τρύπες, κοιμήθηκαν όλοι μαζί αγκαλίτσα.

Την επομένη, ο Χ κάθεται σκεπτικός στο δωμάτιο, πονάει και πατάει το κόκκινο κουμπάκι, ελπίζει ότι ο ιπποπόταμος θα έχει πάει σε άλλο ποτάμι. Μπα.

Ανοίγει η πόρτα, τσουπ το βαμπίρ.

Ακόμα εδώ?

- Ναι, άσε, του λέει, δε μ’ έχουν αλλάξει ακόμα και νυστάζω τρομερά!

…..

(χεχε)

Σιωπη

2007-06-06T13:19:00.000+03:00

"Αυτός εκεί ο συγκεκριμένος άνθρωπος
είχε μια συγκεκριμένη ζωή
με συγκεκριμένες πράξεις.
Γι' αυτό και η συγκεκριμένη κοινωνία
για το συγκεκριμένο σκοπό
τον καταδίκασε σ' έναν αόριστο θάνατο"

(Ναι, παιζω παλι χεχε)

Αμήν

2007-06-04T13:18:00.000+03:00

Το κείμενο που ακολουθεί αναδημοσιεύεται από το flash.gr χωρίς την άδεια του.
Ρε παιδιά μη μου κάνετε μήνυση δεν έχω λεφτά για δικηγόρους ok?
Το άρθρο τιτλοφορείται «Χριστόδουλος: Ο αρχιεπίσκοπος δεν έχει πολιτικές βλέψεις».
Παρατήρηση : για το ίδιο πρόσωπο δε πρόκειται? Γιατί αναφέρεται στο τρίτο ενικό? Μ’ αρέσει πάντως, θα το υιοθετήσω κ εγώ. Ο κάτοχος λοιπόν αυτού του βλογ θα προσπαθήσει να διερευνήσει ενδελεχώς το τι εννοούσε πραγματικά ο Αρχιεπίσκοπος αναφερόμενος στον Χριστόδουλο, ουπς λάθος, ο Χριστόδουλος στον Αρχιεπίσκοπο.
Τώρα μπερδευτήκαμε και οι τέσσερεις μας.

«Ο Αρχιεπίσκοπος, ως συνισταμένη της Εκκλησίας, δεν ανήκει σε κανένα κόμμα (το κόμμα ανήκει σ’ αυτόν), δεν έχει πολιτικές βλέψεις και πολιτικές τοποθετήσεις (τα «δεν» τα βάζω για να σας μπερδέψω)», είπε την Κυριακή ο κ. Χριστόδουλος, μιλώντας στο Δημαρχείο Έδεσσας, κατά την τελετή αναγόρευσής του σε επίτιμο δημότη της πόλης.

«Ως πολίτης αυτής της χώρας (της πρώην Βυζαντινής αυτοκρατορίας)», τόνισε, «ο Αρχιεπίσκοπος μπορεί να έχει οποιαδήποτε τοποθέτηση θέλει (εξυπακούεται) , την οποία φυλάσσει για τον εαυτό του (και την ομήγυρη βεβαίως βεβαίως) . Από εκεί και πέρα όμως στο δημόσιο λόγο του πρέπει να είναι ενωτικός (γιατί αλλιώς τον φάγανε λάχανο) ».
«Το δημοκρατικό μας καθεστώς (ανατρίχιασα) », επισήμανε ο κ. Χριστόδουλος, «μας επιτρέπει να έχουμε γνώμη, άποψη, χωρίς να έχουμε και την απαίτηση η άποψη αυτή να γίνει αποδεκτή (γαμώ το!)». «Στη δημοκρατία» (μπρρρρρρρ) , ανέφερε, «έχουμε τα αρμόδια όργανα (ελέγχουμε) , τα οποία λαμβάνουν τις σχετικές αποφάσεις για όλα τα ζητήματα είτε αυτά είναι εθνικά, εκπαιδευτικά, οικογενειακού δικαίου, οικονομικά, είτε αφορούν σε μεγάλα προβλήματα της σύγχρονης εποχής, όπως το οικολογικό, της βιοηθικής, των μεταναστών και των προσφύγων (φτου Κύριε φυλακί το στώματι μου) ».

«Η κάθε κυβέρνηση (αυτή που ψηφίζετε όχι αυτή που σας κυβερνάει βρε κουτά) », σημείωσε, «η οποία κάθε φορά καλείται να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα (και να λύσει τα δικά της), συνήθως ακούει απόψεις άλλων φορέων, ώστε τελικά να καταλήξει σε συμπεράσματα και να λάβει τις αποφάσεις της προς την καλύτερη δυνατή κατεύθυνση» (ακούει εμένα δηλαδή) . «Στο πλαίσιο αυτό», είπε, «η Εκκλησία δεν μπορεί να αποκλείεται» (χα τι λέγαμε?) Και συνέχισε: «Δεν είναι δυνατόν να λέμε για τους Αρχιερείς, τον Αρχιεπίσκοπο ή και τους ιερείς ότι δεν έχουν δικαίωμα να εκφράσουν τη γνώμη τους σε ό,τι αφορά για παράδειγμα την Παιδεία (ο Θεός είναι ντεμοντέ άλλωστε, άνεργα να μείνουν τα παιδιά?). Μας λένε ότι θέλουμε να συγκυβερνήσουμε (το συν τι το βάζουν κ με τσαντίζουν?). Ούτε θέλουμε, ούτε ενδιαφερόμαστε (μη γελάτε δεν άρχισα τα ανέκδοτά μου ακόμα!). Ενδιαφερόμαστε να λέμε την άποψή μας και, εάν θέλετε, να πείθουμε και ένα μέρος του λαού μας να αποδέχεται αυτή μας την άποψη (το αυτό) . Από εκεί και πέρα η ευθύνη είναι στα αρμόδια δημοκρατικά όργανα της Πολιτείας (άλλος γαμεί και άλλος σκούζει) ».

«Έχει δοθεί η εντύπωση ότι ο Αρχιεπίσκοπος είναι μιας ορισμένης πολιτικής παράταξης, ότι την υποστηρίζει και ότι απορρίπτει όλες τις άλλες (όποιος τη μαντέψει κερδίζει δωρεάν αγιασμό)». «Δυστυχώς» (τα στελέχη της παράταξης αυτής είναι στη φυλακή τα τελευταία 30 χρόνια) , επισήμανε, «όλα είναι προϊόντα μιας προπαγάνδας (στη πουτάνα πουτανιές?) , η οποία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα» (για την οποία έχω πλήρη άποψη αφού σταμάτησα το διάβασμα).

Σας ζητώ συγγνώμη εκ μέρους του κατόχου αυτού του βλογ για το υβρεολόγιο, αλλά μου ζητάει να σας μεταφέρω ότι πολύ τον βόλεψε. (επ ευκαιρίας προσέθεσε και τον δικεφαλο μιας και είναι ΑΕΚτζής χα!)

Για την Αμαλία

2007-06-01T21:02:00.000+03:00

Την ιστορία της Αμαλίας την εχω παρακολουθήσει αλλά ποτέ μα ποτέ δε τη σχολίασα μέχρι σήμερα.
Κ αυτό γιατί με πλήγωνε αφάνταστα...
Και με πληγώνει ακόμα παραπάνω όταν σκέφτομαι πόσες μα πόσες Αμαλίες μοιράστηκαν την ίδια τύχη και υπέστησαν την ίδια συμπεριφορά.
Το κείμενο για την Αμαλία το ξέρετε και το έχετε διαβάσει όλοι.
Εύχομαι οι ιστορίες σα της Αμαλίας να γίνουν οι εξαίρεση ρε παιδια, όχι ο κανόνας.

Καλό Ταξίδι Αμαλία....

Mogwai Versicherungen

2007-05-28T13:42:00.000+03:00

Πήρα μια γενναία απόφαση.
Θα αποκαλύψω στο κάτωθι post τη μοναδική μου αδυναμία.
Είμαι ζημιάρης.
Όχι ζηλιάρης καλέ, ζημιάρης.
Μια φίλη μου είπε πρόσφατα με τρομοκρατημένο ύφος να μη τη πλησιάζω γιατί δεν έχει κάνει ασφάλεια ζωής. Προειδοποιώ και τους φίλτατους αναγνώστες να κάνουν μια ασφάλεια ζωής διαβάζοντας αυτό το post, ποτέ δε ξέρεις χεχε
Θα παραθέσω τις κορυφαίες στιγμές δράσεις, χωρίς καμία αξιολογική σειρά.

Αυτοεκπληρούμενη προφητεία

Κάθομαι πάνω σε μια βεραντούλα στη Μικρή Βενετία στη Μύκονο. Το τονίζω : Πάνω στη βεράντα. Ο ήλιος λάμπει (κ εσύ λάμπεις Μπάμπη), ενώ ο απαλός παφλασμός των κυμάτων δημιουργεί μια υπέροχη ατμόσφαιρα (δε θα εκφέρω γνώμη για το νησί, όχι ακόμα δηλαδή χεχε). Πίνω ένα υπέροχο φραπόγαλο περιτριγυρισμένος από καμιά δεκαριά συμφοιτητάς.
Λέγει ης εξ αυτών :
«Βάζω στοίχημα 10 χιλιάρικα ότι ο Mogwai σε 5 λεπτά θα έχει πετάξει το ποτήρι με τον καφέ στη θάλασσα».
Ποιανού η καρδιά δε σπαρτάρησε στο εύκολο κέρδος?
«Έφυγε» φωνάζω, και σε μια κίνηση επιθετικής χειραψίας (για να κλείσει το deal) το χέρι μου δε βρίσκει το χέρι του προβοκάτορα αλλά…τον καφέ. Ο οποίος καταλήγει ολόκληρος πάνω σ’ ένα υπέροχο λευκό φόρεμα μιας συμφοιτήτριας.
Ποίος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Κοσμοπολίτικη καφρίλα.
Ο προβοκάτορας αφού συνήλθε απ’ το γέλιο συνειδητοποίησε ότι είχε χάσει το στοίχημα (ο καφές χύθηκε απ’ τη μέσα πλευρά).
Βαθμός Καταστροφής 0 (για μένα) , 8 (για το θύμα)

Ψηφιακή καταστροφή

Κάθομαι στο λάπτοπ και σερφάρω ασυστόλως, παρέα με το κουτάβι της φωτογραφίας. Μη το βλέπετε μικρό, τριχωτό και αθώο, πρόκειται για το διάβολο μεταμορφωμένο. Ο διάβολος αφού έχει ξελυσσάξει όλη τη μέρα κάθεται επιτέλους φρόνιμος και με κοιτάει απορώντας για το ότι δε νιώθω ούτε μια τύψη (αν υπάρχει ενικός) που κατεβάζω τραγούδια χωρίς την άδεια χρήσης απ’ τη μάμα Virgin. Κάποια στιγμή γυρνάω στην Ηλέκτρα (το όνομα του possessed κατοικιδίου) και της λέω μες στο μέλι…
«που σαι κοπέλα μου, που ν το κοριτσάκι μου ε? ε?» με ύφος χαζομπαμπά
Τι το θελα? Ο διάβολος πετάγεται πάνω και κουνώντας την ουρά έρχεται για χαδάκια. Παραλείπει το γεγονός ότι στέκεται και το καλώδιο του υπολογιστή ανάμεσα μας και κινείται λες κ έχω wireless φόρτιση. Αποτέλεσμα : πέφτει πάνω στο καλώδιο, το οποίο τραβάει το λάπτοπ προς το έδαφος (καταραμένε Νεύτωνα), το οποίο με τη σειρά του συμπαρασέρνει ένα γεμάτο ποτήρι coca-cola (light βεβαίως) που χύνεται πάνω στο πληκτρολόγιο, κ εγώ έντρομος προσπαθώντας να σώσω τη καταστροφή κολλάω με βία το κινητό στον τοίχο που ανοίγει σα λέλουδο την άνοιξη.
Η Ηλέκτρα απομακρύνεται περήφανη για το νέο της κατόρθωμα, μιας και κέρδισε ξεκούραστα bonus for an artistic impression.
Βαθμός καταστροφής 10 με τόνο και ξηρά τροφή

Καίγομαι για σένα

Το άγχος στο γραφείο συνήθως μου ξεραίνει τα χείλη και με οδηγεί να καπνίζω σαν αράπης. Κακός συνδυασμός. Μια ωραία πρωία της προηγούμενης εβδομάδος διαβάζοντας κάποιο συμβόλαιο ή κάποια εντολή, κάτι επίσημο πάντως, πάω ξεκολλήσω το τσιγάρο απ’ το στόμα αλλά αυτό εκεί, με αποτέλεσμα τα δάκτυλα μου να παρασύρουν μόνο τη καύτρα, η οποία πέφτει πάνω στο έγγραφο και αρχίζει να καίει την υπογραφή μου. Κοιτώ αποσβολωμένος τη καταστροφή αλλά βρίσκω τη λύση. Τινάζω το έγγραφο και πετάω κάτω τη στάχτη, στο νέο και ωραίο μας χαλάκι, και με μια κίνηση ζεϊμπέκικου, πατάω τη καύτρα με μίσος. Χα! Δε με είδε κανείς!
Νομίζω.
Βαθμός καταστροφής : 6

Γκολ και πάμε τελικό!

Παρακολουθώ (εγώ και όλοι οι έλληνες ανά τον κόσμο) τον ημιτελικό του Euro της Πορτογαλίας (τι κουφό κ εκείνο ρε παιδιά). Κάπου στο φινάλε, γκολ και πάμε τελικό, έλα αγόρι μου, γκολ και πάμε τελικό, γκοοοοοοοοοοοοοολ ο Δέλλας ο Θεός Δέλλας και δε συμμαζεύεται, πετάγομαι πάνω (εγώ και όλοι οι έλληνες ανά τον κόσμο) και πανηγυρίζω σα να είμαι εκεί.
Βέβαια δεν είμαι εκεί, είναι σε κάποιο μικρό σαλόνι στην Αθήνα, και το οποίο, όπως όλα τα σαλόνια στην Αθήνα φωτίζεται.
Κ εγώ μέσα στον ενθουσιασμό παραβλέπω τη μικρή λεπτομέρεια που παρέχει φως, ένα μεγάλο φωτιστικό που κρέμεται ανυποψίαστα από πάνω μου και μοιραία, στο βωμό της μπάλας, τρώει μια και καταρρέει όλο πάνω στο σαλόνι.
Βαθμός καταστροφής 3 – τι ρε δεν έσπασαν οι καναπέδες

Οδηγώ και καπνίζω

Καπνίζω κ οδηγώ, γι αυτό μπαμπά μη τρέχεις θα τρέχω μόνο εγώ. Όταν οδηγείς είναι δύσκολο να παρακολουθήσεις που καταλήγει το τσιγάρο που εκσφενδονίζεις απ’ το παράθυρο. Μη στραβοκοιτάτε, το αυτοκίνητο μου έχει το πιο αντικαπνιστικό τασάκι από καταβολής αυτοκινήτου, είναι αδύνατον να σβήσω τσιγάρο εκεί μέσα χωρίς να κάψω τα δάχτυλα μου – πράγμα επικίνδυνο όταν οδηγείς. Ένα βραδάκι λοιπόν που οδηγώ μονάχος, ακούω μουσική και οι δρόμοι είναι έρημοι, ακολουθώντας το κλασικό μου pattern, πετάω το τσιγάρο απ’ έξω. Κάποια χιλιόμετρα πιο πέρα αρχίζει κάτι να μυρίζει. Ρε τι μυρίζει τι μυρίζει, κάτι σε καμένο ίσως? Ωχ. Μαλακία εν όψει.
Σταματάω έξω από ένα περίπτερο, χα χαίρεται ο περιπτεράς, πελάτης επιτέλους, μπα κύριος καιγόμεθα! Κοιτάω στο πίσω κάθισμα και βλέπω ένα πουκάμισο να έχει αρπάξει φωτιά, το οποίο το βγάζω έξω, ο περιπτεράς κοιτάει, κ αρχίζω και το τινάζω στο δρόμο το πατάω κάτω για να σβήσει κτλ. Ο περιπτεράς φαντάζεται ότι θέλω Marlboro απλά τα ζητάω με σήματα καπνού.
Βαθμός καταστροφής 9 – ήταν το αγαπημένου μου σνιφ σνιφ

Παίζουμε?

2007-05-11T13:10:00.000+03:00

(Κατηγορία : Ιστορία)
Τι είναι το Ζαβαρακατρανέμια?

1. Πολεμική ιαχή της προϊστορικής Κρήτης, αντίστοιχο της λέξεως Μπαλοθιά, που καταλήγει συνήθως με τη φράση «Ωρε μανωλιό το ζαβαρακατρανέμια στον ουρανό μωρέ το ρίχνουμ όχι στον γαμπρό, πάει το κοπέλι βάι βάι»
2. Μικρό ζωάκι που ζει στη ζούγκλα της υποσαχάριας Αφρικής, (τριχωτό θηλαστικό) .Τα ζαβαρακατρανέμια ζουν συνήθως σε κοινότητες, σκάβουν τρύπες, και τα χαρακτηρίζει η αντίσταση τους στην ξένη κατοχή. Ανήκει στο γένος Zavarakatranemium Skasekaiskavus.
3. Παράφραση της πολεμικής ιαχής των ορδών του Στάλιν "Ζαβαρακατρανεμισκα", που σε απλά ελληνικά σημαίνει “Tonight we dine in Berlin!”
4. Παράφραση της γοτθικής λέξεως Ζαβαρακατραρόμιεν, που σημαίνει (πάντα σε απλά ελληνικά) “Tonight we dine in Rome”

(Κατηγορία : Αθλητισμός)
Τι είναι ο Αγλέορας?

1. Το μικρό αδελφάκι του Άμπακου
2. Αυγανός ιμάμης που κάνει camping στο Guandanamo
3. Το αντίθετο της Σόδας
4. Δε θέλω να τον μάθω, να τον φάω θέλω….

(Κατηγορία : Επιστήμες)
Που εμπνεύστηκε και ανέπτυξε τη θεωρία της εξέλιξης ο Δαρβίνος?

1. Στη βουλή των Ελλήνων
2. Στις ειδήσεις των 8 με την Όλγα Τρέμει
3. Στο νομό Lakoñias καλε
4. Δεν την εμπνεύστηκε αυτός, την έκλεψε απ’ τον Μεταξόπουλο μετά το Fame Story.

(Κατηγορία : Γεωγραφία)
Where is Spartaaaaaaaaaaa?

1. Δε (θέλω να) Ξέρω / Δεν Απαντώ
2. Δίπλα στον Καιάδα
3. Όπου και να ναι, μέχρι τις Hot Gates έχει περπάτημα
4. Στο νομό Lakoñias καλέ

(Κατηγορία : Τέχνες / Πολιτισμός)
Τι σημαίνει ο γνωστός στίχος «Ντι μπι ντάι ντι μπι ντάι ντι μπι ντάι» που ακούγεται σε γνωστό νησιώτικο άσμα?

