Friday, October 19, 2007

Λοιπόν, κομμένη η πλάκα!

Δε νομίζετε ότι σα πολύ στο χαβαλέ το ‘χουμε ρίξει εδώ μέσα, ε? πως την έχουμε δει ε? όλο αστειάκια και γελάκια. Κομμένα αυτά!
Ε όχι κύριοι, τα κεφάλια μέσα, το μίζερο post είναι προ των πυλών!
Μόνο που λόγω μικρής ενασχόλησης με αυτό το είδος, παρακαλώ μια μικρή βοήθεια ρε παιδιά.


Σήμερα θα επιλέξουμε τίτλο (Το θέμα κάποια άλλη φορά που θα ‘χει συννεφιάσει μια στάλα).
Οι τίτλοι που προτείνω είναι ενδεικτικοί, αναμένω τις δικές σας προτάσεις, είμαι (όπως βλέπετε) όλος αυτιά.

Έμεινα παρθένα για το παιδί μου ...
Του αγοριού απέναντι πες τε του πως πεθαίνω
Αν περάσεις τη πόρτα, τελειώσαμε
Τιιιιιι μαλάκας ήμουνημουνημουνημουνημουν....
Ρε μάνα γιατί με γέννησες?
Έγινε η μαλακία συνήθεια μας
Μη με ξυπνάς απ’ τις 6 πριν ακόμα η μέρα να φέξει
Το φεγγάρι πάνωθε μου ασημένιο τάλαρό
Τι ήμουνα για σένανΕ τι ήσουνα για μένανΕ?
Μ’ αγαπάς ή τσάμπα πίνω?
Κάπου νυχτώνει κ’ ο ήλιος παγώνει
Εκεί που είσαι ήμουνα (ενώ εδώ που είμαι δε ξέρουμε αν θα φτάσεις)
Είμαι εκκλησία χωρίς κεριά
Ο καταραμένος blogger (και άλλες ιστορίες διαδικτυακού ερέβους)
Μη ξημερώνεις Κυριακή
Ένα τραίνο δίχως φρένο
Χίλια μύρια κύματα μακριά το Αϊβαλί
Θα τις κοψω τις φλεβες μου με το μπογατσομαχαιρο
Εμείς βολοδέρνουμε κ αυτός….Camay
(special than στη pieta που σε μια πραγματικά σπάνια για εκείνη στιγμή έμπνευσης αυτοσχεδίασε στην ανωτέρω λίστα)

Όποιος βρει πιο μίζερο τίτλο κερδίζει δυο νυχτερίδες δώρο!

ΥΓ. Όλες οι προτάσεις θα τύχουν ίσης μεταχείρισης και με δημοκρατικές διαδικασίες θα επιλέξω μόνος μου τον τίτλο του επόμενου τρομερά μίζερου ποστ.

Thursday, October 11, 2007

Φάε λάδι κ' έλα βράδυ!

Είμαι της άποψης ότι πριν επιχειρήσεις να πεις κάτι σοβαρό που εν τέλει θ’ ακουστεί μαλακία, σκέψου ότι κάποιος άλλος το ‘χει πει καλύτερα από σένα. Αυτός που καλύπτει λοιπόν τη σοβαρότητα αυτού του άρθρου είναι ο CyrusGeo, εδώ.

Διαβάσατε?
Τι όχι ακόμα? Άντε ντε.

Ωραία. Τώρα μπορώ να συνεχίσω το ύφος αυτού του τίμιου βλογ. (Y0!reeka's clopyright)
Με αφορμή λοιπόν την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Θανατικής Ποινής, θυμήθηκα όταν έδινα Proficiency και μάλιστα το αμερικάνικο παρακαλώ.
Στην έκθεση μας είχαν βάλει θέμα:
«Πιστεύετε ότι η θανατική ποινή θα έπρεπε να εφαρμόζεται…(βαθιά ανάσα) ΚΑΙ σε ανήλικους εγκληματίες (κάτω των 18)?». Ζντούπ.
Ξεκίνησα λοιπόν κ’ εγώ κ’ έγραψα ολόκληρο μανιφέστο a la Λένιν, αναπτύσσοντας την άποψη ότι η θανατική ποινή δε πρέπει να εφαρμόζεται σε κανέναν, ποτέ και πουθενά!
Βγήκα έξω όλο χαρά που είχα κάνει τα μούτρα των Αμερικανών κρέας αλλά όταν ενημέρωσα τον χοντρό καραφλό καθηγητή μου για το νόημα της έκθεσης μου μόνο που δε μου έφερε τον Ριζοσπάστη στο κεφάλι. Έλεγε ότι ήμουν εκτός θέματος κλπ κλπ

Πέρασα πάντως.

