Götterdämmerung

Κάθε άνθρωπος έχει τις αδυναμίες του….
Εγώ έχω μονάχα τρεις, τις εξής δύο…την Σκανδιναβική Μυθολογία.
Μπορώ ώρες να κάθομαι απορροφημένος και να χάνομαι στους 9 κόσμους των Βορείων Θεών, απολαμβάνοντας τους πολέμους, τους κρυφούς τους έρωτες, τα μυστικά τους πάθη, να περιγελώ τη θνητότητα τους και τον τρόμο που νιώθουν μπροστά στο δικό τους προδιαγεγραμμένο τέλος (Ragnarok).
Πάμε για ένα ταξιδάκι στους μυθικούς κόσμους της αρχαίας Ευρώπης?

Οι κόσμοι
Το "σύμπαν" των αρχαίων υπερβορείων αποτελείτο ουσιαστικά από 9 διαφορετικούς κόσμους . Όλοι τους βρίσκονταν στα κλαδιά του γιγαντιαίου κοσμικού δέντρου Yggdrasil.
Οι πιο ενδιαφέροντες απ’ αυτούς είναι
Το Asgard, η οικία των θεών Æsir, εδώ ήταν και η Valhalla του Odin. Κατοικείται από τους Einherjar, τις ψυχές των νεκρών πολεμιστών που θα πολεμούσαν στο πλάι του Odin όταν έρχονταν η ώρα του Ragnarok. Τους μετέφεραν εκεί οι Valkyries, ημίθεες θηλυκές υπάρξεις, που με τις λαμπρές πανοπλίες τους, δημιουργούσαν στον ουρανό το βόρειο σέλας.
Το Vanaheimr, το μέρος που ζούσαν οι θεοί Vanir, τον ξενέρωτων θεών δηλαδή.
To Jötunheimr, ο κόσμος των γιγάντων και των τελωνίων (και άλλων καλόπαιδων)
Το Midgard, ο κόσμος των θνητών, ευρισκόμενος κάπου στη μέση του δέντρου, περιστοιχιζόμενος πλήρως από έναν ωκεανό που κατοικείται από ένα τεράστιο φίδι, το Jörmungandr. Το φιδάκι αυτό, πονεμένη ιστορία, είναι το δευτερότοκο παιδί του μεγαλορουφιάνου των Aesir Loki, ταγμένου εχθρού του Thor (ο οποίος άλλωστε δε πρέπει να ειχε και πολλούς φίλους). Στην τελική μάχη, εφ’ εξής Ragnarok, το φίδι θα αναδυθεί απ’ τον ωκεανό δηλητηριάζοντας τον ουρανό, αλλά θα σκοτωθεί απ’ τον Thor που με τη σειρά του, 9 βήματα μακρύτερα, θα πέσει νεκρός απ’ το δηλητήριο.
Το Niflheimr, ο παγωμένος κόσμος, που μαζί με το Muspelheim (τον κόσμο της φωτιάς) δημιούργησαν όλα τα υπόλοιπα. Κατοικείται από παγωμένους γίγαντες και άρχεται από την Hel. Είναι ο κόσμος που καταλήγουν οι ψυχές όσων δε πέθαναν αξιοπρεπώς (κοινώς δε σφαχτήκαν στη μάχη αλλά πεθάναν στο κρεβατάκι τους)