1. Υπονοεί σεξουαλική πράξη, λογοκρίθηκε επί Παπαθεμελή που της έδωσε και την ανωτέρω μορφή.
2. Είναι το αγγλοσαξονικό D P Die , από την έκφραση Don’t Piss or Die που προειδοποιεί τους μεθυσμένους τουρίστες στην Μύκονο να μη κάνουν μαλακίες.
3. Ηχητική λέξη, που περιγράφει τον ήχο του πατζουριού που σπάει απ’ τον αέρα
4. Προειδοποίηση στη πεθερά, για το τι ετοιμάζεται να κάνει ο γαμπρός στη κόρη της μετά το γάμο.

(Κατηγορία : Λογοτεχνία)
Απο τι πέθανε ο Μαρκήσιος ντε Σαντ?
1. Από εξάντληση
2. Απο χαρά όταν όταν κυκλοφόρησε το Viagra
3. Επί τω έργω...
4. Ο Μαρκήσιος ζει!

F.U.C.K. (Frequently Unanswered Cunning Kuestions)

2007-05-07T15:41:00.000+03:00

Μπορώ ποτέ να θου χαλάθω το χατήρι? (που λέει κ το τριχωτό αδερφάκι του Αντρίκου)

Παρακαλώ σύντομα τις ερωτήσεις γιατί βιαζόμεθα...

Μ.Ο.: Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Camping στη Ρώμη....
Μ.Ο.: Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Τώρα τελευταία η βαριοπούλα δε δουλεύει και μου έσπασε και ο κουβάς με το παγωμένο μπουγέλο. Άρα, τίποτα.
Μ.Ο.: Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Την τελευταία φορά που μου είπε ο Άρχοντας της Συνέπειας, "που σαι ρε μαλακα, άργησες"
Μ.Ο.: Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Άλλο να στο λέω και άλλο να το βλέπεις
Μ.Ο.: Το βασικό ελάττωμά σας;
Δεν έχω κανένα, άλλη ερώτηση.
Μ.Ο.: Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σ' αυτά που κάνω εγώ, α τι λέω καλέ, εγώ δε κάνω λάθη το ξέχασα.
Μ.Ο.: Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Ταυτίζομαι μ' έναν μαλάκα που ψάχνει να βρει με ποια ιστορικη προσωπικοτητα ταυτίζεται.
Μ.Ο.: Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Οι μάγγες δεν υπάρχουν πια τους πάτησε το τραίαιαινο (τραγουδιστό παρακαλώ)
Μ.Ο.: Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Camping στη Ρώμη ειπαμε ντε!
Μ.Ο.: Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Είμαι ο αγαπημένος αναγνώστης του Καμύ και του Μάρκες. Α και πιάσε και έναν Σαμαράκη να μην αφήνουμε και τους δικούς μας έξω....
Μ.Ο.: Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Δε μ' αρέσουν οι άντρες. Λυπάμαι.
Μ.Ο.: ... και σε μια γυναίκα;
Δε μ' άρεσε η Αρετή, ήτο πολύ σνομπ για τα γούστα μου...
Μ.Ο.: Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Τώρα τον μόνο που σκέφτομαι είναι ο Μικρούτσικος, πάω καλά γιατρέ?
Μ.Ο.: Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
"Who wants to live forever" από Queen...ξέρω θα τρίζουν τα κόκκαλα του Freddy αλλά δε μπορώ να το αποφύγω... (ούτε και αυτός χεχε)
Μ.Ο.: Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Το ¨Οδός Αβύσσου Αριθμός Μηδέν" του Λουντέμη. Καλά ρε μάνα 10 χρονών παιδάκι τι σου φταιξα ε?
Μ.Ο.: Η ταινία που σας σημάδεψε;
Το Requiem for a Dream. Είδα 6 επεισόδια απ' τα στρουμφάκια για να έρθω στα ίσα μου...
Μ.Ο.: Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Filonov, μας έφαγε η perestroika γαμωτο
Μ.Ο.: Το αγαπημένο σας χρώμα;
Any colour you like as long as its black
Μ.Ο.: Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το Paint it Black αλλα μου το καταχράσθη ο κύριος Στόμας
Μ.Ο.: Το αγαπημένο σας ποτό;
Coca-Cola Light (ξενεεεεεεεερωτος)
Μ.Ο.: Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Που γεννήθηκα αργά και δε πρόλαβε ο Γκάντι να με θαυμάσει.
Μ.Ο.: Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Το Norton που κάνει μια ώρα να μου πει Welcome.
Μ.Ο.: Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Μούζικα καρφωτό. Α και που σαι, δε γράφω, αντιγράφω, γκεγκε?
Μ.Ο.: Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Να μη με φοβηθει ο φοβος μου και φυγει
Μ.Ο.: Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Ασ' το δε με παίρνει με παίρνουν πρέφα νωρίς και γίνομαι ρόμπα
Μ.Ο.: Ποιο είναι το μότο σας;
The road of excess leads to wisdom (ο τελευταίος που το πε τον βρήκαν ανάσκελα σε μια μπανιέρα στο παρίσι, γιατρέ είσαι ακόμα εδώ?)
Μ.Ο.: Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Όποιο γελοίο θάνατο θέλετε. "πάτησε το σαπούνι στο μπάνιο, κοίταζε μια γκόμενα και τράκαρε, του έσκασε βασιλικός (με το pot) στο κεφάλι" κτλ, να το λένε το νέο και να γελάνε, γίνεται?
Μ.Ο.: Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Αν τον συναντήσω θα είναι μετά θανατον, άρα θα είμαι περιεκτικός "τον πούλο ε?" , μαλλον θα συμφωνησει απλά
Μ.Ο.: Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
ρφθηρθο ος ηοεθγη΄θςγιη πθςηηγιεςγη ιςεθγη ιςιεθγγ για να μην αναφερω και ιξοασιφεηοηφ οεφηοση οσφιησοφιηο σφησιο φησφ ρ γςηυτηυ ς η καθως και εβφι ςβιεβφςφς νο

Α, όποιος από τ' αριστερά θέλει, ακολουθεί.....

Βιολογίας Ανάγνωσμα

2007-04-30T14:29:00.000+03:00

Μια απ’ τις μεγαλύτερες αγάπες της μαθησιακής ζωής μου ήταν και είναι η βιολογία.
Αν σπούδαζα βιολογία θα ήμουν καλός. Μόνο που πήρα πρέφα ότι μ’ άρεσε το αντικείμενο 7 χρόνια μετά τις πανελλήνιες. Έτσι ενασχολήθηκα μόνος μου. Έδωσα βέβαια και κατατακτήριες στο πανεπιστήμιο Αθηνών (μετά από προτροπές του στυλ Ποτέ εν είναι αργά, αν σ αρέσει θα σκίσεις κτλ) αλλά καλύτερα να με βάζανε σε διαγωνισμό χορού επί πάγου, μεγαλύτερη τύχη θα είχα να τα καταφέρω.
Και επειδή βέβαια δεν είμαι άνθρωπος που αρκείται εύκολα μόνο σ’ αυτά που διαβάζει αλλά είμαι άνθρωπος που ερευνά σε βάθος, έκανα μια πρωτοποριακή για τα παγκόσμια χρονικά μελέτη πάνω σε νέες μη εντοπισμένες ακόμα πρωτεΐνες και την παρουσιάζω εδώ, στο παγκοσμίως άγνωστο blog μου, με σκοπό να αναταράξω την επιστημονική κοινότητα.

Καφρίνη : Απαντάται σε όλους σχεδόν τους ανθρώπους σε διαφορετικά φυσικά ποσοστά. Εκκρίνεται όμως συνηθέστερα σε καταστάσεις stress, πχ στο αυτοκίνητο όπου πετάγεσαι από στοπ και τρομάζεις που δεν έγινες φυτίλια, αλλά αντί να ζητήσεις συγγνώμη φωνάζεις «τι θες μωρή μαλάκω, που θα σου δώσω και λογαριασμό, α και στο διάολο, τράβα να πλύνεις κανά πιάτο» και φεύγεις καμαρωτός καμαρωτός. Ή ακόμα συνηθέστερα όταν όλοι γύρω σου είναι ενοχλητικοί και προτιμάς να βρίσκεσαι μόνος σου σε μια απομονωμένη παραλία σε κανένα δυσπρόσιτο – μη πω πλέον απρόσιτο – νησί, αλλά αντ’ αυτού βρίσκεσαι ανάμεσα σε μια λαοθάλασσα που περιμένει το τραίνο στην Ομόνοια και σπρώχνεις από πίσω «ένα βηματάκι ακόμα μαντάμ, πωπω η αφάνα-αλογοουρά σας ενοχλεί κτλ». Εκκρίνεται και από τέως ερωτικούς συντρόφους ακόμα και πολλούς μήνες μετά.

Σταρχιδινίνη Πρόκειται για πρωτεΐνη που απαντάται συνηθέστερα (όχι όμως αποκλειστικά) σε υπαλλήλους του Δημοσίου Τομέα. Αφορά την αμυντική προστασία του υπαλλήλου σε διάφορους κακόβουλους πολίτες που υποτίθεται ότι ψάχνουν το δίκιο τους, το οποίο δε θυμούνται που το έχασαν, πάντως σίγουρα όχι σ’ αυτόν τον όροφο. Εκκρίνεται επίσης από συμπολίτες μας ώστε να μη δίνουν σημασία στα κορναρίσματα όταν τριπλοπαρκάρουνε για να πεταχτούνε δυο λεπτάκια μωρέ να αγοράσουνε εκείνο το ζευγάρι παπουτσάκια που είναι μούρλια πως κάνετε έτσι. Η έκκριση αυτής της πρωτεΐνης προκαλεί άμεση έκκριση Καφρίνης στον συνομιλητή.

Ουδενκρυπτονυποτονηλιονίνη Αφορά κυρίως πολιτικούς της σύγχρονης κυβέρνησης που το όνομα τους αρχίζει από Τσιτουρ. Λέω κυρίως αλλά δυστυχώς υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Η έκκριση αυτής της πρωτεΐνης έχει σαν αποτέλεσμα να πέφτεις με τα μούτρα και χωρίς πιρούνια στο γεύμα (σε στυλ γότθου στη Ρώμη) ξεχνώντας το savoir vivre που δίδαξε η προηγούμενη κυβέρνηση, που ναι μεν έφαγε και το τελευταίο κοκαλάκι αλλά βρε παιδί μου είχε και μια elegance ένα κάτι το αρχοντικό τέλος πάντων, καθώς ποτέ δε επέστρεψε ευρώ τσακιστό και διδάσκει και ήθος στα ψάρια. Μαγκιά?

Γκαγκουρίνη Ορμόνη που εκκρίνεται αποκλειστικά από τον αντρικό πληθυσμό μετεφηβικής συνηθέστερα ηλικίας, ο οποίος στην αναζήτηση ερωτικού συντρόφου στρέφεται αντί για τον στόχο σε παράλληλες οδούς : Βελτίωση του Hyundai (χαμηλωμένο τάπα -σαύρα κοινώς, ηχοδύναμη 140 decibels, μπλε λαμπάκι εν είδη enterprise, αεροτομή-απλώστρα για τα χαλιά και τζαμικό φιμέ σε απόχρωση γραφίτη) με σκοπό την προσέλκυση όσο το δυνατόν περισσότερων κεφαλογυρισμάτων καθώς και επαινετικών σχολίων «Ρε γκάγκαρε βρες καμιά γκόμενα να μη μας σκοτίζεις τα παπάρια βραδιάτικα » κτλ. Η ορμόνη αυτή συνδέεται άμεσα και με τη κάτωθι.

Πουλμουρίνη : Σε αντίθεση με τη προηγούμενη, η Πουλμουρίνη είναι πρωτεΐνη που δε συνδέεται με κάποιο ηλικιακό γκρουπ. Η έκκριση της οδηγεί τον ενεργούντα στη διαδικασία του να πουλάει μούρη όπου βρεθεί και όπου σταθεί. Συνδέεται συνηθέστερα και με κομψό ντύσιμο και γλυμμένο μαλλί. Ο ενεργών περιορίζει τον διάλογο συνήθως στις εκφράσεις «Ξέρω εγώ, άσε τώρα μωρέ, τι να μας πεις τώρα κ εσύ». Ακόμα και ο πιο έμπειρος κινδυνεύει να ψαρώσει αν έρθει αντιμέτωπος με μεγάλα ποσά της πρωτεΐνης αυτής

Αρνατουτογλίνη Εκκρίνεται αποκλειστικά και μόνο στη θέα της τηλεόρασης. Σου δημιουργεί την αίσθηση ότι όλα στον κόσμο είναι τέλεια και όλοι μες στη καλή χαρά. Τέλος δημιουργεί την αίσθηση του εύκολου κέρδους «Συγχαρητήρια που γίνετε ρόμπα στον αέρα Πανελληνίως, ένα πλυντήριο πιάτων δικό σας».

Σκυλαδινίνη : Εκκρίνεται αποκλειστικά μετά τις 12 το βράδυ και αφού έχει προηγηθεί και τηρηθεί ευλαβικά η νηστεία που απαιτείται για την είσοδο στο μπουζουξίδικο (η νηστεία επιτρέπει μόνο τη κατανάλωση ουισκίου μετά ξηρών καρπών για 5 μέρες πριν την εν λόγω είσοδο). Οδηγεί τον ενεργούντα συνήθως πάνω στο τραπέζι να λικνίζεται δίπλα σε τρελό θηλυκό σε belly dance style μέχρι να κερδίσουν έδαφος οι στομαχικές διαταραχές και απ’ το υψηλότερο τραπέζι να βρεθεί στη βαθύτερη τουαλέτα πάνω απ’ τα αποτελέσματα της νηστείας. Την επομένη παρουσιάζονται συμπτώματα hangover και αμνησίας, ας πούμε δε θυμάσαι ότι το τρελό θηλυκό δεν έφυγε μαζί σου τελικά αλλά με τον χοντρό 50άρη που είχε BMW.

Μεγάλο πράγμα η επιστήμη.....

Μα γιατί δε πηδάει το Panda?

2007-04-27T12:46:00.000+03:00

Εξήγηση τίτλου :
Η λέξη Panda αναφέρεται στην αρκουδίτσα (τι ιτσα δηλαδή τέλος πάντων) που βλέπετε στη φωτογραφία (από συναυλία των Kiss) και όχι στο Fiat Panda το οποίο ούτε πηδάει ούτε κολυμπάει και φαντάζομαι πια, ούτε τσουλάει.
Το ρήμα «πηδάει» αναφέρεται στη σεξουαλική πράξη και όχι στη βίαιη έννοια του όρου πχ «Μας πήδηξε φέτος ο πληθωρισμός» κτλ.

Κινα 2007 μχ

Λοιπόν, διαβάζω ότι αυτή η γλυκιά αρκούδα, βρίσκεται υπό εξαφάνιση τα τελευταία 30 χρόνια, μιας και μοιράζεται προφανώς την ίδια τύχη με τα λοιπά έμβια της χώρας (πλην των Homo Sapiens). Και οι επιστήμονες τη κρατάνε σε αιχμαλωσία μπας και τη σώσουν. Έλα όμως που στην αιχμαλωσία η αρκούδα δε….με τίποτα. Τι τσόντες με αρκούδες (και μόνο αρκούδες) τις βάζουν να βλέπουν, τι Viagra, αυτές εκεί, αραχτές μασουλάνε bamboo και δε, δεεεε…Θέλει κ αυτή το φυσικό της περιβάλλον. Αλλά αν την ελευθερώσουν, μάλλον θα την πηδήξουν (όπως ο πληθωρισμός ντε) τα λοιπά θηλαστικά (και ο Homo Sapiens) πριιιιν….μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Γιατί δε της κάνουνε μια εξωσωματική να τελειώνουν?
Το πρώτο αρκούδι του σωλήνα τέλος πάντων?

Αγγλία 2007μχ επίσης

Διαβάζω κάτι ακόμα απ’ το επιστημονικό δελτίο και με συγκλόνισε. Επιστήμονες στην Αγγλία ερεύνησαν ενδελεχώς και επιτέλους όρισαν τι εστί….όχι έρως…όχι ζωή…..όχι θάνατος…όχι σύμπαν (άντε να το πάρει το ποτάμι)….τέλειο μπέικον. Μετά από έρευνες ετών σε πάνω από 700 (!) ποικιλίες απ’ το εν λόγω πρωινό έδεσμα των συμπαθέστατων ποδοσφαιρόφιλων, κατέληξαν ποια είναι αυτή που είναι τέλεια καθώς και τον τρόπο παρασκευής αυτής. Τώρα τι εννοούν τέλεια και ποια είναι η αυτή…αγνοώ, λυπάμαι. Ξέρω μόνο ότι το ιδανικά ποσοστά θορύβου που παράγει η μασέλα καταναλώνοντας το ιδανικό μπέικον είναι τα 0.5 decibel.
Εδώ το Panda χάνεται και οι Άγγλοαμερικάνοι χτενίζονται.

Ρε σε τι δυσθεώρητα ύψη έχει φτάσει η επιστήμη, ρε, είμαι σοκαρισμένος....

Μπορεί να έχουμε κάνει μπουρδέλο τον πλανήτη, που λέει και ο Γερμανός μας, να έχουμε καταστρέψει το κλίμα, να έχουμε ισοπεδώσει τη τροφική αλυσίδα, τον υδροφόρο ορίζοντα, τα δάση, τη πανίδα, τις θάλασσες, και γενικά να μην έχουμε αφήσει ούτε το πουλί του Panda όρθιο, αλλά ένα καλό μπέικον ε πια, το χουμε εύκαιρο. Σας ανακούφισα?

Κιθαρίστας ή Drummer?

2007-04-23T20:24:00.000+03:00

Κιθαρίστας ή ντράμερ?

Σουβλάκια ή πίτσα?

Μπούτι ή στήθος?

Μουστάρδα ή Κέτσαπ?

Προαιώνια φιλοσοφικά ερωτήματα που ούτε οι Σκεπτικιστές φιλόσοφοι, ούτε οι Πυθαγόρειοι, ούτε οι λοιποί Γερμανοί καμένοι του προηγούμενου αιώνα δε μπόρεσαν να απαντήσουν…….

Βέβαια είναι όλα ζήτημα επιλογών.

Μια που εγκλωβιζόμαστε και μια τσουπ που τη γλυτώνουμε.

Νομίζω ότι ζούμε στην εποχή όμως, όχι των απλών επιλογών, αλλά των ριζικών αλλαγών πορείας πλεύσης.

Σήμερα είμαι κουμουνιστής κ αύριο φασίστας.
Σήμερα πετάω πέτρες στο σύνταγμα και αύριο τις τρώω στο κεφάλι.
Σήμερα χαίρομαι και αύριο κλαίω.
Σήμερα κατεβάζω καντήλια και αύριο τ’ ανάβω.

Είμαστε η γενιά που όλα τα ζητάει και τίποτα δεν έχει, που λέει και ο Νιόνιος.