Συμπέρασμα : Τον Αμερικάνο κ αν τον βρίζεις το μελάνι σου χαλάς.

Και μιας και ξεκίνησα με εξετάσεις….
Μια άλλη φορά έδινα εξετάσεις για δίπλωμα με τον σταυρό στο χέρι. Δε θα λαδώσω ποτέ κτλ. Μπαίνω μέσα στο όχημα περιχαρής και ξεκινάω. Συνοφρυωμένοι οι εξεταστές από πίσω να μετρούν κάθε λάθος ανάσα μου και να έχουν το ύφος του πούμα που παραφυλάει το ελαφάκι στη ρεματιά. (Λαζόπουλος clopyright)
Φτάνει η στιγμή του παρκαρίσματος.
Καθώς το όχημα κινείται (υπερβολικά αργά) με τον κώλο προς το πεζοδρόμιο, κοιτάω μπροστά να δω τι χώρο έχω.
- Εεεεεεπ σταμάτα τι κάνεις εκεί???
- Τι κάνω?
- Κάνεις όπισθεν και κοιτάς μπροστά!
- Μα…μα….κοιτάω να δω πόσο χώρο έχω, μη ξηλώσω κανά φτερό απ’ το κακόμοιρο το όχημα μπροστά…
- Πας καλά (εν χορώ)???? Kάνεις όπισθεν και κοιτάς μπροστά???? Ξέρεις πόσοι έχουν σκοτωθεί έτσι????
- Ναι μαντάμ, της λέω με υφάκι κωλοπαιδαρέ βεβαίως βεβαίως , πόσο δίκιο έχετε, έχουν σκοτωθεί πολλοί στο παρκάρισμα!

Κόπηκα

Συμπέρασμα : Παγκόσμια Ημέρα κατά του Λαδώματος υπάρχει???
Συμπέρασμα 2 : Παγκόσμια Ημέρα υπέρ του λαδώματος μήπως???

Monday, October 1, 2007

Όταν γίνω δικτάτορας...

- Θα απαγορεύσω το πρωινό ξύπνημα και θα στείλω στη Μακρόνησο όσους δηλώνουν «πρωινοί τύποι».
- Θα καταργήσω τα πολιτικά κόμματα (εξυπακούεται), και θα στείλω εν συνεχεία τους 300 περιοδεία στην Ελλάδα για αναδάσωση.
- Θα κυνηγήσω τους κομμουνιστές μέχρι να πατήσουν κόκκινο χιόνι (όχι ότι έχω τίποτα με τα παιδιά, αλλά ποιος σοβαρός δικτάτορας που σέβεται τον εαυτό του δε θα τους κυνηγούσε?). Στη Μακρόνησο και αυτοί.
- Θα καθιερώσω το υποχρεωτικό τετραήμερο εργασίας.
- Θα απαγορεύσω τους Pyx Lax, την Αρβανιτάκη και τους Violent Femmes. Όποιος συλληφθεί ν’ ακούει τους προαναφερθέντες θα τουφεκίζεται επί τόπου.
- Θα μετακομίσω στην Ακρόπολη (θα έχω και το Μεγάλη Βρετάνια πιάτο)
- Θα κάνω αναπάντεχη στρατιωτική επέμβαση στα Σκόπια, τα οποία, μετά την κατάκτηση θα τα μετονομάσω, με το ζόρι, «Πελοπόνησσος».
- Θα ξαναγράψω το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού (Εκείνο το πρωινό 2 εκατομμύρια Έλληνες της Μικράς Ασίας είχαν την ίδια ιδέα, να πάνε εκδρομή στην Ελλάδα...).
- Θα απαγορεύσω τα πολύχρωμα πουκάμισα με τους λευκούς γιακάδες και τα χρυσά μανικετόκουμπα.
- Θα τοποθετήσω ειδικά ιπτάμενα ρομποτάκια στις οδικές αρτηρίες, και τα οποία θα σπάνε το τζάμι των αυτοκινήτων και θα χαστουκίζουν όσους κάνουν μαλακία.
- Θα επιτρέψω το σεξ σε όλους τους δημόσιους χώρους. Καμία αντίρρηση?
- Θα καθιερώσω μέγιστη τιμή καφέ το 1€ (μαζί με το tip).
- Θα απαγορεύσω το κάπνισμα σε όλους τους χώρους (δημοσίους ή μη), μπας και το κόψω το ρημάδι.
- Θα της πάρω ελικόπτερο να πηγαινοέρχεται να μη μου στεναχωριέται. Θα μου πάρω κ εμένα ένα.
- Θα κλείσω όλα τα σκυλάδικα και τα παραλιακά clubάκια και θα κάνω τους σφίχτερμεν μπράβους μου.
- Θα υποστηρίξω ότι πρώτοι οι Έλληνες φτάσανε στον βόρειο πόλο, άρα μας ανήκει, άρα θα πάρουμε εμείς τα κοιτάσματα πετρελαίου. Μετά θα τα δώσω είτε στον Μπους είτε στον Πούτιν, έτσι θα έχω έναν καλό σύμμαχο καβάντζα. Αυτό λέγεται εξωτερική πολιτική.
- Θα τοποθετήσω ζαρντινιέρες σ’ όλα τα πεζοδρόμια. Αυτό, εκτός από καλλωπισμός πόλεως, λέγεται και εθνική ασφάλεια.
- Θα στείλω στη Μακρόνησο : δικηγόρους και λαχειοπώλες (μου τη σπάει αυτό το «αύριο κληρώνει», άσε που εγώ θα κερδίζω ότι κ αν γίνει).
- Θα είναι υποχρεωτικό η ΑΕΚ να παίρνει κάθε χρόνο το πρωτάθλημα. Σε περίπτωση που αντιδράσουν οι οπαδοί των λοιπών ομάδων, θα ακολουθήσουν τους λαχειοπώλες.