Οι Θεότητες
Τρεις είναι οι θεϊκές «κάστες». Οι Æsir, οι Vanir και οι Jotun. Οι δυο πρώτοι έχουν τρελή κόντρα με τους τελευταίους που είναι δύσμορφοι γίγαντες, "αντιπρόσωποι" του πρωτεύοντος χάους. Περιγράφονται γενικά σα κάφροι και στόκοι, αλλά οι πιο γνωστοί εξ αυτών κουβαλούν τη σοφία της προ-κοσμικής δημιουργίας και χαίρουν μεγάλης εκτίμησης (πχ ο ίδιος ο Odin ταξίδεψε μέχρι το Jötunheimr, για να κερδίσει την απόλυτη γνώση πίνοντας απ’ το πηγάδι του γίγαντα Mimir, θυσιάζοντας το ένα του μάτι).
Οι Æsir (θεοί του πολέμου) και οι Vanir (θεοί της γονιμότητας και της θάλασσας), γενικά τα πάνε καλά. Μετά από έναν πόλεμο μεταξύ τους, τον οποίον κέρδισαν οι πρώτοι, αντάλλαξαν και ομήρους, και ζήσαν ειρηνικά. Κάποιοι Θεοί μάλιστα παίζουν σε διπλό ταμπλό. Γενικά οι σχέσεις των δυο αυτών καστών έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Οι πιο γνωστοί Æsir είναι οι Odin (ο Αρχηγός των Θεών, του Πολέμου και της Ποίησης), Frigg, Thor, Baldr και ο Tyr
Ο Odin ήτο παντρεμένος με τη καλούλα Frigg και μεταξύ των αναρίθμητων παιδιών του έκανε μ’ αυτή και τον πολυαγαπημένο τους Balder, τον Θεό της Ευτυχίας, της Σοφίας και της Ομορφιάς. Ο Odin με τα δυο αδέρφια του, Vili και Ve, σκότωσαν τον γίγαντα Ymir και από το σώμα του έφτιαξαν τον Midgard, τον κόσμο των θνητών. Απ’ τις σάρκες έφτιαξαν τα βουνά, απ’ το αίμα τα ποτάμια, απ’ το μυαλό του τα σύννεφα. Βεβαίως, ο Odin έφτιαξε και τους ανθρώπους.
Ο πιο γνωστός Æsir είναι όμως ο Thor, ο μεγάλος κάφρος του σκανδιναβικού πάνθεου. Κοκκινομάλλης, με ένα σφυρί στο χέρι (το Mjolnir), προστατεύει τον Asgard και Midgard απ’ τους γίγαντες, πολεμάει και εν τέλει σκοτώνεται απ’ το προαναφερθέν φιδάκι Jörmungandr. Είναι ο γιός του Odin και τις Jörd (γη), παντρεμένος με την Sif, τα χρυσά μαλλιά της οποίας ήταν κεντημένα απ’ τους Νάνους. Ο Thor ταξιδεύει με το χρυσό του άρμα στους ουρανούς (λέγεται μάλιστα ότι τα βουνά έχουν σχηματιστεί απ’ τις χαρακιές που αφήνει το άρμα).
Οι πιο γνωστοί Vanir είναι ο Njord (πατέρας των Θεών Vanir και Θεός της Θάλασσας) και τ αδερφάκια Freyr (θεού της γονιμότητας) και Freyja (θεά του έρωτα και της ομορφιάς). Τα αδερφάκια στον πόλεμο πιάστηκαν και όμηροι.

Εσχατολογικές Υποθέσεις (Ragnarok – Το Λυκόφως των Θεών)
Το όραμα τον αρχαίων σκανδιναβών για το τέλος του κόσμου δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ευχάριστο. Όταν ξεσπάσει το Ragnarok, ο πόλεμος μεταξύ του Odin και των Jötnar δε θα μείνει τίποτα όρθιο. Τρία σημάδια θα προαναγγείλουν το ευτυχές γεγονός
Ο Θάνατος του ξενέρωτου Baldr ή Baldur (Θεού της Αθωότητας, της Ομρφιάς και της Ειρήνης, δευτερότοκου γιού του Odin)
Η Γέννηση τριών πλασμάτων, των Jörmungandr, Fenrir και Hel, και οι εν συνεχεία πράξεις των Θεών να περιορίσουν τα καλόπαιδα αυτά
Η άφιξη τριών συνεχόμενων χειμώνων (Fimbulwinter), χωρίς καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια των οποίων θα γίνουν άπειροι πόλεμοι και εκατοντάδες πρωτοπαλίκαρα θα σκοτωθούν.
Ακολουθεί η μεγάλη μάχη στην οποία σχεδόν όλοι οι Θεοί θα σκοτωθούν και όλοι οι κόσμοι γύρω απ’ το Yggdrasil θα καταστραφούν σε μια κόλαση από φωτιά και πάγο. Μια χαρά δηλαδή. Λίγοι θα την γλυτώσουν, ο αδερφός του Odin Vili, τα παιδιά του Vildar και Váli, τα τέκνα του Thor Modi και Magni επίσης καθώς και δυο θνητοί (ο Lif και η Lifthrasir, που κρύφτηκαν στις ρίζες του Yggdrasil. Ο αναγεννημένος κόσμος δεν θα έχει πια πόνο και απώλεια, οι Θεοί θα ζουν πλεόν αρμονικά και τα παιδιά των Lif και Lifthrasir θα ζήσουν ειρηνικά στο ηλιόλουστο Midgard.