Κ όμως έχουμε άπειρες επιλογές. Και δε κάνουμε τίποτα.

Είμαστε η εγκλωβισμένη Γενιά του Πρέπει, ενώ μπορούμε να είμαστε η Γενιά του Θέλω.

Αν κάθε γενιά μετρά και από μια επανάσταση, η δικιά μας είναι αυτή:
Είναι η επανάσταση του ενός, όχι βάσει εγωισμού αλλά του ανθρωποκεντρισμού, είναι η κόντρα που πάει ο καθένας μας σε κάθε τι επίπλαστο και μίζερο.
Είναι το χαμόγελο μας, είναι ο έρωτας μας, η χαρά μας και το κυνήγι των πιο τρελών μας ονείρων – που πλέον τα όρια είναι τόσο μακριά που κανένα δεν είναι τρελό.

Είναι όλα εκεί έξω και δεν έχουμε παρά να απλώσουμε να τα πιάσουμε.

Για να μην είμαστε πια αυτό για το οποίο μας μεγαλώσανε, μας εκπαιδεύσανε και μας μαντρώσανε : παραγωγικές μηχανές και αξιοσέβαστοι πολίτες και τρίχες μπλε.

Κύριοι πέσατε έξω, η αναστροφή επιτρέπεται.

Για να είμαστε αυτό που γουστάρουμε να είμαστε.
Και να κάνουμε αυτό που γουστάρουμε να κάνουμε.

Και σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε….

Επιλέγω τη ζωή μου.
Επιλέγω τον σύντροφο μoυ.
Επιλέγω τη πόλη που θα ζήσω.
Και τη χώρα μπορώ να πω….
Τη δουλειά που θα κάνω.
Τον αέρα που θα αναπνέω.
Το ντύσιμο μου, τη μουσική μου, τη διασκέδαση μου, τις παρέες μου.

Επιλέγω για να υπάρχω.

Οδηγος για μονόχειρες (ή Βέρα στο Δεξι για αριστερόχειρες)

2007-04-20T16:25:00.000+03:00

Είναι το φετίχ του φετινού μου χειμώνα. (γέλασε κανείς?? Α, είπα μήπως…)
Σα γνήσιος Έλλην μικροαστός ευλαβικά παρακολουθώ τους τελευταίους 6 μήνες την σειρά που μας έχει κλέψει τις καρδιές. Τώρα ζητάει λύτρα να μας τις επιστρέψει.
Και μετά την εμπειρία που συνέλεξα επιτρέψτε μου να κάνω κάποια σφαιρικά σχόλια για τους πρωταγωνιστές.
Παρακαλώ διαβάστε το μέχρι τέλους, γιατί τόσα λεφτά με πληρώσανε απ’ το Mega. Κρίμα είναι.
Ευχαριστώ.

Διαμαντής

Όνομα και πράμα. The Big Boss. Ο «δε ξέρω τι έχω» ο ίδιος. Τη διαδρομή Αθήνα – Τρίκαλα τη κάνει μόνο με ελικόπτερο.
Είναι μέσα σ’ όλα. Ως Πάτερ-Φαμίλιας αγαπάει την οικογένεια του και τη προστατεύει με κάθε έννομο τρόπο. Δηλαδή στέλνει τους (καλό)πληρωμένους εκτελεστές να πάρουν εκδίκηση σε κάθε ευκαιρία. Σε κάθε πρόταση αναφέρει και τονίζει με αυταρχισμό το όνομα του συνομιλητή του. Πχ « Ήρθε ο καιρός σου, Άαααγγελε, τώρα θα πληρώσεις τις μαλακίες σου με το ίδιο νόμισμα», ή «Πως τολμάς Στράααατο να με αμφισβητείς???»
Σφάζει με το μπαμπάκι (αφήνει πάντα στον κακό δυο επιλογές) Πχ «Άκουσε με κακέεεε που σε πληρώσανε να φας τη Ρεγγίνα, ή θα δουλέψεις για μένα (δε ρουφ ιζ ον φάιαρ) ή θα βλέπεις τα ραδίκια ανάποδα…διάλεξε».
Βαθμός Κακίας 9 (αλλά είναι για καλό σκοπό)

Στράτος

Νέος. Ωραίος, με μαλλί Θρυλέων και casual ντύσιμο. Είναι καψούρης με τη Ρεγγίνα σε βαθμό κακουργήματος και χαζομπαμπάς.
Το τι σημαίνουν οι λέξεις «δουλειά» ή «γραφείο» ή «μεροκάματο» τις διάβασε κάποτε στο λεξικό αλλά τις ξέχασε γρήγορα.
Στις δύσκολες στιγμές (που δεν είναι και λίγες) επιδεικνύει θαυμαστή αυτοσυγκράτηση. Αρπάζει το μπουφάν και πάει να βρει τον Άγγελο να τον απειλήσει.
Μέχρι να του βάλει χέρι ο Άνωθεν ή η….
Βαθμός Κακίας 1-9 (το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά θα πέσει).

Ρεγγίνα

Δικηγόρος.
(θέλετε κ άλλο?)
Βαθμός Κακίας 3 (πουλάκια κάθονται)

Άγγελος

Η Cosa Nostra των Τρικάλων. Βρίσκεται πίσω από κάθε δυσάρεστο γεγονός.
Έχει πάντα σοβαρό ύφος, δε χαμογελάει ποτέ. Γράφει ευκρινώς στο κούτελο του «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα βλάκες», για να προφυλάσσει τα γυναικόπαιδα.
Επαναλαμβάνει πάντα τις τελευταίες λέξεις της πρότασης του. Πχ «Θα τους διαλύσω όλους, όλους», ή ακόμα καλύτερα «αυτή τη φορά Αμιρά δε θα μου τη γλυτώσεις ακούς? Ακους?» (η επανάληψη είναι σε ψιθυριστό στυλ), ενώ εκστομίζει τις μεγαλύτερες απειλές με το πιο cool τρόπο πχ «Κάνε αυτό που σου λέω Κλαίρη γιατί θα σαπίσεις στη φυλακή, θα σαπίσεις στη φυλακή» (αν η Κλαίρη δε προσέχει κ απλά ακούει μπορεί κάλλιστα να το πάρει σα «δε πάμε για κανά καφεδάκι το απόγευμα?»).
Τα κουστουμάκια του είναι ένα κ ένα.
Συνολικά πρέπει να έχει φάει περισσότερους απ’ τον IRA και τους Βάσκους μαζί.
Βαθμός Κακίας 11/10 δαγκωτό

Έλσα

Η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά. Παρά το ευκρινές ντεκαπάζ, ξανθιά την ανεβάζουν ξανθιά τη κατεβάζουν. Ονειρεύεται μια φιλήσυχη ζωή σε μια επαρχιακή πόλη, να μεγαλώσει τα παιδιά της, να δει εγγονάκια. Πάντα όμως καταφέρνει και βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Της έχουν επιτεθεί να τη βιάσουν, έχει φάει κέρατο, έχει αποβάλει και ο μικρός έχει πυρετό κάθε βδομάδα (αυτό δεν είναι παιδί, θερμάστρα για τον χειμώνα είναι). την έχει βάλει στο μάτι ο ακατονόμαστος, την ρουφιάνευε η καλύτερη της φίλη, την έχουν χώσει άδικα στη φυλακή και πάει λέγοντας….Μακριά από μας δηλαδή, μαυρόγατα.
Πρώτη και στη γκρίνια.
Βαθμός Κακίας 2/10

Αντρέας

Σύντροφος της Έλσας (και όποιας άλλης προκύπτει στη πορεία βέβαια – έμπαινε Γιούτσο, που λέει και ο ποιητής). Νέος, όμορφος, ανεξάρτητος και κλαψιάρης.
Είναι ο σύγχρονος Βασιλάκης Καΐλας. Κλαίγεται γιατί… η μάμα του έφαγε τον μπαμπά του και τον παράτησε στο ίδρυμα όπου έζησε δυστυχισμένη παιδική ηλικία, κανείς δεν τον αγαπάει, οι φίλοι του τον πρόδωσαν, η Έλσα γκρινιάζει σε κάθε ευκαιρία, και γιατί έκανε αγόρι και όχι κορίτσι που τόσο ήθελε…
Έχει διαρκώς το ύφος πάσχοντος από καούρες και γαστρεντερικά.
Βαθμός Κακίας 2/10 (αν δε ταιριάζανε…)

Αλίκη

Υιοθετημένη κόρη του Άγγελου. Η τρελή του χωριού.

Η τρέλα δε πάει στα βουνά. Το παίζει τρελή για να την πάρουν για τρελή, αλλά εν τέλει είναι τρελή και την παίρνουν για τρελή.
Βαθμός Κακίας 9/10 and counting….

Όλια

Εκτός απ’ το όνομα της έχει και άλλα πράγματα για να γκρινιάζει. Ανήκει στην οργάνωση της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς Τρικάλων μιας και απειλεί πάντα ότι θα τους δείξει σ’ αυτούς τους πλούσιους που την εκμεταλλεύτηκαν την ξεζούμισαν κτλ. Στο σπίτι της ο καναπές είναι πλάτη στη τηλεόραση. Και καινοτόμος interior designer η μαντάμ…
Βαθμός Κακίας 5/10 (αλλά προσπαθεί)

Μίλτος

Το παιδί της σφαλιάρας από τότε που ήταν στο ίδρυμα. Όπου φυσάει ο άνεμος πάει… Ψάχνει συμμάχους σ’ αυτή τη ζωή γιατί μόνος του το πέρασε κ αυτό και στο τέλος τον γονάτισε κτλ. Τελικά έχει καταντήσει μεγάλο λαμόγιο. Προσοχή keep away. Αυτοαποκαλείται «μπαμπάς» αλλά κάνεις δεν τον παίρνει στα σοβαρά, ούτε καν τα πιτσιρίκια.
Βαθμός Κακίας – πότε άρτιος, πότε περιττός

Νικήτας

Νέος, όμορφος, επιστήμονας και ρεμάλι. Πουλάει μαγκιά εκεί που δεν τον παίρνει, έχει χάσει όλη του τη περιουσία στα χαρτιά τα ποτά και τα ξενύχτια, και χρωστάει τώρα της Μιχαλούς. Γενικά είναι ντόμπρος αλλά κάλλιστα κινδυνεύει να υπαχθεί και στην κατηγορία «τσάμπα μάγκας». Κρίμα, κρίμα.
Βαθμός Κακίας 2/10 με μια επιφύλαξη μήπως είναι και 8/10

Ιάκωβος

Το ρεσιτάλ της κακόγουστης γραβάτας. Γενικά είναι σοβαρός και τον συμπαθούν όλοι. Καλοί, κακοί και αδιάφοροι λένε μόνο καλά λόγια γι αυτόν. Δεν λέει ποτέ κάτι πιο ουσιώδες απ’ το «συμφωνώ», «έχεις δίκιο», και «τι σκέφτεσαι να κάνεις τώρα που σε κυνηγάει η μισή κεντρική Ελλάδα?». Δε βάζω φώτο γιατί είναι σ' όλες με γραβάτα.
Βαθμός Κακίας – Ξενέρωτος

Η γιαγιά (μου)

Ο αφανής ήρωας της σειράς. Κάθε φορά που χάνω επεισόδιο (και δεν είναι και λίγες) με παίρνει στο κινητό να μου πει τι έγινε. Αλλά ποτέ δε μου λέει τι έγινε, μου περιγράφει τι θα γίνει, που το διάβασε το Tv Ζάπινγκ, «ναι παιδάκι μου, έφαγε μια ξόφαλτση η Ρεγγίνα αλλά θα γίνει καλά σύντομα και θα πάει ο Διαμαντής στον Άγγελο να του ζητήσει τον λόγο και εκείνος θα πάει στον …..».

Δε ξέρω τι λέτε, μ' αυτά και μ' αυτά, μιααααα χαρά περνάω.....

Surreal Greek Cafe

2007-04-19T13:13:00.000+03:00

Τι γίνεται όταν οι μυθοπλασίες τύπου Λιακόπουλου συναντιούνται για καφέ με τις παπαρολογίες τυπου Δαυλού?
Και τι γίνεται όταν υπάρχει κόσμος εκεί έξω που διαβάζει μετά το κατακάθι του καφέ και κάνει γαργάρα το νεράκι τους?

Είναι απίστευτα-τρομακτικά-εντυπωσιακά πολλοί οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι πχ οι αρχαίοι έλληνες ήταν εξωγήινοι που προσγείωσαν με διαστημόπλοιο τύπου Star Trek την ακρόπολη, ότι ο κόσμος μας κυβερνάται από μυστικές οργανώσεις υπερπλούσιων χαρτογιακάδων με τις μυστικές (!) ονομασίες Sondenberg, Steinberg ή κάποιο Berg τέλος πάντων (δε θυμάμαι), ή από την ομάδα Ε ή Χ ή την ΑΕΚ (είναι αυτοί με τα σκούρα κουστούμια που παίρνουν τον Καραμανλή κάθε πρωί και του δίνουν εντολές με την απειλή ότι αν δε τις εκτελέσει θα του κόψουν τα παϊδάκια στη Ραφήνα και θα τον πλακώσουν στη δίαιτα).
Άνθρωποι που πιστεύουν ότι υπάρχει «ελληνικό DNA» που δεν αναμιγνύεται και δεν μπασταρδεύεται ανά τους αιώνας, ότι τις πυραμίδες τις έκτισαν για να προσγειώνουν τα σκάφη τους οι εξωγήινοι έλληνες απ’ τον πλανήτη spectrum, ότι η μυθική Ατλαντίδα βρίσκεται πάνω στον Όλυμπο (τώρα εγώ για βυθισμένη την είχα, πως μας βγήκε 3000 μέτρα πάνω απ’ τη θάλασσα ούτε κ η ίδια δε κατάλαβε), ότι το Ελληνικό Αλφάβητο περιέχει τις μυστικές εξισώσεις του Σύμπαντος και γενικά ότι μας «σερβίρουν» αποτελεί μια οργανωμένη προσπάθεια από-ελληνοποίησης (ωωωω τι είπα) της πραγματικής φύσης του ανθρώπου και του σύμπαντος – της ελληνικής! (trillian sorry για τις λίγες τελείες θα το ξεπεράσω που θα πάει…)

Μήπως έχουμε μπερδέψει τη Βούρτσα με τη Λωζάννη?

Όταν παρουσιάστηκα στο στρατό πολλές φορές στα διαλείμματα απ’ τις ασκήσεις (και ήταν περισσότερα απ’ τις ασκήσεις – οπότε μάλλον θα έπρεπε να πω «στον ελεύθερο χρόνο μας ανάμεσα στα διαλείμματα που κάναμε ασκήσεις) τέτοιες συζητήσεις ήταν στην ημερήσια διάταξη. Και λες κ εγώ πραγματικά είχα προσγειωθεί μόλις απ’ τον Spectrum και αδυνατούσα να ακολουθήσω τον ειρμό ή την επιχειρηματολογία των εμπλεκομένων φαντάρων στις συζητήσεις αυτές.
Θυμάμαι μόνο ότι ήταν πάρα πολλοί.
Ο ένας ξήλωνε και ο άλλος έραβε.
Και αν θεωρήσουμε ότι είναι τυχαίο το στατιστικό μας δείγμα (νέοι 25άρηδες με υψηλή εκπαίδευση και απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας), αλλά ανεκτό για να βγάλουμε συμπεράσματα, το φαινόμενο είναι σοβαρό.
Πολύ σοβαρό.

Ακολουθεί συζήτηση μεταξύ εμού και των άλλων …

(προειδοποίηση : αν δεν έχετε βρεθεί σε τέτοιου τύπου διάλογο, μάλλον θα δυσκολευτείτε να πιστέψετε ότι δε τον κατέβασε η καρκάλα μου)

Φαντάρος Α Καλά σοβαρά δεν έχεις ακούσει για την ομάδα Ε που κυβερνά τον κόσμο?
Mogwai Όχι ρε παιδιά μόνο την C ξέρω, αλλά είναι βιταμίνη, πιάνει?
Φαντάρος Β Καλά που ζεις?
Mogwai Τώρα που ρωτάς, κ εγώ απορώ καμιά φορά…
Φαντάρος Γ Υπάρχει μάλιστα και μυστικό τούνελ στη Πεντέλη, που οδηγεί κατευθείαν στο Πεντάγωνο. Μη μου πεις ότι ούτε αυτό δε ξέρεις?
Mogwai Μήπως εννοείτε τη σπηλιά του Νταβέλη? Γιατί άλλη τρύπα στη Πεντέλη δε κατέχω…
Φαντάρος Δ (με έκπληξη στα μάτια) Πλάκα κάνεις ότι δε το ξέρεις ε?
Χορός Α καλά! Που ζεις ρε, που ζεις?

Μάιστα. Καλή απορία.

Οι αρνητικές συνέπειες τέτοιων απόψεων και αντιλήψεων μάλλον είναι δύσκολο να προσδιοριστούν.
Οι θετικές είναι ότι μπορούμε να πηγαίνουμε στο πεντάγωνο χωρίς ενδιάμεσο ανταπόκριση στη Φρανκφούρτη.

Η Ζωή εν Μπάφω - The Sequel

2007-04-16T15:29:00.000+03:00

Πρώτο Σφηνάκι

Είχα τη τιμή σα φοιτητής να εργαστώ στο 131 ένα φεγγάρι. Το απόλυτο γέλιο. Η ακόλουθη ιστορία δεν είναι μοναδική, μου συνέβη πάνω από 10 φορές σε διάφορες version….

-Καλημέρα, θα ήθελα παρακαλώ το τηλέφωνο του Γιάγκου Δράκου.
-….
-Του Γιάγκου καλέ απ’ τη Λάμψη!
-Εννοείται του ηθοποιού?
-Ποιού ηθοποιού μάνα μ’ του Γιάγκου το τηλέφωνο θέλω και γρήγορα!
-Συγγνώμη κυρία μου αλλά το τηλέφωνο του κυρίου Δράκου είναι απόρρητο.
-Απόρρητο ε? Δε μπορώ να τον βρω?
-Συνήθως οι πολύ πλούσιοι και διάσημοι έχουν απόρρητα τηλέφωνα, μάλλον δε θα μπορέσετε να τον βρείτε.
-Καλά δώστε μου το τηλέφωνο της Giant!
-…..
-Δεν μπορεί τηλέφωνο εταιρείας να είναι απόρρητο!

(Πάρτα, άντε να σε δω τώρα…. )

Δεύτερο Σφηνάκι

Συζητάω με έναν ελαφρώς εκνευρισμένο πελάτη (από άγνωστη αιτία) στη δουλειά.

-Και σας παρακαλώ, θέλω να μάθω πόση ποσότητα ασβεστίου απ’ αυτή που αναφέρετε στις συσκευασίες των προϊόντων σας είναι απορροφίσιμη. Και μη μου πείτε ότι σας κατέβει γιατί είμαι επιστήμονας και θα το καταλάβω!
-Και σε τι ακριβώς εξειδικεύεστε κύριε?
-Είμαι μηχανικός αεροσκαφών!

(Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά)

Τρίτο Σφηνάκι

Ήμουν κ εγώ φανταράκι, σε 24ωρη βάρδια, και έρχεται το delivery boy της υπηρεσίας, ένας αξιωματικός τάδε να μου φέρει το θεσπέσιο μου δείπνο, έναν μπακαλιάρο με…κάτι σαν πατάτες (ήταν Μεγάλη Βδομάδα, να γιάσεις ντε και καλά).
Μόνο που ο μπακαλιάρος ήταν κρύος (νεκρός από ώρα) κ εγώ μέσα στη μαύρη πείνα μου, ανοίγω τη τοστιέρα και τον πετάω μέσα.
Το επόμενο πρωί κάθομαι αμέριμνος μπροστά στον υπολογιστή όταν ακούω την απελπισμένη φωνή ενός αξιωματικού….

-Ρε μαλάκες, η ιδέα μου είναι ή αυτό το croissant μυρίζει ψαρίλας ?

(Τι το θελες και συ καμάρι μου να το ζεστάνεις?)

Τέταρτο Σφηνάκι

Είμαι στο τραίνο και κατεβαίνω νυσταγμένος στο κέντρο. Τη στιγμή που οι πόρτες πάνε να κλείσουν μια γυναίκα εφορμά με ταχύτητα αλλά η πόρτα είναι πιο γρήγορη και της πιάνει το πόδι. Μετά από απεγνωσμένες προσπάθειες και ο Mogwai σε ρόλο Schwarzenegger ανοίγει τις πόρτες με τα στοιβαρά του μπράτσα απεκλοβίζοντας το άμοιρο θηλαστικό. Το οποίο γεμάτο τρόμο στα μάτια γυρνάει και του λέει.

-Δεν αντέχω πιά! Ξέρετε πόσες φορές μου έχει συμβεί αυτό? Μια φορά μου έχει ξαναπιάσει το πόδι, μια τη τσάντα, μια τη φούστα και μια το…κεφάλι!

(Εγώ ατύχησα έπεσα στη μέρα με το πόδι…)

Πέμπτο Σφηνάκι

Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, τον θυμάμαι να κάνει δίαιτα. Βέβαια, δίαιτα στα χαρτιά, απλά το κανονικό φαί το ονομάζω «παρασπονδία» και «μια φορά είναι τι ψυχή έχει» κτλ. Μια τέτοια μέρα, σαν όλες τις άλλες….

-Ρε μαλάκα Γιώργη άστο, νιώθω τρελές τύψεις
-Τι ναι ρε τι έγινε?
-Πάνω που τα χα όλα έτοιμα στο ψυγείο, γιαουρτάκι 0% και σαλατίτσα φρεσκοκομμένη και είπα μ’ αυτά θα τη βγάλω σήμερα, άντε και με κανά μήλο, τι έκανα?
-Τι έκανες?
-Παρήγγειλα και γονάτισα 3 σουβλάκια με πατάτες. Στενάξανε τα πιάτα.
-Μου θυμίζεις αυτό που λένε οι σπορτκαστερ στο ποδόσφαιρο.
-Τι λένε οι σπορτκαστερ στο ποδόσφαιρο?
-Καλή η σκέψη αλλά κακή η εκτέλεση…

(Σουβλάκια – Mogwai = 1-0)

Έκτο Σφηνάκι

Έχω φάει πάνω από μια ώρα στήσιμο από έναν παλιό φίλο, τον οποίο, για λόγους ευγενείας τον λέμε Ψέμα. Όχι μπροστά του φυσικά.

Ο Ψέμας με το αυτοκίνητό του ξεπροβάλει στην αρχή της ανηφόρας και σε 2 λεπτά σταματάει μπροστά μου. Μπαίνω μέσα περισσότερο με ύφος απόγνωσης και λιγότερο με τσαντίλα. Εξάλλου η τσαντίλα είχε φύγει μετά το 15ο τσιγάρο που κάπνισα περιμένοντάς τον. Σαν καλός φίλος πάω να του κατεβάσω κάνα 2 καντήλια του στυλ, «μωρή ξιπασμένη @##$#@#, παλιο#$$$#%, που στον $%##$ είσαι κτλ κτλ». Όμως το περίλυπο ύφος του, σαν να του χαν σφάξει το κατοικίδιο και μετά να τον υποχρέωσαν να το φάει, δε μου επέτρεψε να είμαι ο πραγματικός φίλος που είχε συνηθίσει. Ωστόσο δεν έπεσα έξω όσον αφορά το κατοικίδιο. Τουλάχιστον δεν το ‘φαγε, νομίζω....
-Γιατί άργησες ρε μαλάκα?
-Άστα....το καναρίνι μου….
(Εκεί σκέφτηκα από μέσα μου, μαλακία ξεπροβάλει 1000%...)
«Έπαθε έμφραγμα.....
Τρέξαμε όλοι οικογενειακώς....
Το είδαμε να πέφτει στο κλουβάκι του και να οριζοντιώνεται. Αμέσως καταλάβαμε ότι έπαθε έμφραγμα (!!!!!!)...
Το βάλαμε ανάσκελα πάνω στο τραπέζι....
Η αδερφή μου του ‘κανε μαλάξεις, η μάνα μου του ανοιγόκλεινε τις φτερούγες και εγώ με μια 12Volt μπαταρία του έκανα ηλεκτροσόκ.....»

(παρεμπιπτόντως, ήταν τόσο δύσκολο να συγκρατήσω τα γέλια μου που ποτέ δε ρώτησα καν αν το δύσμοιρο ζωντανό έζησε ή όχι....)

Η Ζωή εν Μπάφω...

2007-04-10T12:21:00.000+03:00

Πρώτο Σφηνάκι

Χτυπάει το τηλέφωνο.

-Καλησπέρα
-Καλησπέρα
-Θα μπορούσα να μιλήσω με την κα Τάδε τη γυναικολόγο?
-Λυπάμαι κάποιο λάθος κάνατε, δεν υπάρχει καμία Τάδε γυναικολόγος εδώ
-Δεν πήρα το 210-χχχχχ64?
-Όχι πήρατε το 210-χχχχ67.
-Α μάλιστα ζητώ συγγνώμη.
- Να ‘στε καλά.
(κλακ)

Μισή ώρα αργότερα. Το τηλέφωνο ξαναχτυπάει πιο απειλητικά.

-Καλησπέρα. Την Κα Τάδε παρακαλώ, τη γυναικολόγο.
-Μάλλον πάλι λάθος κάνετε.
-Αμάν πάλι εσάς πήρα?
-Όπως βλέπετε.
-Α τελικά εγώ δε χρειάζομαι γυναικολόγο, μάλλον ψυχίατρο χρειάζομαι.
-Γιατί δε δοκιμάζετε κάτι σε οφθαλμίατρο για αρχή πριν πέσετε στα βαριά?
-Έχετε δίκιο. Γεια σας.
-Γεια σας.

(Πως ομορφαίνει ένα άχαρο απόγευμα)

Δεύτερο Σφηνάκι

Είμαι στα φανάρια μποτιλιαρισμένος. Με πλησιάζει κοριτσάκι ελαφρώς μαυριδερό μάλλον αθίγγανο, τσιγγανακι κοινώς.

-Καλέ Κύριε , δώστε μου ένα εκατοστάρικο (αχ δραχμούλες)
-Δεν έχω
-Μα δώστε μου
-Μα δεν έχω
-Μα θέλω να πάρω μια τυρόπιτα.
-Δεν έχω
-Πεινάω
-Καλά, πάρε ένα κατοστάρικο τη ψυχή έχει (λύγισα)

Το φανάρι ανάβει, ξανασβήνει κ εγώ ακόμα εκεί. Με ξαναπλησιάζει το κοριτσάκι.

-Καλέ κύριε
-Τι ναι πάλι?
-Καλέ δε φτάνει το κατοστάρικο για μια τυρόπιτα
-Ε πάρε κουλούρι.

(Απλή καθημερινή ιστορία αλλά με κοινωνικές πτυχές)

Τρίτο Σφηνάκι

Καθηγητής στη τάξη συζητάει το μέγα ζήτημα που προέκυψε με το αν υπήρξε ή δεν υπήρξε Κρυφό Σχολείο.

-Κύριε έλεγε ένας στη τηλεόραση εχτές ότι είναι ψέμα το ΚΣ. Τι πιστεύετε?
-Πιστεύω ότι μάλλον είχε δίκιο ο εν λόγω κύριος.
-Και γιατί το πιστεύετε αυτό κύριε, η μαμά μου λέει ότι υπήρξε.
-Μα ρε παιδιά εδώ με το ζόρι έρχεστε στο φανερό, στο κρυφό θα πηγαίνατε?

(Απλές απαντήσεις σε μεγάλα εθνικά ζητήματα)

Τέταρτο Σφηνάκι

Πλησιάζω τα εκδοτήρια στο σταθμό του ΗΣΑΠ.

-Καλημέρα
-…..
-Ένα Old Navy παρακαλώ.
-……
-Το μπλε
-Για ποιο σταθμό?
-Ομόνοια
-…..

Πως τον είπαμε τον γερμανό που μου έχει πάρει τα μυαλά? Alzheimer?

Πέμπτο σφηνάκι

Φέτος το Πάσχα στο χωριό. Αυτοκίνητο πλησιάζει απειλητικά προς την είσοδο του κάστρου.

-Συγγνώμη κύριε αλλά δε μπορείτε να σταθμεύσετε εδώ (ευγενικότατα)
-Και γιατί όχι? Δε λέει πουθενά ότι απαγορεύεται.
-Μάλιστα κύριε το λέει εκεί
-Μα εγώ θέλω εδώ να το παρκάρω στο κάτω κάτω δεν ενοχλώ.
-Όχι κύριε ενοχλείτε, μιας και εδώ είναι στροφή για λεωφορεία.
-Είμαι γιατρός.
-Πηγαίνετε σε κάποιο περιστατικό?
-Όχι επίσκεψη στο κάστρο πάω.
-Επιμένω μην το αφήσετε εδώ είναι παράνομο
-Καλά εγώ θ το αφήσω και θα πληρώσω τη κλήση.
-Όπως επιθυμείται κύριε.
(Σε 5 λεπτά του είχαν πάρει και τις πινακίδες)

Τώρα, συγνώμη, αυτός ο άνθρωπος υποτίθεται ότι σώζει ζωές?

Έκτο Σφηνάκι

Τυπικό πασχαλινό τραπέζι. Το πάρτυ της χοληστερίνης. Προσπάθω εις μάτην με τη βοήθεια σόδας να χωνέψω τα αχώνευτα μέχρι που η γιαγιά κάνει τη κίνηση ματ. Στύβει ένα λεμόνι σ ‘ένα ποτήρι νερό και το πίνει μονοκοπανιάς.

-Γιαγιά? Γαμώ τις ιδέες?
-Τι ‘ναι παιδί μου, τι έκανα?
-Αυτό με το λεμόνι, γαμάτο, για τη χώνεψη το έκανες ε?
-Όχι παιδάκι μου απλά δεν ήθελα να πετάξω το λεμόνι!

Γαμώ τη κατοχή μου γαμώ.

Έβδομο Σφηνάκι

Επίσης φέτος το Πάσχα, ο Mogwai συνεπαρμένος απ' τη μυστικιστική ατμόσφαιρα του επιταφίου, εντός της εκκλησίας (για πρώτη του φορά στα χρονικά)

-Συγγνώμη νεαρέ, θα ψάλλετε και εσείς μαζί μας?
-Κυρία μου αν ψάλλω εγώ, ο Χριστός δε θα αναστηθεί ποτέ
-......
-Στο κάτω κάτω δε καταλαβαίνω το Χριστό μου με τα βυζαντινά που λέτε

(με πλησιάζει ξάδερφος γαλουχημένος και έμπειρος)

-Έλα ρε το Ω Γλυκή μου Έαρ είναι τρομερό
-Ναι δεν αντιλέγω, μόνο που δε το καταλαβαίνω.
-Κοίτα υποτίθεται ότι μιλάει η Παναγία στον εσταυρωμένο.
-Σοβαρά και τι του λέει?
-Δε θυμάμαι ακριβώς πως πάει το ορίτζιναλ...
-Τότε?
-Κοίτα σε ελεύθερη μετάφραση του λέει "Τέκνον μου πως τη παλεύεις?"
-Δε νομίζεις ότι την παρααπελεύθερωσες τη μετάφραση?

Lost in Translation...

Paradise Post

2007-04-04T03:13:00.000+03:00

Καλησπέρα γιατρέ για κάτσε να στα πω ένα χεράκι που έχω νεύρα, με τι, μα με τις γυναίκες με τι άλλο, όλες? Όχι καλέ με μια συγκεκριμένη, τη Τζωτζώκα, ναι η πρωταγωνίστρια της γέφυρας στην Εθνική Οδό μ εκείνο το «Τζωτζώκα σ’ αγαπώ», κάθε πρωί φάτσα κάρτα το ίδιο, επί πόσα χρόνια, κ όμως ρε γιατρέ, ένα «κ εγώ» η κακούργα η άσπλαχνη ποτέ δε πρόσθεσε από κάτω, εντάξει είναι λίγο ψηλά δε λέω που ν ανεβαίνεις τώρα εκεί, να σκάσεις από εκεί για να γράψεις ένα κ εγώ πάει πολύ, αν και μ αρέσουν οι αστείοι θάνατοι, πάτησε το σαπούνι στο μπάνιο κτλ, εδώ κοτζάμ Γκάντι 150 μήνες απεργία πείνας έκανε από σφαίρα πήγε, η ο Κένεντυ, που λέγεται ότι πέρασε απ’ το μυαλό του (εκτός απ’ τη σφαίρα) η μνημειώδης ατάκα «τι το ‘θελα το κάμπριο ο μαλάκας χειμωνιάτικα?», εντάξει να μου πεις όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος (εκτός πάντα απ’ τα λουκάνικα που έχουν δυο φυσικά), όχι ρε γιατρέ δε θέλω θάλασσα μην επιμένεις δε μ’ αρέσει πως το λένε, ναι από παραθαλάσσιο μέρος κατάγομαι το βρίσκεις πρωτοτυπία στην Ελλάδα αυτό, δε μ’ αρέσει…τρόπος του λέγειν, εντάξει δεν έχουμε και πολλά να χωρίσουμε, με τον ήλιο όμως τα έχω που κάθε καλοκαίρι με κάνει πορτοκαλόχρωμο αντί για λάτιν ηλιοκαμένο, και μοιάζω σα να μη πήγα στη παραλία αλλά σε δάσος με κοκκινόχωμα, αχ τώρα που είπα παραλία θυμήθηκα τη γιαγιά στο χωριό, έχει βαλθεί να με παντρέψει, έχει αποφασίσει ότι τη θέλει και 5 με 7 χρόνια μικρότερη, γιατί ρε γιαγιά να με χαντακώσεις έτσι βάναυσα νέο παλουκάρι, όχι όχι γιέ μου δεν είναι χαντάκωμα (το δεν είσαι και τόσο νέος δεν το έχει ξεστομίσει ακόμα), αλλά να, πρέπει να βρεις καμιά να σ αγαπάει…(το αγαπώ = φροντίζω στο χωριό πάω στοίχημα), ωχ τι θα τραβήξω κ αυτό το Πάσχα, μια η γιαγιά μια η μαγειρίτσα…. άλλωστε τι σόι ρήμα το αγαπώ, βρείτε μου μια γλώσσα που δεν έχει αυτή τη λέξη να τη μάθω τώρα, α κάτσε σκέφτηκα τη γαλλική βερσιόν, je t’ aime, σε πάω, je ne t’ aime pas, δε σε πάω, απλό και κατανοητό, παραλείπεται κ εκείνο το επικίνδυνο αγα γιατί δε ξέρεις ποτέ τη συνέχεια του, 10 λέει είναι οι εντολές και 7 τα θανάσιμα αμαρτήματα = 16 + 1 (το ένα είναι το αμάρτημα της οκνηρίας, κάνεις δε κάνεις κάτι τη κίτρινη τη τρως), μάλιστα, κ εγώ που έφαγα σουβλάκια Μεγάλη Εβδομάδα πόσες καμπάνες έκρουσα στην Κο...κο...κο... , άσε δε το λέω δε ξέρεις καμιά φορά….

ΥΓ. Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια ζήτησα τη βοήθεια του κολλητού μου φίλου σ’ ένα τεράστιο πρόβλημα που με ταλαιπωρούσε εκείνη την εποχή. Τι μήνυμα να έστελνα χριστουγεννιάτικα σε μια κοπέλα που μου άρεσε.

«γράψε, μ λέει, αν έρθει κάποιος με κόκκινα να ρούχα και λευκή γενειάδα και σε χώσει σ’ ένα σακί και σε φέρει σ’ εμένα μη παρεξηγηθείς, σε ζήτησα εγώ για χριστουγεννιάτικο δώρο» , «έλεος, λέω, τι βλακείες μου λες, chain sms και μάλιστα αηδιαστικό πες τίποτα πιο εμπνευσμένο»

«καλά μου λέει, γράψε, αν έρθει κάποιος και σου χώσει μια σούβλα στον κώλο μη παρεξηγηθείς σε ζήτησα εγώ για δώρο του Πάσχα!»

Εύχομαι σε όλους να περάσετε πολύ πιο όμορφα απ’ ότι σχεδιάζετε!

So, is the future still open?