- Θα σας αναγκάζω να διαβάζετε τα posts μου και να τα αποστηθίζετε.

Tuesday, September 18, 2007

Το εξωστρεφές post

Θέλω να γράψω κάτι.
Θέλω απεγνωσμένα να γράψω κάτι.
Δε θέλω να μιλήσω όμως για πολιτική, αρνούμαι πεισματικά.
Ούτε για τα όνειρα μου θέλω να μιλήσω, ούτε για τους φίλους, «φίλους» και εχθρούς θέλω κάτι να πω. Ούτε για τη νέα μου δουλειά, ούτε για το τρομερό βιβλιαράκι που μου κάνανε δώρο εχτές (και ας μη με λένε Σοφία).
Δεν έχω να πω τίποτα πάνω στη προσωπική μου ζωή, όποιος δει το χαζοχαρούμενο γέλιο στη φάτσα μου θα καταλάβει.
Δεν έχω όρεξη να πω τίποτα για το παρελθόν μου, με κουράζει τώρα τελευταία αφόρητα, ειδικά όταν χρησιμοποιώ τις ίδιες λέξεις και παίρνω τις ίδιες εκφράσεις.
Δε θέλω να μιλήσω και με λόγια ποιητικά, δε θέλω να μιλήσω με παραβολές και υπερβολές.
Ούτε τη γνώμη μου για τα μουσικά μου ακούσματα θέλω να αναφέρω.
Ούτε τι ομάδα είμαι, τι ψηφίζω.
Τελικά δε θέλω να γράψω κάτι.

Θέλω να μιλήσω απλά.

Να πω σε όλους, τη δική μου καλησπέρα.

(δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη)

Friday, September 7, 2007

Το εσωστρεφές post

Έχει μια τρομερή δροσιά σήμερα, πόσο μου έλειψε, και απ’ ότι φαίνεται το πάει για βροχή. Όλοι γύρω μου είναι ελαφρά κατσουφιασμένοι και όταν πάω μες στη καλή χαρά να τους πω πόσο χαίρομαι που χειμωνιάζει, μονολογούν «πάει το καλοκαίρι, έφυγε». Μάλιστα. Το ζήτημα δεν είναι ότι έφυγε το καλοκαίρι, το ζήτημα όμως είναι, τι έφυγε μαζί με το καλοκαίρι. Και τι έμεινε, βεβαίως βεβαίως...

Τι έφυγε…..