Αυτά τα ολίγα και επιγραμματικά, αλλά αν φτάσατε μέχρι εδώ, υπόσχομαι την επομένη να γράψω πλήθος από κουτσομπολιά των βορείων Θεών. Σας αφήνω τώρα γιατί πάγωσα καλοκαιριάτικα.

Υγ. τι γράφει ένας άνθρωπος μόνος στο γραφείο αυγουστιάτικα για να περάσει η ώρα του ε?

Και να μην ξεχνάτε.....

Όχι Θάλασσες.....

Περπατώ εις το κέντρον των Αθηνών. Κάνει ζέστη, οπότε σταματάω να πάρω ένα κουτάκι coca-cola από κεντρικό περίπτερο στη πλάκα. Ανοίγω το ψυγείο, παίρνω το κουτάκι και με χαρά το δείχνω στον περιπτερά.
Χαμογελάω.
One Fifty, μου λέει
Σταματάω να χαμογελάω.
Πόσο? του λεω (σε άπταιστα ελληνικά)
Α, φίλε μου, έλληνας είσαι? 70 λεπτά.

(Live your mythos….)

Όχι ακτές .....

Νυχτοπερπατώ με έναν συμφοιτητή στη Μύκονο. Είναι απογοητευμένος που δεν του έχει κάτσει η γκόμενα που μένει στο διπλανό δωμάτιο του ξενοδοχείου και στη κυριολεξία σέρνεται (τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναδεί).
Μην μου αγχώνεσαι αγορίνα μου, του λέω, πάμε να σε κεράσω μια μπύρα να στανιάρεις.
Βλέπουμε ένα μπαρ, του λέω εδώ? Εδώ, λέει, και μπαίνουμε.
Κάτσε του λέω εσύ, πάω εγώ στο μπαρ να τις φέρω.
Πλησιάζω τη barwoman, καλησπέρα κτλ δυο μπύρες παρακαλώ
Γυρίζει ένας, τουλάχιστον 60άρης, με περουκίνι και χαβανέζικο.
(φωνή Κωστέτσου) Για μένα είναι η μια, παίδαρε?
(φωνή Κωστέτσου κ εγώ) Ε, ε, ε, βασικά…όχι είναι για τα’ αγόρι μου….(γυρίζω και του δείχνω τον Νίκο που έχει ύφος Αλ Καπόνε απ τη χυλόπιτα.)
Αχ, καλά, μου λέει απογοητευμένος…

Και πούστης να μουν ο grandpa δε θα χε ελπίδα....

Σε σκουπίδια και πλαστικά.....