2007-03-29T16:05:00.000+03:00

Μισώ τους αποχαιρετισμούς.
Ξέρετε τώρα, φιλάκια, τα λέμε, αντίο, χάρηκα, λέξεις που μισώ.
Μισώ όμως περισσότερο όταν δεν ακούγονται αυτά τα λόγια.
Και σήμερα δεν ακούστηκαν οπότε θα τα πω εδώ.
Μέσα στις υποχρεώσεις τις πρώην δουλειάς μου ήταν και το να αναλάβω τις σχολικές ξεναγήσεις στα εργοστάσια της εταιρείας. Και ενώ κάποιοι το περιέγραφαν εδώ μέσα σα «τρελό χώσιμο, πακέτο» κτλ εγώ με χαρά κάθε Πέμπτη, εξοπλισμένος φυσικά με τα απαραίτητα ποστάν, ντεπόν ασπιρίνες κ ενίοτε λεξοτανιλ, κατέβαινα στο εργοστάσιο.
Σήμερα ήταν η τελευταία φορά που έκανα κάτι τέτοιο και το κατάλαβα κ αφού τα μικρά αποχωρίσανε. Τα μικρά ήταν 3η Γυμνασίου, η πιο ωραία κατ εμέ τάξη.
Είναι αδύνατο να περιγράψω την ενέργεια, τη ζωντάνια και την παιδική αθωότητα που δεχόμουν κάθε φορά απ’ αυτά τα παιδιά.
Ο Άγγελος είναι φανατικός γάυρος, η Αφροδίτη θέλει να γίνει διεθύντρια δημοσίων σχέσεων, του Τάσου του αρέσουν οι υπολογιστές, ο Κώστας θέλει να γίνει κατευθείαν συνταξιούχος, η Δήμητρα κτηνιατρος γιατί της αρέσουν τα ζώα.
Και τα ζήλευα. Που δεν ήμουν εγώ στις θέσεις τους. Να ξανακάνω κ εγώ όνειρα και να τα πιστεύω με την ίδια σιγουριά. Και όταν μου έκαναν ερωτήσεις περί μισθών και αγοράς εργασίας προσπαθούσα να τα πείσω ότι έχουν ακόμα χρόνο, μη βιάζεστε να μεγαλώσετε δε χάνετε τίποτα, μείνετε όπως είστε μην αλλάξετε, μην βιάζεστε να πάτε κόντρα στο χρόνο, εκεί είναι και σας περιμένει.
Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κ αλλιώς τα ξέρουν όλα.
Γράφω μ’ έναν κόμπο στο στήθος, σα κουκούτσι που ξεροκατάπια, και καπνίζω τώρα με μανία να πάει κάτω, γιατί μερικά πράγματα δε πάνε όπισθεν όσο κ αν θέλουμε.
Επιστρέφοντας στο γραφείο βρήκα ένα ευχαριστήριο γράμμα από ένα γυμνάσιο.
Δε ξέρω αν το παραπήρα βαρέως, αλλά να μωρέ, θα μου λείψουν τα πιτσιρίκια.
Συγγνώμη που δεν έκανα ότι μπορούσα να περάσουμε ακόμα καλύτερα.
Τα λέμε ρε φάτσες!
Καλή τύχη ε?

ΥΓ. Ειμαι δεκαεξάρης σας γαμώ τα Λύκεια!

Φέρτε μου να πιω το ακριβότερο ποτό...

2007-03-26T12:28:00.000+03:00

Γενικά με την Ευρώπη έχω ένα σκάλωμα Όταν ο φυσιολογικός Έλλην παραθερίζει στη Μύκονο και τη Σαντορίνη, εγώ παραθερίζω στον Ρήνο και στον Δούναβη.
Βέβαια συμπαραστάτες είναι αλήθεια δε βρίσκω εύκολα, αλλά εκείνο το καλοκαίρι 2 ψηλά και γεροδεμένα παλικάρια ξεσηκώθηκαν στη πρόταση μου για τρελές διακοπές σε Βουδαπέστη – Βιέννη. Κλείσαμε εισιτήρια, ξενοδοχεία και όταν ήρθε ο Αύγουστος που είναι και παχιές οι μύγες, βρέθηκε η αφεντιά μας εις τας Παραδουνάβιας Ηγεμονίας. Μια χαρά. Η καλύτερη μου.
Το τρίτο εκείνο μοιραίο βράδυ καθίσαμε σε μια ταβερνίτσα τραντισιονέλ να φάμε γκούλαζ (να φάνε μάλλον γιατί εγώ μόνο που δεν άλλαξα τραπέζι όταν το είδα σερβιρισμένο). Και πληρώσαμε 8500 φιορίνια. Νορμάλ.
Σημειωτέον ότι ασχολήθηκα με τα πάντα εκτός απ’ την ισοτιμία, ότι μου ζητάγανε το πλήρωνα. Τρομάρα μου. Άλλωστε τα προαναφερθέντα παλικάρια, ο Σ και ο Π είναι τέκνα του πολυτεχνείου, ε και μια μέθοδο των τριών την κάνουν πιο γρήγορα από μένα.
Στο δρόμο της επιστροφής προς το ξενοδοχείο, όπου ο καθένας περπατά με τον δικό του ρυθμό, δυο κοπέλες ντόπιες μας πλησιάζουν και μας ρωτάνε σε άπταιστα αγγλικά (hint 1) αν έχουμε χάρτη, και ναι έχουμε, α όχι τον ξεχάσαμε, που θέτε να πάτε, α ναι και εμείς εκεί πάμε, από πού είστε, από δω, και μείς από κει, τι καλά, πως σας λένε ρε παιδιά, Αθηνά και Κατερίνα (hint 2). Μα και αφού θα πάτε και εσείς εκεί το βραδάκι δεν πάμε μαζί? (κοιταζόμαστε. Εγώ έχω μόλις χωρίσει για 69η φορά την τότε κοπελιά και το τελευταίο που σκέφτομαι είναι οι γκόμενες, ο Σ ομοίως προσφάτως χωρισμένος (αυτός μια και καλή) , και ο Π μόλις έχει καψουρευτεί, άρα κανείς δεν ασχολείται με το αντίθετο φύλο).
- Ναι φυσικά, πάμε μαζί το βράδυ (ένα σώμα - μια φωνή)
- Δε πάμε πρώτα για ένα ποτάκι που είναι νωρίς ακόμα, to know us better?
- Ε και δε πάμε?
- Πάμε εδώ κοντά που ξέρουμε ένα καλό?
- Ε και δεν?
Πηγαίνουμε, στρίβουμε, πηγαίνουμε, βλέπουμε το ποτάδικο, ανεβαίνουμε τα σκαλιά (hint 4) , καθόμαστε, μας παραγγέλνουν (σωστοί ασπροπουπούληδες κοινώς). Έρχεται η μαγική η ώρα. Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα. Ο λογαριασμό καταλήγει στον Σ. Ο Σ γίνεται κίτρινος, κόκκινος, πορτοκαλί, μπλέ και καταλήγει σε μια απόχρωση άσπρου. Πιο ουράνιο τόξο τον είδε και δε τον ζήλεψε.
- Ρε μαλάκες κοιτάξτε εδώ, 11000 φιορίνια 5 ποτά.
- Ε και? Πολλά είναι.
- Ρε μαλάκα πριν φάγαμε σα ζώα με 8500.
- Ε καλά.
- Ρε συ. Τι κάνει αυτό το μηδενικό μετά το 11000?
- 110000? Μπα λάθος.
- Συγγνώμη μαντάμ κάποιο λάθος έγινε, δεν αγοράσαμε αποστακτήριο στη Σκωτία, 5 σφηνάκια ήπιαμε.
- Ε ναι τόσο κάνουν, για ρίξτε μια ματιά στον κατάλογο.
- Πόσο είναι σε ευρώ ρε παιδιά, πόσο? (ο άσχετος)
- 450 ευρώ.
Μη τα πολυλογώ, σκάσαμε και κολυμπήσαμε, απολαμβάνοντας τις αποχρώσεις του Σ.
Στην επιστροφή και αφού μάλλον μας είχε φύγει η μαγκιά, πωπω τι ήταν αυτό ρε παιδιά, πολύ ακριβά, μας πιάσανε μαλάκες, κ όλα αυτά για τις παλιογαλότσες, ε μη βρίζεις τα κορίτσια δε φταίγανε σε τίποτα, όχι δε φταίγανε.
Βέβαια μετά τα από μιάμιση ώρα και δηλώσεις του M, Σ και Π του στυλ «μαλάκα στο Manhattan να μας σερβίρανε cocktail στον 100ο όροφο τόσο δε θα πληρώναμε» ρωτήσαμε τον τύπο στο ξενοδοχείο πόσο κοστίζουν 5 σφηνάκια στη Βουδαπέστη, ο οποίος όταν πληροφορήθηκε το ποσό ακολούθησε τις αποχρώσεις του Σ.
Υποκλίνομαι. Τους δώσαμε στο χέρι τα λεφτά που μας κλέβανε και το καταλάβαμε και 3 ώρες μετά.

Το post το αφιερώνω στα 50 χρόνια ΕΕ. Να γίνουν 450 βρε!

(to be continued... χεχε)

Ρουφιανεύω άρα υπάρχω

2007-03-22T21:48:00.000+02:00

Λοιπόν δύο τεινά συμβαίνουν.
Είτε είμαι παντελώς αφελής είτε μόλις προσγειώθηκα απ' τον πλανήτη Spectrum και δε ξέρω σε τι τόπο βρέθηκα. Διαλέγω το δεύτερο ως πιο πιθανό.
Δε μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το πως πάντα χάνω τα καλύτερα στη δουλειά!
Ξέρετε, αυτά τα λογάκια τα όμορφα που οι αγαπημένοι σου συναδελφοι μέσα στην άπειρη αγάπη και φιλεσπλαχνεία τους ψιθυρίζουν για σένα, πίσω απ' τη πλάτη σου (ε μη τα μαθαίνεις κιόλα για σένα βρε, θα σου πούμε τη περίληψη της ζωής σου μετά βρε κουτό)
Βέβαια τώρα τα βρήκα τα χαμένα, σήκωσα και το μεσσαίο μου δάκτυλο και πάει και η δουλειά.
Βέβαια πρέπει να βρω καινουργια τώρα γαμώτο, αλλιώς θα πρέπει να βρω εκείνη τη σκονισμένη κιθάρα (που της λείπουν και κανά δυό χορδές αν δε σφάλλω) και να με βρείτε κάπου στην Ερμού να τραγουδάω....
"Άτριχε μου πίθηκε αχανής είναι η μπαμπεσιά σου..."

Ξέρω που έβοσκες πέρσι το Πάσχα!

2007-03-17T21:43:00.000+02:00

Πριν την Ανάσταση

«Σήμερα με αφήσανε για τρίτη φορά να βγω στο λιβάδι να βοσκήσω! Από τα Χριστούγεννα και μετά έχω πάρει 9 κιλά, ολόκληρο αντράκι έχω γίνει! Έχει έναν υπέροχο ήλιο, και το γρασίδι σήμερα μου φαίνεται τρομερά πράσινο! Βέβαια έχει ακόμα ψυχρούλα, αλλά βέβαια τι με νοιάζει, με αυτή την υπέροχη λευκή μου γούνα, και στη Ρωσία να είχα γεννηθεί δε θα τρόμαζα. Δεν με ονομάζουν βλέπετε τυχαία Ασπροπούπουλη.»

- Ρε συ Μήτσο, έλα να δεις ρε συ τον Ασπροπούπουλη, έχει γίνει σα προϊστορικό κτήνος, αν δε τον σφάξουμε φέτος θα μας γαμήσει όλο το γρασίδι!

«Αμάν άκουσα καλά? Γι’ αυτό η κα Σούλα έπλενε το λευκό τραπεζομάντιλο σήμερα? Κάτσε ρε γαμώτο, πόσες μέρες έχουν περάσει απ’ τους χαρταετούς? Χμμμ ναι έχουν δίκιο, 34 μέρες! Αμάν! Τι μαλάκας ήμουν και χαιρόμουν με το τραπεζομάντιλο, που να φανταστώ ότι θα είμαι εγώ σε μια εβδομάδα σερβιρισμένος πάνω του?

Και δεν το αντέχω το αίμα γαμώτο (πόσο μάλλον όταν είναι το δικό μου το αίμα).

Α ρε Ασπροπούπουλη, 90 εκατοστά παλικάρι τι σου μέλλει να πάθεις!

- Μαμά, δηλαδή η μοίρα μας είναι να μας σφάξουν και να μας χώσουν μια σούβλα στον…..

- Σουτ! Μη το πεις! Και που θες να ξέρω εγώ, παπάς είναι?

- Κάτσε ρε μάνα, αν σε ρώταγα δηλαδή τι ώρα είναι θα μου έλεγες, δε ξέρω δε δουλεύω στο 141?

- Άκου να σου πω, άσε τις εξυπνάδες και τράβα να βοσκήσεις λίγο ακόμα

- Όχι άλλον ρε μάνα έχω σκάσει, απ’ τα Χριστούγεννα που κοροϊδεύαμε εκείνη τη γαλοπούλα έχω πάρει 9 κιλά, μέχρι και εκείνο το δίποδο το είπε, ότι τους έχω γαμησει όλο το γρασίδι!

- Πάω να πέσω στο κρεβάτι Ασπροπούπουλη, Μεγάλη Δευτέρα σήμερα, ποτέ δε συμπαθούσα τις Δευτέρες με ξέρεις.

- Ρε μάνα σου μιλάω! Θα χάσεις τον γιόκα σου το παλικάρι σου!

- Να σου πω την αλήθεια δεν είσαι δικός μου, σιγά μην έκανα τέτοιον μαλάκα, τυχαία σε βρήκαμε στο λιβάδι, μικρό ήσουνα, σε λυπήθηκε ο «πατέρας» σου, Θεός σχωρέστον, και σε υιοθετήσαμε.

- Μπράβο ρε μάνα, ωραία λόγια για ένα μελλοθάνατο προβατάκι! Αίσχος! Προδοσία! Απάτη!

Φεύγω τσαντισμένος, η γιαγιά είχε πει ότι ο Θυμός δε κάνει καλό στο κρέας, θα με κάνει σκληρό και αμάσητο! Χε χε, σα τον Θείο τον Γιώργη τον Τσαντίλα με τ' όνομα, που λέγεται ότι πρόπερσι, για να τον φάνε χάσανε 3 σφραγίσματα τα δίποδα! Γεια σου ρε Γιώργη λεβεντιά. Αν όχι προτομή, πάντως έναν πίνακα με τη φάτσα σου πρέπει να τον αναρτήσουν στα απανταχού θυσιασμένα αδέρφια στο όνομα του Πάσχα!"

Μετά την Ανάσταση

- Ρε Σούλα, σα πολύ δε φάγαμε πάλι, μιλάμε νιώθω σα το θωρηκτό Ποτέμκιν!

- Μα Μήτσο μου, καμάρι μου, σου είπα σταμάτα πριν 3 ώρες κ εσύ δεν άκουγες απ’ τον θόρυβο που έκανε η μασέλα σου.

- Ρε Σούλα αυτό το αρνί φέτος μου έμοιαζε πολύ τρυφερό, γιατί μας βγήκε τόσο σκληρό, παραλίγο να μου ξεκολλήσουν όλα τα δόντια

- Ας τα πολλά τα λόγια και τράβα για ύπνο γιατί βλέπω τη κακομοίρα τη καρέκλα και τη λυπάμαι….

..........................................................................................................................................................................

Να ευχαριστήσω θερμά τη Deadend Mind , για τη τιμή που μου έκανε να γράψω μια ιστορια με τις λέξεις αιμα, πίνακας, τραπεζομάντιλο, προδοσία και κρεβάτι!

Top 7 απ' την ανάποδη

2007-03-11T19:01:00.000+02:00

Εδεχθην κ εγώ την ευγενική πρόσκληση της Crucilla για να γράψω 7 αγαπημένες ταινίες. Μόνο που δυσκολεύτηκα πολύ. Τι να πρωτοδιαλέξεις τώρα? Άσε που είμαι σίγουρος ότι με το που έβγαζα το post θα το μετάνιωνα ακαριαία, θα το κατέβαζα και θα έβαζα άλλες 7 και αυτό θα συνεχίζονταν για μέρες. Έτσι απόφάσισα μια εναλλακτική προσέγγιση....
Αποφάσισα να γράψω τις 7 χειρότερες ταινίες όλων των εποχών που είναι και all time classic και δύσκολα κάποια μπορεί να τις μετακινήσει απ' τη λίστα!
Ξεκινάμε λοιπόν το γιαούρτομα στους.....

1. The Blair Witch Project (1999)

Η κορυφή της ανήκει. Οι 2 πιο δυστυχισμένες ώρες που έχω περάσει σε κινηματογράφο! Μιλάμε ακόμα γελάω που νόμιζα ότι θα μου άρεσε κιόλας. Πρώτο και τελευταίο θρίλερ που θα προτιμούσα να είμαι ο πρωταγωνιστής χαμένος στο δάσος με μια στριμμένη μάγισσα να με κυνηγάει παρά θεατής στον κινηματογράφο και να με βλέπω από εκεί. Στη φωτογραφία ο Mogwai....παρακολουθεί την εν λόγω ταινία.

Καλύτερη στιγμή : Οι τίτλοι τέλους.
Χειρότερη στιγμή: Το κινητό που χτύπησε στη μέση της ταινίας και με ξύπνησε.
Ισοδύναμο με : Τίποτα.

2. The Passion of Christ (2004)

Η κορυφαία στιγμή του αξιαγάπητου Mel. Λέγεται ότι τα ποσά που δαπανήθηκαν σε λίτρα ketchup ισοδυναμούν με το ΑΕΠ αφρικανικού κράτους. Και ευρωπαικού εδω που τα λέμε δεν θα ήταν παράλογο. Πήγα να δω κ εγώ τα πάθη του Θεανθρώπου και πέρασα τα πάθη του ημιθεατή. Γιατί τη μισή ταινία ήμουν βουλιαγμένος στο κάθισμα μη με πάρει καμιά ξόφαλτση βουρδουλιά και μείνω 6 μήνες ΚΑΤ. Οι ρωμαίοι δικαιούνται χαλαρά το Splatter Bonus της δεκαετίας! Ο Rocky με πρόσωπο κιμά σε version romain....

Καλύτερη στιγμή : Το κοράκι που λιγουρεύεται το μάτι (το αριστερό που μισοβλέπει ακόμα) του έρημου ληστή πάνω στον Σταυρό.
Χειρότερη στιγμή : Μπλάαααατς! (Τσεφάλι? στου χαντάτσι)
Ισοδύναμο με : Κρεαταγορά 5 το πρωί πριν την έφοδο της Νομαρχίας και του Star.

3. Wings of Desire (1987)

Η καλύτερη στιγμή του Wim Wenders. Υπαρκαιρική ανασκόπηση μιας περιμετρικά κατοπτρικής αναπαράστασης της μεταπολεμικής Γερμανίας μέσα απ' τα μάτια ενός αγγέλου, που συμβολοποιεί το κοινωνικό προτσές και διαθλά τον υπαρξισμό της μετουσίωσης μιας ευτελούς πραγματικότητος που πάλλεται άσεμνα μεταξύ θανάτου και αναγέννησης με τρόπο που μόνο ο Wenders μπορεί να ανιπαριστά (και να καταλαβαίνει επίσης).

Καλύτερη στιγμή : Η ερμηνεία του Bruno Ganz. Εντάξει είναι Θεός. Respect Bruno.
Χειρότερη στιγμή : Το Bungee jumping στο οποίο συχνά πυκνά επιδίδονται οι άγγελοι.
Ισοδύναμο με : Άστεγός στο Βερολίνο του 50 Γενάρη μήνα

4. Μέγας Αλέξανδρος (1980)

Είπα να μη συμπεριλάβω ελληνικές ταινίες μιας και θα μονοπωλούσαν τη λίστα, αλλά ο Αγγελόπουλος έχει επάξια κερδίσει μια θέση στον Ευρωπαικό κινηματογράφο, άρα και μια θέση στη λίστα μου. Αυτό που προσπαθούν να κάνουν οι επιστήμονες με τον χρόνο και τη θεωρία της σχετικότητας τα κατάφερε ο Αγγελόπουλος με κίνηση ΜΑΤ. Μας εξήγησε πως ένα δίωρο μπορεί να φανεί και αιώνας αν το θέλει ο καλλιτέχνης.