Η ομορφιά της Πελοπονήσσου. Με τσουρούφλισε αυτή η πυρκαγιά, να το ξέρεις αγαπημένε μου Βύρωνα. Ελπίζω να τσουρουφλίσει κ εσένα.
Παλιές και σκονισμένες, μνήμες μου ζωντανές (που λέει και ο Μάλαμας)
Η αθωότητα της παλιάς μου παρέας. Αν υπήρξε και ποτέ.
Η εν γένει αντιπάθεια μου προς τη θάλασσα. Καλά όχι και αντιπάθεια, ας πω, αδιαφορία, να μη τα’ ακούσω χειμωνιάτικα (χε χε)
Η όρεξη μου για βότκα, αντικαταστάθηκε πλήρως από ρακόμελα και ψημένες ρακές.
Η ΑΕΚ απ’ το Champions’ League. (ούτε Mega,ούτε Uefa, μόνο Antenna για να βλέπουμε τη Βέφα…)
Ο υπολογιστής μου, που μετά από μια κλωτσιά, αποδήμησε εις Κύριον.
Η παλιά μου δουλειά. Γιαούρτι, τέλος, με αγάπη, Γιαουρτέμπορας.

Τι έμεινε…

Η αντιπάθεια μου προς τον ήλιο, που για μια ακόμα φορά μου προκάλεσε έγκαυμα (και μάλιστα στο σκαλπ ο άτιμος) χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα.
Η διάθεση μου για ταξίδια στο εξωτερικό.
Το δέος για το θράσος των πολιτικών μας.
Η διάθεση μου για ταξίδια στο εσωτερικό.
Η διάθεση μου να δώσω κατατακτήριες στο Βιολογικό πανεπιστήμιο (τρίτη και φαρμακερή).
Η αγάπη μου για τα νησιώτικα (πλάκα κάνω μανίτσα μου, δε κρατάει κ ένα μήνα η ρακομελοκρεπάλη, φουμπαρ?)
Τα χρέη μου προς τη τράπεζα (πότε θα με πυροβολήσουν καμιά ώρα αν με δουν να περνάω απ’ έξω…)
Βασικά, η παρέα της.
Και φυσικά….Το κέφι μας στα ύψη! Γιατί, μη ξεχνάμε….

Πέτρα που θέλει να κυλάει, ποτέ δε χορταριάζει!

(Καρτέλ θετικής Σκέψης Reloaded)

Thursday, August 23, 2007

Mogwai Breaking News

Μήπως γυρίσατε μόλις απ' τις διακοπές σας?

Μήπως έχετε βδομάδες ν' ακούσετε ειδήσεις και δε ξέρετε τι γίνετε στο κόσμο τούτο?

Μην αγχώνεστε. Γι' αυτό είμεθα εμείς εδώ!

Με ειδοποιούν απ' το πάνελ ότι είμαστε έτοιμοι να σας παρουσιάσουμε τις πιο σημαντικές ειδήσεις του τελευταίου μήνα!

Το ρεκόρ ύψους πλέον κατέχει ένας Ουκρανός, κλέβοντας έτσι τα σκήπτρα απ’ τον (δεύτερο πλέον) Τυνήσιο(!). Ο Ουκρανός, κατά πάσα πιθανότητα επ’ ονόματι Γιούρι, είναι 2.57 μέτρα, χωρίς τακούνια, παρ’ ότι οι γονείς του είναι λιγότερο από 1.60 έκαστος.
Είδατε τι κάνει το Τσερνομπίλ?

Στο New Scientist αναφέρεται ότι Γάλλοι νευρολόγοι ανακάλυψαν έναν καθ’ όλα φυσιολογικό 44χρονο συμπολίτη τους, το μέγεθος του εγκεφάλου του οποίου ήτο 55% με 75% μικρότερο απ’ το συνηθισμένο. Μαντέψτε τι επαγγέλλεται…Δημόσιος Υπάλληλος.
Αυτό που δεν μας απάντησαν οι επιστήμονες ήταν αν τελικά το μέγεθος δεν έχει σημασία, ή αν δεν έχει σημασία μόνο όταν είσαι δημόσιος υπάλληλος…

Ο 44χρονος αμερικανός Kurt Husfeldt συνελήφθη με τη συμμορία του στην Νέα Υόρκη μετά από κλοπή 14 ηλεκτρονικών συσκευών που τις πέρασαν για κινητά τηλέφωνα αλλά ήταν…GPS με αποτέλεσμα η αστυνομία να λαμβάνει τα σήματα κατευθείαν απ’ το σπίτι του.
Θέλει ο κλέφτης να κρυφτεί κ η τεχνολογία δεν τον αφήνει...