Κανονίζουμε διακοπές στη Σαντορίνη. Η σύνθεση της παρέας ήταν εξ αρχής λίγο παράξενη, έρχονται και μερικοί ακάλεστοι, να μην τα πολυλογούμε είμασταν 1 ζευγάρι σχεδόν παντρεμένο, 1 ζευγάρι φρέσκο, 1 στα σπάργανα (για την ακρίβεια είχαμε μόνο το άρρεν κομμάτι, το θήλυ ακόμα δεν το χαμε παντρευτεί – το παντρευτήκαμε μετά) και 1 ζευγάρι στα πρόθυρα της διάλυσης με το αρρεν να το χει ρίξει στην «ελεύθερη σκοποβολή» και τη θήλυ να περιμένει πρόταση γάμου με μονόπετρο αξίας 3 x 10e7 €… στη μαγευτική Οία. Είχαμε και κάτι ξέμπαρκους, 2 φίλες μες στην παραξενια και 1 τυπά πασπαρτού... Το σχεδόν παντρεμένο ζευγάρι ξανα ζούσε τον έρωτά του. Το φρέσκο κι αν ζούσε τον έρωτά του. Μέχρι και ατύχημα προκάλεσε με τις μαλακίες του.... Ο άρρεν των σπαργάνων ήταν κολλημένος σε ένα τηλέφωνο και τα σιρόπια έβρεχαν την καλντέρα. Οι 2 παράξενες αγόραζαν νερά τα οποία πίναμε όλοι μας και μετά γκρίνιαζαν για τα χαμένα τους νερά. Το διαλυμένο ζευγάρι όμως ήταν το αλατοπίπερο των διακοπών. Η πρόταση γάμου συνοδευόμενη από πανάκριβο μονόπετρο στο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα της Οίας, εκφυλίστηκε σε όρκο αιώνιας αγάπης (ζήτημα να άντεξε 2 ακόμη βδομάδες από τότε), φυσικά ο άρρεν ελεύθερος σκοπευτής την έβγαλε στο τσάμπα και ούτε κουβέντα για δαχτυλίδια και το ρομαντικό ηλιοβασίλεμα δεν το προλάβαμε γιατι καθώς χαζεύαμε κάτι γκόμενες ο ήλιος έδυσε και ο όρκος δόθηκε στα τυφλά.... Το αποτέλεσμα ήταν μια άκρως εκνευρισμένη θήλυ η οποία άρχισε να γκρινιάζει επικίνδυνα.... Όχι άδικα, αλλά τι φταίνε και οι περίοικοι;...
Το ίδιο βράδυ μετά από έναν άγριο καυγά ο άρρεν, έχοντας χάσει το κινητό του το οποίο εκσφενδονίστηκε από τη θήλυ μας έλεγε τον πόνο του.
Τελικά κατέληξε στη ρομαντική διαπίστωση
Ξέρετε τι θέλει τώρα αυτή για να στρώσει ε?
Τι τι? Ρωτάει η αδαής παρέα
Σφαλιάρα και π…τσο!
(Μία σφαλιάρα για να σταματήσει να γκρινιάζει και έναν π...τσο για να στρώσει....)
Καημένη θήλυ. Πήγε Σαντορίνη για πρόταση γάμου με δαχτυλίδια παπά και κουμπάρο αλλά ξέμεινε μ’ έναν όρκο αγάπης στα σκοτεινά σοκάκια της Οίας και το μόνο που εισέπραξε ήταν και μία σφαλιάρα. Ούτε καν π…τσο.

Σήμερα: Οι 2 παράξενες απλά χάθηκαν στην πορεία του χρόνου. Το νερό δεν μας το συγχώρεσαν ποτε.
Το σχεδόν παντρεμένο το «πιάνει κρίση»
Το φρέσκο «μούχλιασε» και σάπισε γρήγορα (χμμμ)
Ο σιρόπιας το πήρε το κορίτσι
Ο πασπαρτού παρέμεινε στην αφάνεια.....

Το αλατοπίπερο το αναπολούμε κάθε φορά που ψάχνουμε τα γραφικά άτομα της παλιάς μας παρέας...