Καλύτερη στιγμή : Η αναπόληση της σκοπιάς στο στρατό και που νόμιζα ότι ήταν και βαρετή τρομάρα μου. Δεν ήξερα δε ρώταγα?
Χειρότερη στιγμή : Το κορυφαίο εκείνο λευκό άλογο που κάνει χρονομετρημένα 15 λεπτά να φτάσει κοντά στη κάμερα μόνο και μόνο για...να κάνει στροφή και να ξαναφύγει.... (Καφε και γρήγορα δε θα το τελειώσω το post μου ποτέ)
Ισοδύναμο με : το να κοιτάς ένα σταματημένο ρολόι σ έναν άσπρο τοιχο ενός έρημου δωματίου. Πλάκα κάνω που είναι και ισοδύναμο, προτιμώ το ρολόι!

5. Lost Highway (1997)

Εδώ γελάμε για να μη κλάψουμε. Ρε David τι πίνεις και δε μας δίνεις? Απορώ αν τα θέλει και τα γυρναει ή απλά δε συμπαθεί τον τύπο που κάνει το μοντάζ και θέλει να τον μπερδεύει.?Ούτε αρχή ούτε μέση ούτε τέλος....

Καλύτερη στιγμή : Η στιγμή που θυμήθηκα πως ο σκηνοθέτης είναι ίδιος που γύρισε και το Twin Peaks. Respect επίσης.
Χειρότερη στιγμή : Εκεί που μπαίνει εκείνος ο πως-τον-λένε μωρέ και λέει στον άλλον που δεν είναι ο ίδιος με τον προηγούμενο ότι με τον εκείνον που έμοιαζε έτσι και....
Ισοδύναμο με : Εφιάλτη μετά τη κατανάλωση Χ ποσότητος χημικών ουσίων και vodka.

6. Waterworld (1995)

Καλά αυτή λέω να μη τη γιαουρτόσω και πολύ γιατί το έκανε το κοινό εδώ και καμιά δεκαετία! Τρελή αποτυχία. Απορώ γιατί? Απλά έπρεπε να ενημερώνουν τον κόσμο να πέρνει και τις ντραμαμίνες του μαζί και καμιά δυο σακούλες καλού κακού δε ξέρεις ποτέ. Μιλάμε στη κυριολέξία....τι ήθελε να πει ο ποιητής? Και καλά το τι ήθελε, μήπως το πε κιολας και κανεις δε το κατάλαβε?

Καλύτερη στιγμή : Land Ahoi!!
Χειρότερη στιγμή : Εμένα δε μου το βγάζετε απ' το μυαλό ότι η γυμνή κοπέλα που εμφανίζεται είναι άλλη ηθοποιός απ' την υποτιθέμενη γυμνή!
Ισοδύναμο με : Πειραιάς-Ραφήνα-Ικαρία-Σάμος με 10 μποφόρ.

7. Caligula (1979)

Να βάλουμε και μια με ιστορικό βάθος να κλείσει η 7άδα. Και μιλάμε για βάθος εδώ ετσι όχι ότι κ ότι. Εξαιρετικά δομημένη και πραγματικά παιδαγωγική. Μην σας μπερδέψει το πραγματικά εξαιρετικό Cast εδώ μιλάμε για σκληρό πορνό με μια δόση από σεξ λίγη τσόντα και...και....αυτά. Μπορέι να μη μάθαμε ιστορία αλλά το πως το κάνουν οι ρωμαίοι το εμπεδώσαμε. Ο Παλούκι Λουκ στην αρχαία Ρώμη..έμπαινε Γιούτσο!

Καλύτερη στιγμή : Θα το έλεγα αλλά θα με λογοκρίνει το Ανώτατο Συμβούλιο Blogoσφαιρας.
Χειρότερη στιγμή : Η αποκαρδιωτική εμφάνιση του Peter O Toole που μόνο σκιά του καλού του εαυτοείναι εδώ. Ούτε τι ρόλο έπαιζε δε θυμάμαι.
Ισοδύναμο με : Πως είναι το "Τι σου κάνω μάνα μου?" στα λατινικά?

Wishlist...

2007-03-09T13:27:00.000+02:00

Απλή Σπονδή στον Άσπονδο χρόνο....

I wish I was a neutron bomb, for once I could go off
I wish I was a sacrifice but somehow still lived on
I wish I was a sentimental ornament you hung on
The christmas tree, I wish I was the star that went on top
I wish I was the evidence, I wish I was the grounds
For 50 million hands upraised and open toward the sky

I wish I was a sailor with someone who waited for me
I wish I was as fortunate, as fortunate as me
I wish I was a messenger and all the news was good
I wish I was the full moon shining off a camaros hood

I wish I was an alien at home behind the sun
I wish I was the souvenir you kept your house key on
I wish I was the pedal brake that you depended on
I wish I was the verb to trust and never let you down

I wish I was a radio song, the one that you turned up
I wish...

Pearl Jam

Fucking, Austria

2007-03-02T16:27:00.000+02:00

Οχι σωστά έβαλα το κόμμα.

Δεν έχω τίποτα με την Αυστρία άλλωστε.
Δε μπορώ όμως να μη παραδεχτώ ότι έχουν τρομερή έμπνευση στα ονόματα των χωριών τους.
Ναι το Fucking είναι χωριουδάκι κοντά στο Salzbrurg, οι κάτοικοι του οποίου μαστίζονται από αγγλόφωνους τουρίστες που...κλέβουν τις πινακίδες!

Ούτε μπορώ να φανταστώ τα συνθήματα που θα λένε οι φίλαθλοι της ντόπιας ποδοσφαιρικής ομάδας στο γήπεδο (και τι θα απαντάνε οι αντίπαλοι).
Ή το πως θα βλέπει ο μπάτσος στο αεροδρόμιο τον τόπο γέννησης στο διαβατήριο χωρίς να το θεωρήσει πλαστό!

ps. Στη φωτογραφία γράφει από κάτω "Παρακαλώ όχι τόσο γρήγορα", προφανώς απευθυνόμενη στους οδηγούς, αλλά με τη τοποθεσία από πάνω....βγάζει πολύ γέλιο!

http://en.wikipedia.org/wiki/Fucking_austria

Ο Σπασμένος Καθρέφτης

2007-02-28T16:45:00.000+02:00

Πριν από έναν μήνα κανονίσαμε με μια παρέα να κατέβουμε σ’ ένα γνωστό μπαράκι στο κέντρο. Εκτός απ’ τον κολλητό μου, θα ερχόταν ακόμα μια φίλη απ’ την Αυστρία (που μετακόμισε με το αγόρι της στην Αθήνα) και μια δική της φίλη, γερμανίδα. Στη διαδρομή ενημερώθηκα ότι 2 ακόμα παιδιά θα ερχόντουσαν, αρσενικού μάλλον γένους και λοιπών αγνώστων στοιχείων. Πάντως multi-ethnic το bar, multi-ethnic και η σύνθεση της παρέας.
Μέχρι εδώ καλά.
Οι 4 μας περίμεναν (εμένα και τον κολλητό) έξω απ’ το μαγαζί (έχουμε μια τάση να στήνουμε κόσμο). Έκανε και κρύο χε χε Ας περιγράψω τα δυο νέα μέλη της ομάδας.
Κοντοί. Λεπτοί. Μαυριδεροί ασιατικής καταγωγής. Μετρίως ντυμένοι. Ονόματα που θυμίζανε, ξέρετε τώρα, μη τα λέω και με πιάσει και η «μυστική» υπηρεσία φιλικά προσκείμενης χώρας.
Και να είμαι ειλικρινής συστήθηκα κοιτώντας στα μάτια τον κολλητό με μια φάτσα Al Buddy. Και με τον πορτιέρη να είμαι ειλικρινής έτσι κοιταχτήκαμε.
Μέσα στο μαγαζί, πήραμε τα ποτά, είπαμε και κάνα δυο μαλακίες αλλά τους 2 με τα περίεργα ονόματα δε τους απευθύναμε τον λόγο. Χαμογέλαγα μόνο ευγενικά αν τυχόν τα βλέμματα μας διασταυρώνονταν. Κάποια στιγμή είπα και εγώ να ρωτήσω τα παιδιά από πού είναι κτλ να πιάσω κ εγώ έναν διάλογο. Μας απάντησαν (με πολύ καλό αγγλικό) ότι ήταν απ’ το Νέο Δελχί και εργάζονταν στην Ελλάδα ως … κάτι με υπολογιστές τέλος πάντων, προγραμματιστές ή κάτι παρεμφερές (ο κολλητός τα ξέρει καλύτερα). Έκτοτε μπορώ να πω ότι η άλλαξε τελείως η διάθεση μου (ήταν απ’ την Ινδία και όχι απ’ το Πακιστάν βλέπεις), συν ο κολλητός που ενθουσιάστηκε με τα επαγγελματικά τους προσόντα και τους τρέλανε στις ερωτήσεις. (ατάκα : μαλάκα μόλις βρήκα και φτηνό εργατικό δυναμικό για την εταιρεία!).
Τελικά λειτούργησα ρατσιστικά ε? Και όμως ναι, έτσι λειτούργησα, και πιστέψτε με αν δεν είχα ανοίξει διάλογο ούτε που θα το είχα καταλάβει κιόλας. Και δεν είμαι καθόλου περήφανος γι αυτό που λέω, και ας είμαι αριστερών και καλά πεποιθήσεων, κάτω τα σύνορα κ έτσι, freedom αλά braveheart κτλ.
Δε θα χρειαζόταν να τους στείλω στο Auschwitz για να με χαρακτηρίσει κάποιος ρατσιστή. Συνειδητοποίησα πάντως ότι ο ρατσισμός είναι κάτι πολύ βαθύ και δεν έχει πάντα προκαθορισμένες μορφές. Και ίσως είναι πάντα εκεί μέσα μας όσο και να μη το παραδεχόμαστε.
Και πριν με βρίσετε σκεφτείτε αυτό που είπα.

Racism is man's gravest threat to man - the maximum of hatred for a minimum of reason
Abraham J. Heschel

Das ist die perfekte Welle!!!

2007-02-23T14:41:00.000+02:00

.....Σελήνη αγαπάει Γερμανία!

Μετά από τέτοια εμπειρία που έζησα το περασμενο εξαήμερο - τόσο το κανα το τριήμερ0 της Καθαράς - μπορώ πλέον να πω με σιγουριά ότι οι γερμανοί είναι ένας άπαικτος λαός!

Πήγα λοιπόν και εγώ στο καρναβάλι της Κολωνίας και έμεινα έκθαμβος, συν ότι συμπεριφερόμουν σα γερμανός τουρίστας ανάμεσα σε έλληνες πιωμένους που χορεύουν καλαματιανά και τσιφτετέλια! Τόσο εκτός κλίματος.

Ποιού κλίματος? Όλη η πόλη ένα ατελείωτο πανηγύρι, όλοι οι κάτοικοι και επισκέπτες ντυμένοι με απίστευτες στολές (μέχρι και οι οδηγοι των τραμ ήταν ντυμένοι χαχα) , μπύρα άφθονη και κάθε 3 μέτρα και από ένα βρώμικο με λουκάνικα, και τρελός πανικός απ' τις 11 το πρωι μέχρι τα ξημερώματα παντου, στους δρόμους, στα μαγαζιά κτλ. ενώ δε πρέπει να υπήρξε άνθρωπος στη πόλη που να συναντήθηκαν τα βλέματα μας και να μη μου μίλησε.

Και όταν πέρνανε χαμπάρι ότι ήμασταν έλληνες....εκεί άρχιζε το πανηγύρι! Μας κέρναγε όλο το μαγαζί (χωρίς υπερβολή) μπύρες (τι άλλο) και χόρευαν μαζί μας φωνάζοντας "Χαριστέα είσαι τρέλα με τη πράσινη φανέλα!".

Τόσο φιλικούς, φιλόξενους και έξω καρδιά ανθρώπους δεν έχω ξανασυναντήσει πουθενα και ποτε (ναι ακόμα για τους γερμαναράδες μιλάω τους μονόχνωτους). Να μου πείτε, αν όλον τον υπόλοιπο καιρό μιζεριάζουν, άλλο που δε θέλουν από τέτοιες καταστάσεις να ξεδώσουν. Αλλα πλέον με σιγουριά θα κατηγορούσα τις καιρικές συνθήκες και όχι την ιδιοσυγκρασια του λαού που τους κατέστησε στα μάτια των και-καλά-ανοιχτόκαρδων μεσόγειων ξενέρωτους! Γιατί πιστέψτε με μόνο αυτό δεν είναι!

Kölle Αlaaf!!!!!!!

ps. τον τίτλο αυτού του post τον δανείστηκα απ' το ομόνυμο τραγουδάκι που έχω προσθέσει στη λίστα με τα τραγουσια αριστερά (είναι χαζοχαρούμενο αλλά πλάκα έχει)

The more things change....

2007-02-14T15:44:00.000+02:00

Παίρνω κ εγώ τη σκυτάλη και τρέχω.

1. Τη πρώτη μου λέξη την είπα στα 3.5 χρόνια μου (ήταν η λέξη Δεντρολίβανο παρεπιπτόντως) και έκτοτε δεν έπαψα ούτε στον ύπνο μου να μιλάω.

2. Μου αρέσει να έχει συνέχεια συννεφια και βροχή. Δε μου αρέσει ο ήλιος η θάλασσα το κρασί (αγόρι δεν εχω). Και το χιονι δεκτό. Και χαλάζι εν αναγκη. Ήλιο μην εχει γιατι παντα χανω τα γυαλια ηλιου και τσαντιζομαι.

3. Το τελευταίο τρίμηνο αγοραζω ασύστολα πουλοβερ με ρομβους. Αν δεν εχει ρομβους δεν το παιρνω. Αναρωτιεμαι αν στη προηγουμενη ζωη μου ήμουν φλωρομπεμπες φοιτητης στο Yale. Σημειωτέον είμαι γκαντέμης, δεν έχω κερδίσει ποτέ ούτε μισό ευρώ σε τυχερά παιχνίδια (και παίζω καμια φορα ε?) αρα δεν θα είχα κερδίσει υποτροφία μάλλον με είχε στείλει ο τότε πλούσιος μπαμπας.

4. Παλιά άκουγα μόνο Heavy Metal. Και έκανα διαγωνισμό με έναν κολλητό σε πιο τραγούδι θα κατάφερνε ο Μορφέας να κερδίσει την ηχορύπανση. Το ρεκόρ μου ήταν που κοιμήθηκα με Obituary (Threading Skies) αλλά εκτοτε έπαψε ο διαγωνισμός ως παιρατωμένος. Και ναι την έκοψα την αλογοουρά εντάξει?

5. Ποτε δεν είδα στην Οια ένα ηλιοβασίλεμα της προκοπής. Τόσο Γκαντέμης πια?

Αυτά τα πικάντικα και από μένα.

Τώρα πρέπει να προκαλέσω 5?

Crucilla
Statler and Waldorf
Liodara
Βασιλική
Debby

...the more they stay the same

Once in a lifetime....twice in eternity!

2007-02-13T13:58:00.000+02:00

Πρέπει να σου ομολογήσω κάτι και ελπίζω αυτή τη φορά να με πιστέψεις. Γιατί αυτή τη φορά λέω την αλήθεια..
Εδώ και κάποιο καιρό υπάρχει μια νεράιδα στο σπίτι μου. Κάτω απ’ το μαξιλάρι. Κάθε που πέφτω για ύπνο έρχεται και με βρίσκει. Πρέπει να με συμπαθεί πολύ. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός του να μου λέει τόσο όμορφα πράγματα κάθε βράδυ. Μου λέει να κοιτάξω γύρω μου όσα έχω πετύχει, το πόσο αγαπητός είμαι στους άλλους, το πόσα όνειρα έχω ακόμα και πως πρέπει να τα κυνηγήσω και άλλα τέτοια. Ίσως πάλι να είναι γενικά καλόψυχη και να έλεγε τα ίδια και στον προηγούμενο ενοικιαστή. Κάθε φορά που έχω άγχος, αγωνία, φοβίες, ανασφάλειες έχει έναν μοναδικό τρόπο να με καθησυχάζει και να με συμβουλεύει ταυτόχρονα, έναν τρόπο που δεν μοιάζει με κανέναν ανθρώπινο.
Η νεράιδα είναι πάντα σε διαρκή κόντρα με τον μπαμπούλα που ζει στη ντουλάπα μου. Παρ ότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά που ένας μπαμπούλας πρέπει να έχει, πρέπει να ομολογήσω ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικής ευφυΐας μπαμπούλα. Και είναι και πανούργος σαν άνθρωπος. Με κάποιον τρόπο κατάφερε να μάθει τα πάντα για μένα πολύ πριν μετακομίσω στο διαμέρισμα του και τώρα η μόνη του ευχαρίστηση είναι να με εμπαίζει. Ευτυχώς τις πιο πολλές φορές η νεράιδα με προστατεύει αλλά αυτός πάντα βρίσκει τον τρόπο. Και μου υπενθυμίζει ότι δεν είμαι τίποτα σπουδαίο, ότι τα όνειρα λέγονται όνειρα και όχι κάτι άλλο γιατί ποτέ δε πραγματοποιούνται, μου λέει πως και τα ολίγα που κατάφερα ήταν με τις πλάτες άλλων και ότι μόνος μου δε μπορώ να πετύχω τίποτα, ότι δε κατάφερα να κρατήσω κοντά μου ούτε καν τον άνθρωπο που αγάπησα όσο τίποτα, ότι είμαι άχρηστο κορμί και πάντα έτσι θα μείνω. Και δε του φτάνει βλέπετε ο χώρος στη ντουλάπα, το βράδυ τον ακούω να τριγυρνάει στο σαλόνι, να ψάχνει τον υπολογιστή μου και να ανοιγοκλείνει πόρτες να τρομάξω. Και κάθε φορά μέσα στον ύπνο μου τον ακούω να τσακώνεται με τη νεράιδα (άγνωστο γιατί αλλά πάντα κάτι βρίσκουν) και πετάγομαι επάνω λουσμένος στον ιδρώτα.
Θεέ μου την ώρα που γράφω όλα αυτά, αυτός είναι στο σπίτι μου και ψάχνει ανενόχλητος τα πράγματα μου! Θα κοιτάζει παλιές φωτογραφίες, διαβάζει ερωτικά γράμματα, μπορεί να παίζει και με τα κουκλάκια που μου έκανες δώρο ή τα βιβλία σου που ξέμειναν σπίτι χωρίς εσένα.
Ας κάνει ότι θέλει δε με νοιάζει (άλλωστε η ιδιωτική μου ζωή είναι θαμμένη πολύ βαθύτερα από τέτοιες αυταπάτες).
Αλλά δωσ’ του Θέ μου να καταλάβει ότι αν τυχόν βλάψει τη νεράιδα μου, δε θα με ξαναδεί ποτέ του, όχι απλώς θα μετακομίσω από εκεί, θα αλλάξω και χώρα αν χρειαστεί για να τον αποφύγω!
Και να είμαι ειλικρινής την βλέπω τώρα τελευταία να κουτσαίνει.