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Live your Mythos in Lettonia

Όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό, μ’ αρέσει να χαζεύω τις διαφημιστικές αφίσες. Θεωρώ ότι είναι ένα καλό δείγμα του πως ένας λαός σκέφτεται.
Εξηγούμαι.
Πας στη Γερμανία Ιούλιο μήνα, συννεφιά βροχή και κρύο, και βλέπεις παντού διαφημίσεις εξωτικών προορισμών ή μεσογειακών νησιών, ήλιος, θάλασσα κρασί , αγόρια κτλ. Ωραία λες, καλά παιδιά οι Γερμανοί αλλά πρέπει να πήζουν με τον κωλόκαιρό τους.
Στην Αγγλία διαφημίζουν αντιστοίχως τσαγιέρες.
Μετά σκέφτομαι, στην Ελλάδα τι μας διαφημίζουν? Αν ήμουν τουρίστας στην Αθήνα ποιες πληροφορίες θα έπαιρνα για τους Έλληνες, που μάλλον ούτε οι ίδιοι το καταλαβαίνουμε? Θυμάμαι μια που διαφήμιζε εσώρουχα κ έλεγε «Καν’ τον να έρχεται σπίτι νωρίς», μάλιστα λέει ο τουρίστας, οι Έλληνες κάνουν υπερωρίες και οι γυναίκες τους ψάχνουν τρόπους να τους γυρίσουν απ’ το γραφείο στο σπίτι. Η Ζούμπουλία σε μια άλλη (απ’ όσες έχει κάνει) διαφήμιζε ρούχα «για παχουλές». Μάλιστα λέει ο τουρίστας, οι ελληνίδες ίσως έχουν τα κιλάκια τους (μεσογειακή δίαιτα γαρ). Και το ξυραφάκι καλά τα πάει διαφημιστικώς, μιας κ από τριχοφυΐα καλά τα πάμε (Πόντιος – Γαλακτέμπορας 1-2).
Εχτές όμως είδα την πιο απίστευτη διαφήμιση στο αεροδρόμιο. Μια μεγάλη γιγαντοαφίσα κάποιας αεροπορικής που προέτρεπε του οδηγούς να πάνε με λίγα χρήματα στη….Ρίγα της Λετονίας!
Και έλεγε από κάτω… «Αναζητήστε λίγη δροσιά μόνο με 100 €».
Αν ήμουν τουρίστας…τι θα σκεφτόμουν για τους περήφανους για τις καιρικές συνθήκες της χώρας τους Έλληνες?
Μάλλον, ότι πήξαμε στη ζέστη και μας στέλνουν στις Βαλτικές χώρες!
Φαντάζεστε σε 10 χρόνια χιλιάδες έλληνες να κατακλύζουν τις…τις πλατείες της βορείου Ευρώπης αναζητώντας λίγη δροσιά και οι ντόπιοι να μας κοροϊδεύουν κιόλας?

«Αχ μωρέ οι κακόμοιροι οι Έλληνες, έχουν πήξει όλο το χρόνο στη ζέστη και στον ήλιο και έρχονται εδώ να βρουν κανά συννεφάκι και να δροσιστούν λιγάκι».

(Μόνο που εκεί, ούτε σανδάλι με άσπρη κάλτσα δε θα μπορούμε να φοράμε...)

ΥΓ. και να είμαι ειλικρινής, δε θα με χάλαγε καθόλου λίγη Βαλτική σήμερα

Κάνε τον μαλάκα

Αφού ακούω τώρα τελευταία όλο για εξετάσεις και αποτελέσματα, θυμήθηκα κάποιες μικρές εμπειρίες από προφορικές εξετάσεις που είχα στη σταδιοδρομία μου.

First Failure

Η πρώτη φορά που χρειάστηκε να δώσω εξετάσεις προφορικά, αφορούσε ίσως το πιο δύσκολο μάθημα στη σχολή. Ο καθηγητής ήταν σωστός φόβος και τρόμος. Με έναν θαρραλέο συμφοιτητή ορμήσαμε στο γραφείο του. Καθίσαμε.
Γεία σας, του λέμε με μια φωνή
Γεία σας μας λέει αυτός.
(μας κάνει τη πρώτη ερώτηση, κοιταζόμαστε, σιωπή…)
Γεία σας μας ξαναλέει.
Γειά σας, του λέμε
Φεύγουμε με την υποψία ότι είχαμε κοπεί.

Second Failure

Η υποψία επιβεβαιώθηκε και ένα εξάμηνο μετά βρίσκομαι και πάλι στη δυσάρεστη θέση να δώσω προφορικά το προαναφερθέν μάθημα.
Μπαίνω με τσαμπουκά, διαβασμένος γαρ. Μαζί μου και ο προαναφερθείς συμφοιτητής.
Γειά σας, του λέμε με μια φωνή
Γειά σας, μας λέει αυτός, χωρίς σημάδια αναγνώρισης του προσώπου μας.
Γυρνάει σ’ εμένα και κάνει τη πρώτη ερώτηση.
Κοιτάζω τον συμφοιτητή, κοιτάζω τον καθηγητή, ξανακοιτάζω τον συμφοιτητή, ξανακοιτάζω τον καθηγητή, σιωπή…
Ρε παλικάρι μου λέει, μπορείς να κλείσεις τη πόρτα?
Φυσικά λέω εγώ με περίσσια ευγένεια.
Την κλείνω.
Δε κατάλαβες μου λέει, εσύ να μείνεις απ’ την άλλη πλευρά της πόρτας.
Έφυγα με την υποψία ότι είχα κοπεί.

Third Failure

Δίνω προφορικά σ’ ολόκληρο αμφιθέατρο. Οι δονήσεις του άγχους μου σείουν την αίθουσα. Ένας φίλος επικοινωνιολόγος μου έχει συστήσει να λέω την λέξη «όντως» στην αρχή της πρότασης/απάντησης μου, έτσι ώστε να δίνω έμφαση και να τραβάω τη προσοχή, καθώς και να συντάσσω τις σκέψεις μου εν τω μεταξύ. Μια χαρά.
Μου κάνει τη πρώτη ερώτηση.
Λυπάμαι δε γνωρίζω, λέω.
Έρχεται η δεύτερη.
Το σκέφτομαι αλλά ούτε αυτό μπορώ ν’ απαντήσω.
Ακολουθεί και η τρίτη, η τελευταία. Της ντροπής.
Όντως, λέω επιτέλους με βαθιά φωνή, όντως κύριε καθηγητά! ούτε και αυτό το ξέρω!
Κόπηκα.

First Success (ε του πούστη)

Δίνω προφορικά εξετάσεις γαλλικών.
Μπαίνω μέσα με τη βεβαιότητα ότι χαράμισα ένα απόγευμα. Μετά τα τυπικά πως λέγεσαι που μένεις πόσο ετών κτλ (τα οποία τα είχα αποστηθίσει ούτως ή άλλως) σκάει το θέμα μας. «Τι μέσα μεταφοράς χρησιμοποιείτε στην Αθήνα»
Ε, λέω με ύφος αυτάρεσκο,
Voiture, bien sur, voiture (αυτοκίνητο φυσικά)
Pourquoi?
Ε μα, Voiture, voiture
Pourquoi? voiture???
Parce que…Renault.
Πέρασα.

Ηθικό δίδαγμα : Όταν βρίσκεστε σε δύσκολη θέση κάντε τον μαλάκα, πάντα πιάνει.

Η τελευταία παρτίδα

Αλήθεια, πριν από πόσα χρόνια καθίσαμε σ’ αυτό το τραπέζι και αρχίσαμε τη τελευταία παρτίδα?

Έξω η μεγαλούπολη, οι σταθμοί γεμάτοι καπνούς, οι μετανάστες κλαίνε

Οι πυροσβεστικές αντλίες είναι η κραυγή του μίσους που ανάβει τις μεγάλες πυρκαγιές

Οι δρόμοι ανάστατοι σα τις σκέψεις ενός μανιακού, τα παράθυρα ανοικτά σα παγίδες

Και στην οδό Αγίας Θηρεσίας στέκει μια γερασμένη πόρνη με τα φουστάνια της σηκωμένα ψηλά, δείχνοντας τη θλίψη της δημιουργίας

Τα φανάρια θαμπά διηγούνται ιστορίες τρόμου που οι μεθυσμένοι προσπαθούν να σκεπάσουν με βαριά τραγούδια

Είμαστε αιχμάλωτοι μιας αλήθειας που χάθηκε κάπου εκεί στα παιδικά μας χρόνια

Και ζήσαμε το απέραντο σε μικρές σκοτεινές κάμαρες και το τίποτα στις μεγάλες σελίδες των βιβλίων της ιστορίας

Τι λες? Δε κάνουμε μια παρτίδα ακόμα? Ο Κόσμος είναι μια περίπτωση εντελώς προσωπική.