Τ.Ι.Α.

2007-02-12T14:10:00.000+02:00

Ναι δε συμβαίνει εδώ αλλά συμβαίνει τώρα.
Τώρα που πίνουμε τον καφέ μας στο γραφείο μας, τώρα που κοιτάμε τι ώρα θα κλείσουν τα μαγαζιά, τώρα που μιλάμε στο τηλέφωνο με τον/την κολλητό-ή μας κανονίζοντας τη βραδυνή μας έξοδο, τώρα που αποφασίσαμε σε ποιό βουνό θα περάσουμε το τριήμερο μας.
Οχι εδώ, αλλά τώρα.
Οταν κοιτάζω τον παγκόσμιο χάρτη ποτέ σχεδόν δε κοιτάζω κάτω απ' την Ευρώπη.
Εκεί, στη καταραμένη ήπειρο.
Εκεί που η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία απολύτως αξία.
Εκεί που οι νεκρόι από λιμούς, εμφυλίους πολέμους και ασθένειες μετριούνται απ' την αρχή κιόλας σε εκατοντάδες χιλιάδες.
Εκεί που η επιβίωση είναι καθημερινότητα.

T.I.A. = This Is Africa , που έλεγε και ο DiCaprio στο Blood Diamond.

Danny Archer: Sometimes I wonder if God ever forgive us for what we've done to each other...
Then I look around and I realize... God left this place a long time ago...

(Η φωτογραφία ειναι απ' τη διαφημιστική καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας 'οπως πρωτοπαρουσιάστηκε στην...Ελβετία. Απίστευτη Έμπνευση)

Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ...

2007-02-07T16:58:00.000+02:00

Όλη μέρα λέω μέσα μου, όλα θα πάνε καλά, μη στεναχωριέσαι.
Μην αφήνεις τους άλλους να σε στεναχωρούν.
Βάλε τους όλους επιτέλους στη θέση που πραγματικά τους αξίζει να είναι.
Στο κάτω κάτω εσύ φταις όχι αυτοί. Έτσι δεν είναι?
Μόνοι μας είμαστε εδώ και μόνοι θα παραμείνουμε.
Ήρθε η ωρα να ζητάμε απ' τους άλλους αυτό που μπορούν να μας δώσουν και στο βαθμό που θέλουν να μας δώσουν, όχι αυτό που θέλουμε εμείς να πάρουμε.
Πως μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον όταν είναι ο εαυτός του - εστω και ο χειρότερος, απαξ και του δίνεις εσυ αυτό το δικαίωμα?
Ολα εδω πληρώνονται όμως έτσι δεν είναι?
Απλά σας βαρέθηκα ρε κουφάλες, απλά.
Ολα θα πάνε καλά.
Ολα θα πάνε καλά..
Ολα θα πάνε καλά...
Ολα θα πάνε καλά....
Ολα πρέπει να πάνε καλα.

Η Νεράιδα

2007-02-02T15:29:00.000+02:00

Μια φίλη ετοιμάζεται για ένα ταξιδάκι στη Πράγα, και επ' ευκαιρίας της ανέφερα μια προσωπική μου εμπειρία.
Περπατώντας κάποια στιγμή κόντα στη Παλαιά Πλατεία του μεσσαιωνικού κέντρου της Πράγας, άκουσα μια μουσική από κάποιο στενάκι (απ ' αυτά τα ψεύτικα σοκάκια αχ αχ). Όταν έφτασα εκεί υπήρχε κόσμος μαζεμένος γύρω από μια κοπέλα η οποία έπαιζε τσέλο. Ήταν μια τυπική εικόνα που συναντούσε κανείς στη συγκεκριμένη πόλη με τους πλανόδιους μουσικούς βέβαια, μόνο που η συγκεκριμένη έπαιζε σ' ένα σοκάκι και όχι σε κάποιο τουριστικό αξιοθέατο κοντά.
Νομίζω ότι πιο αέρινο πλάσμα δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Είχε μακριά ξανθά μαλλιά που πέφτανε πίσω απ' τους ώμους της, είχε ίσως το πιο λευκό δέρμα που έχω δει ποτέ, ένα πρόσωπο πραγματικά αγγελικό και φορούσε ένα μακρύ μαύρο φόρεμα, δαντελοτό στο στήθος που άνοιγε φουντωτό μέχρι κάτω. Και όπως έπαιζε τσέλο (το καταραμένο το όργανο και νεκρούς ανασταίνει) και ο άερας έπαιρνε τα μαλλιά της νόμιζες ότι έβλεπες κάτι σαν όνειρο με νεράιδες και ξωτικά (βοηθούσε λίγο και το ηλιοβασίλεμα και τα μεσσαιωνικά σπιτάκια βέβαια). Πραγματικά ήταν υπέροχο! Ο κόσμος όταν τελείωσε το κομμάτι που έπαιζε άφηνε τα κέρματα και έφευγε με εμφανή τον θαυμασμό του πάντως.
Εδώ θα τελείωνε η ιστορια και θα χε και happy end.
Μόνο που καθυστέρησα να αφήσω τα κέρματα και έγινα μάρτυρας και της σκηνής αυτής:
Η κοπέλα χαμογελώντας διακριτικά, αφήνει το τσέλο όρθιο δίπλα της, βάζει τα χέρια πίσω απ' το φόρεμα της, στηρίζεται στον τοίχο, και τραβάει ένα αναπηρικό καροτσάκι που δε ξέρω αν φαινότανε από πριν πάντως εγώ δεν το είχα παρατηρήσει, το ανοίγει με ελαφριά δυσκολία, κάθετε, και αρχίζει να τυλίγει το τσέλο στη θήκη του. Έπαθα πλάκα, όχι μόνο γιατί συνειδητοποίησα ότι το κόρίτσι ήταν ανάπηρο, αλλά γιατί -ενώ θα μπορούσε- δε χρησιμοποίησε πουθενά την "αδυναμία αυτή να τραβήξει τα βλέμματα ή τα λεφτά των διερχομένων.
Γιατί τα λέω όλα αυτά?
Γιατί απλούστατα, διηγούμενος αυτή την ιστορία, θυμήθηκα τι διαφορά έχει η λέξη Αξιοπρέπεια από τη λέξη Δουλοπρέπεια και η λέξη Γνώση από τη λέξη Παιδεία.
Αυτά.

It is better to be hated for what you are than to be loved for what you are not.
Andre Gide (1869 - 1951)

It's a small crime....

2007-01-31T13:20:00.000+02:00

Σ ευχαριστώ.
Γιατί είχα καιρό να νιώσω πως είναι να υπάρχει ένας άνθρωπος που από μόνος του είναι ικανός να ομορφύνει τον κόσμο.
Κ ας μη διαβάσεις ποτέ αυτά τα λόγια.
Και ας μη το μάθεις ποτέ.
Δε με νοιάζει.
Δε φοβάμαι πια και ξέρω γιατί...

Εν αρχή ήν ο πόνος....

2007-01-29T15:44:00.000+02:00

Είχαν αλλάξει οι καιροί, τώρα δε σκότωναν, σ' έδειχναν μόνο με το δάχτυλο, κι αυτό αρκούσε. Ύστερα, κάνοντας έναν κύκλο που όλο στένευε, σε πλησιάζανε σιγά-σιγά, εσύ υποχωρούσες, στριμωχνόσουνα στον τοίχο, ώσπου, απελπισμένος, άνοιγες μόνος σου μια τρύπα να χωθείς.
Κι όταν ο κύκλος διαλυόταν, στη θέση του στεκόταν ένας άλλος, καθόλα αξιαγάπητος κύριος...

...τι 'χα πάντα!

2007-01-19T23:25:00.000+02:00

Από την άλλη βέβαια δε μπορώ εύκολα να βγάλω τους στίχους της Κατερίνας Γώγου απ' το μυαλό μου...

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας!

Πράγματι ρε Κατερινιώ δεν μπορω να σε κατηγορήσω. Δεν έχεις άδικο....
Ξέρω ότι υπάρχει πολύ οργή εκεί έξω. Δε περιμένω να δω μερικές μολότωφ στη Πατησίων. Τα βλέπουμε κάθε βδομάδα στα γήπεδα και τους γύρω δρόμους, στις σχολές και στα σχολεία, σους δρομους και στα φανάρια, στις τηλεοράσεις μας, πάντου. Ζούγκλα.

Λυπάμαι η μηχανή υπερφορτίστηκε. Τα χειρότερα έρχονται.

Τι 'χες Γιάννη μου....

2007-01-19T15:54:00.000+02:00

Έχω επιχειρήσει να γράψω 3 φορές αυτό το καταραμένο post. Κάθε φορά που ξεκινάω αυτοαναιρούμαι και το σβήνω. Και πάλι απ' την αρχή με νέα επιχειρήματα κάθε φορά.
Εν τέλει μπερδεύτικα που αποφάσισα να μην εκφέρω κάποια απόλυτη γνώμη (σπάνιο για μένα) αλλά να θέσω και εγώ κάποια ερωτήματα.
Παρακολουθώ - πάντα με πραότητα - τα τεκταινόμενα στη παιδεία και κυρίως στο κέντρο της Αθήνας με τις μολότωφ και το ξυλίκι.
Ας μου εξηγήσει και μένα ρε παιδιά κάποιος μπας και καταλάβω ο φτωχός....ποιοί είναι όλοι αυτοί που τα σπάνε και τα καίνε?
Γιατί έχω την ισχυρή εντύπωση ότι (τουλάχιστον μεγάλη μερίδα αυτών) προκειται για προβοκάτορες, χαφιέδες και λοιπές λέρες της ασφάλειας? Τόσο νυχτομένος είμαι?
Τόσοι καθηγητές του πολυτεχνείου είχαν τ' αρ...δια να βγουν και να δηλώσουν ότι τους έίδαν να κατεβαίνουν από κλούβες των ματ (το ίδιο και στη θεσσαλονίκη με τη ζαρντινιέρα). Και ο σκοπός απλός: Ποιος αλήθεια άκουσε πόσο μεγάλη ή πόσο παλμό είχε η πορεία των φοιτητών? Ποιός αλήθεια ξέρει τα αιτήματα τους και τα επιχειρήματα τους? Το μόνο που μαθαίνουν 10 εκατομμύρια έλληνες ότι ένα μάτσο μαλάκες τα σπάσανε στο πολυτεχνείο.
Και αν η απάντηση είναι, "δηλαδή εσύ είσαι μάγκας και το βρήκες και τα άλλα 10 εκατομμύρια κοιμούνται όρθιοι" τότε απαντώ "όχι και τα 10 ευτυχώς".
Λυπάμαι αλλά δε προσγειωθήκαμε προχτές απ' τον πλανήτη spectrum και δε ξέρουμε τι μας γίνεται, και μεις φοιτητές είμασταν και σε πορείες φάγαμε δακρυγόνα με το κιλο και ξέρουμε πως λειτουργεί το συστημα.
Από την άλλη όμως πως να πιστέψω ότι οι ίδιοι παίζουν κλέφτες και αστυνόμους, οι μεν καίνε και οι άλλοι καίγονται και την επόμενη τα πίνουν μαζί στην ασφάλεια?
Να μου πείτε γιατί δε τους συλλαμβάνουν τότε? Πόσο δύσκολο είναι πια? Αν πάω να ρίξω μια μπουνιά σ' έναν περαστικό στη Πατησίων θα με πιάσουν 10 πριν τον ξαπλώσω.
Μήπως όλα αυτά γίνονται για να υποβαθμιστεί το ελληνικό πανεπιστήμιο (κ' άλλο) ανοίγοντας δρόμο στα ιδιωτικά (τα μη-κρατικά...χαχα)
Μήπως επι της ευακαιρίας καταργήσουμε και το πανεπιστημιακό άσυλο?
Να βάλουμε και καμιά καμερούλα στο δρόμο παραπάνω?
Μήπως να περάσουμε και ότι άλλο νομοσχέδιο μας βολέυει στη ζούλα τώρα που όλοι ασχολούνται με το "φλεγον" ζήτημα?
Μήπως?

Η γενιά του μίσους

2007-01-17T11:58:00.000+02:00

Το έζησα εχτές το βράδυ και το διηγούμαι.
Γυριζα κατα τις 1.30 το βράδυ σπίτι με το αυτοκίνητο. Οι δρόμοι σχεδόν έρημοι. Και λέω σχεδόν γιατί σταματημένα στα φανάρια μπροστά μου δύο αυτοκίνητα, ένα fiatάκι και ένα βανάκι ψιλοεπαγγελματικό. Το φανάρι ανάβει αλλά το βανάκι δε ξεκινάει. Το fiatάκι κορνάρει. Σημειωτέον η λεωφόρος είναι άδεια, άνετα μπορεί να προσπεράσει το βανάκι. Προτιμάει όμως να κάτσει εκεί και να κορνάρει. Δεν μ' εκνευρίζει που κινδυνεύω να χάσω το φανάρι, η κόρνα όμως μου τη δίνει στα νεύρα. Το βανάκι ανάβει alarm, σα να λέει στο fiatάκι, προχώρα εγώ έμεινα. Το fiatάκι εν τω μεταξύ απτόειτο, και έχει και έναν ήχο η κόρνα του πολύ ψιλό και εκνευριστικό. Κόκκινο. Πόσοι καψεροί έχουν ξυπνήσει άγνωστο. Εν τέλει ο τύπος κατεβαίνει κάτω και πλησιάζει τη γυναικεία φιγούρα στο fiatάκι. Φωνάζει αλλά δεν ακούω γιατί ακούω μουσική. Κια σιγά μη τη χαμηλώσω. Σκέφτομαι "αν της ρίξει και καμια δε θα στεναχωρηθώ κιολας". Τελικά ξύλο δε πέφτει. Κρίμα.
Το fiatάκι φεύγει επιταχύνοντας τελικά και εγώ ξεκινάω νυσταγμένος για την Ιθάκη.
End of the story.
Οχι δεν ειναι η πιο πρωτότυπη ιστορία του κόσμου και σίγουρα άλλοι θα μπορούσαν να πουν πολύ πιο ακραία σκηνικά.
Γυρνόντας σπίτι σκέφτομαι αυτό που έλεγε ο Λαζόπουλος εχτες το βράδυ - πολλά νευρα ρε παιδι μου, πάρα πολλά. Τι σκατά δε πάει καλά. Γιατι τόση επιθετικότητα?
Φταίει το άγχος στη δουλειά? Η πίεση στο σπίτι? Οι αφραγκιές? Το αιώνιο φρακάρισμα?
Το κράτος μπουρδέλλο (με λλ δε γράφεται?) ? Η πλήρης τσιμεντοποίηση? Ο μη-χειμώνας? Οι διαπροσωπικές σχέσεις που αν δεν μοιάζουν με σαπουνόπερα πατόνουν? Η τρομολαγνεία?
Η μια κορνάρει στις 1.30 το βράδυ μονο και μονο για να την πει σ εναν φουκαρά και μάλιστα εκείνη τη στιγμή εργαζόμενο, εκείνος πάει προς το μέρος της με επιθετικότητα - το αν είναι γένους θυληκού είναι αδιάφορο - και εγω παρακαλάω να της ρίξει και καμια αναποδη. Το να παρέμβω προς αποτροπίν θυμάτων ούτε λόγος βέβαια.

Ωραία κατάντια όλοι μας.
Εμεις δε τη φτιάξαμε?
Ας τη χαιρόμαστε λοιπόν.

ΥΓ. Η μουσική υπόκρουση του ανωτέρω σκηνικού ήτο ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης...

Τα'χω μισήσει τα ολόχρυσα κλουβιά σας
μ' ακολουθούνε σ' όποιο μέρος και να πάω
να'χετε υπ' όψιν σας μια μέρα θα σας φάω!!!!
όλους εσάς όπου κοιτάτε τη δουλειά σας

Η εξωγήινη μας μοναξιά...

2007-01-12T14:57:00.001+02:00

Από μικρός μου άρεσε να διαβάζω βιβλία. Κάθε λογής.
Αυτά όμως που πραγματικά΄με πήραν απ' το χέρι ήταν τα βιβλία "εκλαικευμένης" επιστήμης. Μιλάω για βιβλία που είχαν σχέση με θέματα δαρβινικής βιολογίας ή αστροφυσικής ή θεωρίας χάους και δε συμμαζεύεται.
Παρεπιπτόντως ουδέ μια σχέση δεν είχα ποτε με κλασσική φυσική ή χημεία και τα λοιπά μαθήματα που κάναμε στο Λύκειο, και μοιραία ως σκράπας ακολούθησα κ εγώ τη τέταρτη δέσμη που παλευότανε.
Όμως μ' αυτά τα βιβλία δε λέω παρασύρθηκα. Μου απάντήθηκαν πολλές "μετα-εφηβικές" "υπαρξιακές" ¨κτλ" απορίες. Έλα όμως που ακόμα περισσότερες μου γεννήθηκαν.
Προσφάτως διάβασα (βασικά ακόμα διαβάζω) την Αυτοβιογραφία του Φωτός του Γραμματικάκη (εξαίρετου επιστήμονα). Δεν θα σχολιάσω εδώ αυτά που αναφέρονται μέσα - κυρίως γιατί αναλύεται η θεωρία της σχετικότητας που δεν κατέχω παρά τις φιλότιμες προσπάθειες).
Απλά μια διαπίστωση. Κάθε φορά που διαβάζω ένα τέτοιο βιβλίο, καθώς οι λέξεις κυλάνε το μυαλό μου αποκόπτεται απ' τη Γη, και ενώ συνεχίζω να διαβάζω, καμία πληροφορία δεν περνάει πλέον στο μικρό μου εγκέφαλο (με αποτέλεσμα βέβαια όταν επιστρέψω στον πλανήτη μας να έχω διαβάσει 5 σελίδες χωρίς να χω καταλάβει Χριστο και πάααααλι απ' την αρχή).
Και ίπταται ξαφνικά σε άλλους γαλαξίες γεμάτους χρώματα, είμαι κοντά σε 2 γαλαξιακά νέφη που τα χορεύει η βαρύτητα με φιγούρες μπαλέτου, ένα κβάζαρ ανατινάσεται εκατομμύρια έτη φωτός μακριά και μου φωτίζει για λίγο το πρόσωπο, καθώς πλησιάζω επιταχύνοντας σε μια μαύρη τρύπα που δημιουργεί εκστατικές εικόνες φωτός. Και δεν ακούω τίποτα. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα ν' ακουστεί. Ένα κενό μες στο κενό μονάχα κ εγώ εκεί μονος μου αιωρούμαι αποσβολομένος. Είναι υπέροχα εδώ πέρα.
Μεσα στη μεγαλύτερη μοναξιά...
Γαμώτο πάλι μου έλειψε η Γη, λέω να επιστρέψω.