(Στο βάθος ο Θεός έμοιαζε τόσο μόνος...)

The Wonder Post

Εδω θα βρείτε τις επιλογές για τα 7 Νεα Θαυματα του κοσμου, και ακολουθει η λιστα με το τι θα ψηφισετε. Δε δέχομαι αντιρρήσεις ε?

Ακρόπολη Αθηνών (Ελλάδα)

Γιατί:
Είναι το σημαντικότερο μνημείο της Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Κληρονομιάς
Είναι το μόνο πράγμα στην Αθήνα που μπορείς να θαυμάσεις
Χτίστηκε από τους αρχαίους ημών (λέμε τώρα) προγόνους
Η Αθήνα από κει πάνω φαίνεται πραγματικά υπέροχη

Machu Picchu (Περού)

Γιατί :
Στις φωτογραφίες μένεις με το στόμα ανοικτό
Μας θυμίζει τι καλοί ήταν οι Ευρωπαίοι με τους Ίνκας
Βρίσκεται στου διαόλου τη μάνα κ άντε να πας εκεί
Έχει το πιο αστείο όνομα για Wonder

Stonehenge (Ηνωμένο Βασίλειο)

Γιατί
Κανείς δε ξέρει γιατί
Φανταστείτε μούχλα που έχει φάει το κακόμοιρο τόσα χρόνια στην αγγλική επαρχία
Μας θυμίζει ότι και οι Ούγκα Ούγκα μπορούν να φτιάξουν αυτοκρατορία κάποια στιγμή
Έχει πλάκα

The Roman Colosseum (Ιταλία)

Γιατί
Το Άρτος και Θεάματα ζει και βασιλεύει
Γιατί γουστάρω ρωμαϊκή κουλτούρα (χεχε)
Γιατί βρίσκεται στην πιο ωραία πόλη του κόσμου
Γιατί το κοινό ήταν παγκοσμίως γνωστό για τα φιλοζωικά του αισθήματα

Neuschwanstein Castle (Γερμανία)

Γιατί
Για να το πεις πρέπει να στραμπουλίξεις τη γλώσσα σου
Η Xιονάτη ζει και βασιλεύει
Γιατί το Αλπικό τοπίο σκοτώνει
Γιατί τον βασιλιά που το εμπνεύστηκε το πνίξανε στη λίμνη

Timbuktu (Μάλι)

Γιατί
Πρέπει κάποια στιγμή να παίξουμε και την Αφρική εμείς οι πολιτισμένοι
Μου αρέσει τ’ όνομα του
Για να πας πρέπει να σε τρελάνουν στις ενέσεις
Γιατί πρέπει να διαλέξω 7, κ εγώ θέλω αυτό!

Το Άγαλμα της Ελευθερίας (Η.Π.Α)

Γιατί:
Το βλέπει κανείς σ’ όλες τις ταινίες
Πρέπει να έχει τρομερή θέα από κάτω προς τα πάνω
Μας θυμίζει πόσο απέχει το σύμβολο απ’ τη πραγματικότητα
Ξεχάστε τα παραπάνω, θα το ψήφιζα βασικά για πλάκα