The eternal sunshine of a spotless mind.....

2007-01-10T16:53:00.000+02:00

Αλήθεια απορώ καμιά φορα.
Που πηγαίνουν τα χρώματα του ουράνιου τόξου όταν βγαίνει ο ήλιος?
Οι κραυγές όταν σωπάσουν?
Τα δάρκυα? Οι λύπες? Οι τύψεις? Οι ενοχές? Οι φόβοι? Οι χαρές?
Τα γέλια μας και τα αστεία μας που πάνε όταν αδειάζει το δωμάτιο?
Που πηγαίνουν τα λόγια όταν χάσουν το νόημα τους?
Που πηγαίνουν τα τραίνα που δεν αποβιβαστήκαμε αυτή τη φορα?
Που πηγαίνουν αυτά τα σύννεφα συνέχεια?
Που πηγαίνουν οι άνθρωποι όταν ξεχαστούν?
Απορώ πραγματικά.
Που πηγαίνουν τα χρόνια μας όταν φύγουν?
Που πηγαίνουν τα συναισθήματα όταν πεθαίνουν μια για πάντα?

Man that you fear....

2007-01-06T14:39:00.000+02:00

Παρακαλώ περάστε.
Όχι μην αγχώνεστε εδώ είμαι ακόμα.
Είμαι ακόμα εδώ όταν θέλετε να εκμυστηρευεστε τους φόβους σας.
Είμαι ακόμα εδώ όταν θέλετε να ξεσπάτε, όταν θέλετε βρίσετε, να φωνάξετε.
Ειμαι ακόμα εδώ όταν θελετε να απολογηθείτε, όταν θέλετε να εξομολογηθείτε.
Είμαι ακόμα εδώ όταν θέλετε να ανέβει το ηθικό σας, να κερδίσετε μια θέση στο κόσμο.
Είμαι ακόμα εδώ όταν θέλετε να πειστείτε ότι ο κόσμος ακομα βρίσκεται σε τροχιά γύρω σας.
Είμαι ακόμα εδώ όταν θέλετε να μιλήσετε για όσα η ανθρωπότητα σας χρωστάει, για όσα σας έκλεψαν αιώνες πριν από σας ή τους μακρινος προγόνους σας.
Παρακαλώ περάστε.
Ειμαι ακόμα εδώ.
Δούλος σας.

(The boy that you loved is the man that you fear...)

Ρωτόκριτος

2007-01-05T09:35:00.000+02:00

(ναι είναι το νέο μου σκάλωμα όσο και αν ακούγεται αστείο)

Για την ιστορία: Ο Ερωτόκριτος (τροβαδούρος -μάλλον- στο παλάτι ερωτεύεται την Αρετούσα - κόρη του βασιλιά (πολύ έξυπνο από μέρους του), και εν τέλει ζητά το χέρι της απ' τον βασιλιά ο οποίος έχει ετοιμάσει ήδη προξενιό τη κόρη του με πλουσιοχλεχλέ απ' το Βυζάντιο. Έτσι ο Ερωτόκριτος, φτωχαδάκι γαρ, ενημερώνεται να τα μαζέψει και να την κάνει για την εξορία με ελαφρά. Στη σκηνή που παραθέτω (που θα μου πάει θα τη μάθω απ έξω) η Αρετούσα πάει μες στη καλή χαρά να συναντήσει το αμόρε αλλά ενημερώνεται για το ταξιδάκι του (one way ticket). Νομίζω ότι είναι απ' τα πιο ερωτικά κομμάτια που έχουν γραφτεί (παρά το ξέσπασμα του Ερωτόκριτου και τη χολή που βγάζει στην Αρετούσα - που παρεπιπτόντως δε φταίει η καψερή. Πάμε λοιπόν...

Λέγει της ο Pωτόκριτος· "Ήκουσες τα μαντάτα,
που ο Kύρης σου μ' εξόρισε σ' τση ξενιτιάς τη στράτα;
K' εφάνη του κ' εσφάγηκεν ο-γι' αφορμή εδική μου, 1355
σαν ήμαθε την προξενιάν, που'κουσε του Γονή μου.
K' έτοιας λογής εμάνισε, τόσο βαρύ του φάνη,
κι ο Kύρης μου απ' την πρίκαν του λογιάζω ν' αποθάνει.
Tέσσερεις μέρες μοναχάς μου'δωκε ν' ανιμένω,
κι απόκει να ξενιτευτώ, πολλά μακρά να πηαίνω. 1360
Kαι πώς να σ' αποχωριστώ, και πώς να σου μακρύνω,
και πώς να ζήσω δίχως σου στο χωρισμόν εκείνο;
Eσίμωσε το τέλος μου, μάθεις το θες, Kερά μου,
στα ξένα πως μ' εθάψασι, κ' εκεί'ν' τα κόκκαλά μου.
Kατέχω το κι ο Kύρης σου γλήγορα σε παντρεύγει, 1365
Pηγόπουλο, Aφεντόπουλο, σαν είσαι συ, γυρεύγει.
Kι ουδέ μπορείς ν' αντισταθείς, σα θέλουν οι Γονείς σου
νικούν την-ε τη γνώμη σου, κι αλλάσσει η όρεξή σου.

"Mιά χάρη, Aφέντρα, σου ζητώ, κ' εκείνη θέλω μόνο,
και μετά κείνη ολόχαρος τη ζήση μου τελειώνω. 1370
Tην ώρα που αρραβωνιαστείς, να βαραναστενάξεις,
κι όντε σα νύφη στολιστείς, σαν παντρεμένη αλλάξεις,
ν' αναδακρυώσεις και να πεις· "Pωτόκριτε καημένε,
τά σου'ταξα λησμόνησα, τό'θελες πλιό δεν έναι."
Kι όντε σ' Aγάπη αλλού γαμπρού θες δώσεις την εξά σου, 1375
και νοικοκύρης να γενεί στα κάλλη τσ' ομορφιάς σου,
όντε με σπλάχνος σε φιλεί και σε περιλαμπάνει,
θυμήσου ενός οπού για σε εβάλθη ν' αποθάνει.
Θυμήσου πως μ' επλήγωσες, κ' έχω Θανάτου πόνον,
κι ουδέ ν' απλώσω μου'δωκες σκιάς το δακτύλι μόνον. 1380
Kαι κάθε μήνα μιά φορά μέσα στην κάμερά σου,
λόγιασε τά'παθα για σε, να με πονεί η καρδιά σου.
Kαι πιάνε και τη σγουραφιάν, που'βρες στ' αρμάρι μέσα,
και τα τραγούδια, που'λεγα, κι οπού πολλά σου αρέσα',
και διάβαζέ τα, θώρειε τα, κι αναθυμού κ' εμένα, 1385
που μ' εξορίσανε ο-για σε πολλά μακρά στα ξένα.
Kι όντε σου πουν κι απόθανα, λυπήσου με και κλάψε,
και τα τραγούδια που'βγαλα, μες στη φωτιάν τα κάψε,
για να μην έχεις αφορμήν εις-ε καιρόν κιανένα,
πλιό σου να τ' αναθυμηθείς, μα να'ν' λησμονημένα. 1390

"Παρακαλώ, θυμού καλά, ό,τι σου λέγω τώρα,
κι ο-γλήγορα μισεύγω σου, κ' εβγαίνω από τη Xώρα.
Kι ας τάξω ο κακορίζικος, πως δε σ' είδα ποτέ μου,
μα ένα κερί-ν αφτούμενον εκράτουν, κ' ήσβησέ μου.
Mα όπου κι αν πάγω, όπου βρεθώ, και τον καιρόν που ζήσω, 1395
τάσσω σου άλλη να μη δω, μουδέ ν' αναντρανίσω.
Kάλλιά'χω εσέ με Θάνατον, παρ' άλλη με ζωή μου,
για σένα εγεννήθηκε στον Kόσμον το κορμί μου.
Oι ομορφιές σου έτοιας λογής το φως μου ετριγυρίσαν,
κ' έτοιας λογής οι Eρωτιές εκεί σ' εσγουραφίσαν, 1400
κ' εις όποιον τόπον κι α' σταθώ, τα μάτια όπου γυρίσου',
πράμα άλλο δεν μπορώ να δω παρά τη στόρησή σου.
Kι ας είσαι εις τούτο θαρρετή, πως όντεν αποθαίνω,
χαιρετισμό να μου'πεμπες την ώρα κείνη, γιαίνω."

Ανατρίχιασα (αυτό είναι δικό μου)

ΥΓ. Για τις άγνωστες λέξεις αν μπορεί ας βάλει κανείς κανα χεράκι.......
(αναντρανίσω, σγουραφιά, εξά, εσγουραφίσαν)

Αφιερωμένο εξαιρετικά

2007-01-03T15:15:00.000+02:00

Απ' τη ταινία When Harry met Sally.....

Harry Burns: You realize of course that we could never be friends.
Sally Albright: Why not?
Harry Burns: What I'm saying is - and this is not a come-on in any way, shape or form - is that men and women can't be friends because the sex part always gets in the way.
Sally Albright: That's not true. I have a number of men friends and there is no sex involved.
Harry Burns: No you don't.
Sally Albright: Yes I do.
Harry Burns: No you don't.
Sally Albright: Yes I do.
Harry Burns: You only think you do.
Sally Albright: You say I'm having sex with these men without my knowledge?
Harry Burns: No, what I'm saying is they all WANT to have sex with you.
Sally Albright: They do not.
Harry Burns: Do too.
Sally Albright: They do not.
Harry Burns: Do too.
Sally Albright: How do you know?
Harry Burns: Because no man can be friends with a woman that he finds attractive. He always wants to have sex with her.
Sally Albright: So, you're saying that a man can be friends with a woman he finds unattractive?
Harry Burns: No. You pretty much want to nail 'em too.
Sally Albright: What if THEY don't want to have sex with YOU?
Harry Burns: Doesn't matter because the sex thing is already out there so the friendship is ultimately doomed and that is the end of the story.
Sally Albright: Well, I guess we're not going to be friends then.
Harry Burns: I guess not.

(προαιώνιο φιλοσοφικό ερώτημα ή αντρική μαλάκινση?)

Ο Διας και το Αλφα του Κενταύρου....

2007-01-03T10:22:00.000+02:00

Ε ναι λοιπόν το είπαν καθαρά και ξάστερα.
Φίλοι σκορπιοί φέτος είναι η χρονιά σας (μας)! Μπράβο! Κλαπ κλαπ
Ο Διας είναι στο ζώδιο μας, η Κόμη της Βερενίκης λούστηκε και το Αλφα του Κενταύρου μας επιφυλάσσει μέρες υπέροχες (κλαπ κλαπ και πάλι)
Και για να ζηλέψου ντα υπόλοιπα ζώδια αναφέρω:

Επαγγελματικά: Όσοι είναι άνεργοι θα βρουν δουλειά. Ίσως όχι φέτος όμως. Όσοι πάλι απασχολούνται τότε α. θα παραμείνουν εκεί που είναι, β. θ' αλλάξουν πόστο, γ. θ' αλλάξουν δουλειά (θέλοντας και μη)

Υγεία : Όσοι είστε υγιείς θα παραμείνετε έτσι, αλλά μπορεί να αρρωστήσετε λιγουλάκι. Όσοι είστε άρρωστοι μπορεί να αναρρώσετε.

Σχέσεις : Οι αδέσμευτοι θα βρουν τον έρωτα της ζωής τους ή θα παραμείνουν ως έχουν. Οι δεσμευμένοι μπορεί να παραμείνουν έτσι ή μπορεί να χωρίσουν οπότε υπάγονται κατευθείαν στη προηγούμενη κατηγορία (αυτή των αδέσμευτων).

Βέβαια για να μην αδικούμε και τα υπόλοιπα ζώδια, κάπως έτσι θα είναι τα πράγματα και γι αυτά, απλά με άλλη σειρα.

Δε ξέρω αν το καταλάβατε αλλά.....
IT'S GOING TO BE A GLORIOUS YEAR!

Καλή Χρονιά!!!!!

Το Λαθος

2006-12-30T15:34:00.000+02:00

Μικρή ιστοριούλα (αν είναι αληθινή η όχι είναι αδιάφορο).....
Η Χ. είναι μια κοπέλα γύρω στα 22. Το ίδιο και ο Ψ. Είναι και οι δύο όμορφοι, κεφάτοι, κοινωνικοί, μορφωμένοι, έξυπνοι και όλα τα καλά γενικά. Ερωτευτήκαν αμέσως και το πάθος είναι αλήθεια δε θα τους άφηνε παρά μετά απο πολλά πολλά χρόνια (και αυτό βέβαια υπό συζήτησιν αν ισχυει). Η σχέση τους κρατάει περίπου 4 χρόνια με κάτι μικροδιαλλείματα. Το πάθος φέρνει γκρίνιες, σύντομους χωρισμούς, κλαμματα, ύποπτα ταξίδια, κατεστραμμένες πρωτοχρονιές και πάλι απ' την αρχή. Ο Ψ. μια ωραία πρωία εξαφανίζεται. Περνάνε 3 ακόμα χρόνια. Και ακόμα μια ωραία πρωία ο Ψ. εμφανίζεται απ' το πουθενά και ζητάει απ' την Χ. να βρεθούν, θέλει να μιλήσουν. Η Χ. δε θα διστάσει να τον συναντησει αν και ο κόμπος στο στομάχι είναι λίγο ενοχλητκος. Στη καδιά είναι όμως ακόμα πιο πολύ. Οταν βρισκονται η αμηχανία δε κρατάει παραπανω από ένα τέταρτο. Μετά αρχίζει η καταιγίδα. Ο Ψ. εν πολλοίς λέει στη Χ. ότι τα μισά απ' τα χρόνια (εκείνα τα έντονα τα μοναδικά τα παθιασμένα χρόνια) διατηρούσε παράλληλη σχέση. Ότι την δούλευε σε κάθε ευκαιρία. "Γιατί?". "Γιατί μπορούσα" της λέει. Γιατί η Χ. τα ήξερε όλα, τα αισθανόταν, το βλέμμα δε κρύβεται, αλλά δε μίλησε ποτέ της. Αλλά δε ρώταγε βλέπεις. Και ο Ψ. ενοχλήθηκε. Σου λέει κάτσε για να μη ρωτάς σημαίνει ότι μ αγάπας πολύ. Και οτι θα έρθει κάποια στιγμη η μέρα που οι τύψεις μου θα με οδηγούσαν εδώ μετά από χρόνια. Σαν εγκληματίας που πηγαίνει μόνος του να παραδωθεί μιας και χρόνια δε τον βρίσκουν. Η Χ. τρέμει όταν ακούει τις αποκαλύψεις. Άλλο να φαντάζεσαι άλλο να στα λένε τη μάπα. Οι φόβοι της πέρνουν σάρκα και οστά, τα φαντάσματα που την κυνηγούσαν 3 χρόνια τώρα κέρδισαν κατά κράτος. Γίναν Ζόμπι.
Την επόμενη μέρα η Χ. ειναι ήρεμη. Νιώθει δικαιωμένη. Ο Ψ. της ζήτησε συγγνώμη, παραδέχθηκε ότι υπήρξε μαλάκας και δέχτηκε όλο το βραδυ καρτερικά τα ραπίσματα της εκτός ελέγχου Χ. Έκλαψε και ζήτησησε συγγνώμη ξανά και ξανά.
Η Χ. καλό είναι να αναφερθεί ανήκει στη κατηγορια των ανθρώπων που έχουν γραμμένο στο μέτωπο τους κάτι σα "Δέχομαι μούφες με το κιλό" ή κάτι τέτοιο. Φυσικα η Χ. δε γνωρίζει τίποτα για την επιγραφή, διαβάζεται καθαρά μόνο από λογοίς Ψ. και Ζ. και Ρ.
Να γινω λίγο εγωιστής? Τη ζήλεψα τη Χ. Τη ζήλεψα γιατί είχε μια ηρεμία στο βλέμμα, σαν όλα να μπήκαν στη θέση τους. Και η ιστορία θα τελείωνε εδώ, η Χ. θα τη κρατούσε για παντα μέσα της, οι φίλοι θα τη συζητούσαν στον απογευματινό καφέ και όλα καλά.
Και τι γίνεται όταν ένα πρωί ξυπνάς και βλέπεις στο καθρέφτη κάτι σα μια επιγραφή και στο δικό σου μέτωπο? Κάτι υποψιάζεσαι. Ρε λες? Μήπως ανήκω κ εγώ στη κατηγορία της Χ. ? Μήπως και εγώ "γουστάρω τα πιο μεγαλα ψέματα στα πιο αθώα βλέματα?". "Θε μου, λες, πόσες μούφες έχω φάει στη ζωή μου κ εγώ?" (μιας και κάποιος Ψ. ή Ρ. ή οποιοδήποτε άλλο γράμμα πέρασαν απ' τη ζωή μας). Ποιος κατάφερε να διαβάσει το κούτελο μου?
Και καλά, αλλά θα ήθελα να περάσω απ' την διαδικασία των "αποκαλυπτηρίων" της ζωής μου? Φοβόμουν ολα αυτά που θα γινόντουσαν για μένα χωρίς εμένα ή δε μ' ένοιαζε και πολύ? Την απάντηση δε την έχω. Ξέρω ότι η αλήθεια είναι κάτι που διαμορφώνουμε μέσα μας για να τα έχουμε καλά με το παρελθόν μας, και ποιός μπαίνει στη διαδικασία που μπήκε η Χ. άκριτα και επικίνδυνα? Γιατί η διαδικασία αυτή δεν είναι αντίστροφη, απαξ και μπεις βρίσκεσαι σε μονόδρομο. Αλλά στο μονόδορμο δεν υπάρχουν Λες ή Ίσως ή Μπορεί ή Φανάζομαι ή Υποθέτω. Είσαι εσύ και η αληθεια σου. Ή μάλλον η αλήθεια του άλλου. Η πιο δική μας ζωή τελικά είναι αυτή που ποτέ δε ζήσαμε και ποτέ δε θα μάθουμε.
"Δε μπορεί" μου είπε η Χ. "Θα το νοιώσανε κ άλλοι" (κάτι μου θύμισε αυτό)
"Πες το ψέματα", απαντώ.

5 Minutes Alone

2006-12-28T16:01:00.000+02:00

Κ' ότι ζήσαμε μεσ στη νύχτα αυτή
ξημερώνει
με στάχτες στον αγέρα
και φεύγει
αόρατο
αλλάζοντας ταχύτητες
ζητώντας δρόμο
στη πόλιτεία μας να μπει σα μια καινούργια μουσική
κ' όταν ριζώσει
ουράνιο τόξο τέλειο
ανοίγει ξάφνου μεσ της κυκλοφορίας την αιχμή....

(Διονύσης Σαββόπουλος)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
ΤΑ ΛΕΜΕ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
ΦΙΛΙΑ