Inner Chaos

Έχετε ακούσει φαντάζομαι για κάτι πολύ μικρά σωματίδια που ονομάζονται ηλεκτρόνια. Είναι υποτίθεται αυτά που περιστρέφονται γύρω από τον πυρήνα των ατόμων (δεν εννοώ τους ανθρώπους, εννοώ αυτά τα απειροελάχιστα σωματίδια από τα οποία σχηματίζονται τα μόρια, από τα οποία γίνεται η ύλη και πάει λέγοντας...).
Με εξαιρετική απλότητα απλά αναφέρω ότι αυτά τα ηλεκτρόνια είναι πάρα πολύ μικρά και έχουν αυτό που ονομάζουμε αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο (κοινώς «τα ετερώνυμα έλκονται»). Περιστρέφονται πάρα πολύ γρήγορα γύρω από τον πυρήνα του ατόμου και είναι υπεύθυνα για τη δημιουργία όλων των σωμάτων που υπάρχουν στη φύση.

Βρήκαν λοιπόν λέει πρόσφατα με τα υπερσύγχρονα μηχανήματα που διαθέτουμε πλέον ότι αυτό το σωματίδιο αυτό δεν είναι ακριβώς σωματίδιο... είναι λέει κάτι μεταξύ σωματιδίου και ακτινοβολίας. Με απλά λόγια αυτό το πράγμα είναι κάτι άυλο που απλά ο τρόπος που αλληλεπιδρά με τα γύρω πραγματάκια του το κάνουν να συμπεριφέρεται σαν σωματίδιο. Στην πράξη όμως δεν είναι παρά μια συσσωρευμένη ενέργεια που αλληλεπιδρά με το περιβάλλον....

Πάμε τώρα στο ζουμί. Όλα τα πράγματα αποτελούνται από άτομα... Εμείς, το χώμα τα δέντρα, ο Πρετεντέρης κοκ... Τα άτομα αποτελούνται από ηλεκτρόνια (έχουν και τον πυρήνα αλλά πιστέψτε με για τα ηλεκτρόνια γίνεται ο πανζουρλισμός.... είναι σαν να ανοίγει συναυλία των Pink Floyd η Αρβανιτάκη). Και επειδή οι επιστήμονες δεν εκτιμούν την τέχνη, άρα παρακάπτουν την Αρβανιτάκη, επιμένω πως το don’t-know-what-i-am ηλεκτρόνιο τραβάει όλα τα βλέμματα. Καταλήγουμε λοιπόν στην εξής αλληλουχία. Είμαστε άνθρωποι.... νομίζω... όταν κάποιος μας πιέσει τη μύτη πονάμε....(τώρα θα πείτε αυτό που κολλάει.... πιστέψτε με σε λίγο θα κολλήσει), αποτελούμαστε από ύλη, άρα από άτομα άρα έχουμε κάτι αμέτρητα εκατομμύρια (βασικά η λέξη εκατομμύρια είναι πολύ λίγη, αλλά μιας και στην Ελλάδα το εκατομμύριο είναι κάτι σπάνιο καταλαβαίνετε την έμφαση...) ηλεκτρόνια.... Καλά ως εδώ. Τελικά όμως το ηλεκτρόνιο δεν είναι ύλη, είναι άυλο... Είναι συσσωρευμένη ενέργεια.... Άρα λοιπόν τι είμαστε... Ένα μεγάλο μάτσο ενέργεια....

Ναι ρε βλάκα θα μου πείτε τώρα.... και όταν σου τσιμπάω τη μύτη (είδατε που κόλλησε) γιατί πονάς;... γιατί πολύ απλά η ενέργειά σου αλληλεπιδρά με τη δικιά μου και το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης είναι να υπάρχει μετατόπιση ενέργειας από εσένα σε εμένα (εσύ με χτυπάς, εσύ κουράζεσαι, εγώ απλά τις τρώω)... αυτή η έξτρα ενέργεια επειδή ουσιαστικά είναι περιττή στον εαυτό μου μεταφράζεται σαν πόνος για να κρατάμε τις ισορροπίες....

Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω...

ΥΓ. Καθ' ότι άσχετος με τη φυσική, να ευχαριστήσω το φιλαράκι μου και τις ατελείωτες ώρες παπαρολογίας μετά ρακόμελου που περναμε σχεδιάζοντας το σύμπαν μας.