Δύο ακτιβιστές, με τα όλα τους, αρματωμένοι με ένα μπουκάλι οξύ και μια βόμβα καπνού, στη προσπάθεια τους να επιτεθούν σε ιαπωνικό φαλαινοθηρικό κοντά στην Ανταρκτική, χάθηκαν στην ομίχλη, και εντοπίστηκαν ώρες αργότερα απ’ το ίδιο το φαλαινοθηρικό, το οποίο τους περισυνέλεξε. Μετά τη διάσωση ο ένας δηλώνει "I guess we're back on schedule, and we'll be pursuing you again." , και πετάει τη βόμβα στο κατάστρωμα τραυματίζοντας δυο μέλη του πληρώματος.
Τώρα ειλικρινά δεν έχω να σχολιάσω, απλά το αναφέρω.

Στο Austin των ΗΠΑ, μια 45λεπτη καθυστέρηση της πυροσβεστικής σε κλήση που δέχτηκε τα μεσάνυχτα για φωτιά στο κτίριο που στέγαζε το εστιατόριο Bert's Bar B-Q είχε σαν αποτέλεσμα την ολική καταστροφή του κτιρίου. Η καθυστέρηση οφείλεται στις αμφιβολίες που προκάλεσε το τηλεφώνημα για το εάν επρόκειτο πραγματικά για φωτιά, ή για το αν ο καπνός ήταν ο συνηθισμένος που έβγαινε απ’ τη κουζίνα του εστιατορίου.
Και που να διακόψεις το τάβλι βραδιάτικα….

Το διεθνές αεροδρόμιο του Denver διατείνονταν ότι ήταν «παντός καιρού», μέχρι που έκλεισε για 45 ολόκληρες ώρες κατά τη διάρκεια (σφοδρής) χιονοθύελλας. Ο εμφανώς ντροπιασμένος υπεύθυνος του αεροδρομίου, Chuck Cannon, δήλωσε ότι θα ήθελε «να πνίξει αυτόν που σκέφτηκε τον όρο "παντός καιρού"». Σε συνέντευξη σε δημοσιογράφους του Associated Press 14 χρόνια πριν ο Chuck ο ίδιος κοκορευόταν για το «παντός καιρού» αεροδρόμιο του…
Καλύτερα να μασάς Chuck, παρά να πετάς…

Πεθαίνει στη Πορτογαλία ο άνθρωπος με το μικρό όνομα Luis Carlos de Noronha Cabral da Camara, αφήνοντας τη τεράστια περιουσία του σε 70 τυχαία επιλεγμένα ονόματα απ’ τον τηλεφωνικό οδηγό της Λισαβόνας, με σαφή ρήτρα, οι συγγενείς του να μη πάρουν τίποτα.
Πω τον πούστη λύσσα….

Στην επαρχία Shandong της Κίνας, η νεαρά Pan Alying πέφτει θύμα τσαντάκια και χάνει μαζί το κινητό της, το πορτοφόλι με τις κάρτες και πολλά μετρητά. Αποφασίζει λοιπόν να στείλει στο κινητό της υπομονετικά, 20 ολόκληρα μηνύματα SMS παρακαλώντας να της επιστραφεί η τσάντα και καλοπιάνοντας τον κλέφτη. Στέλνοντας το 21 μήνυμα θα βρει στη πόρτα της ένα κουτί με τη τσάντα, κ ένα σημείωμα «Ζητώ συγγνώμη, υπόσχομαι ότι θα διορθωθώ και θα γίνω καλύτερος άνθρωπος».
Έτσι για να έχουμε και μια νότα αισιοδοξίας σ αυτό το μαύρο blog…

Ένας άντρας συνελήφθη στη Μαλαισία γιατί ασκούσε το επάγγελμα του οδοντιάτρου χωρίς καμία εκπαίδευση, επί 29 χρόνια! Ο άντρας ισχυρίστηκε ότι κουβαλούσε τη τσάντα ενός οδοντιάτρου τη δεκαετία του 60 και (άρα) είχε μάθει να εξάγει δόντια. Μη τρέξετε, πρέπει να είναι ήδη μέσα το παιδί….
Αααααααααααααααουτς…..αουτς αουτς αουτς

Στην Guardian αναφέρεται ότι η Αγγλική εταιρεία σεξουαλικών εξαρτημάτων Ann Summers, διέκοψε τη διανομή του ασύρματου δονητή Love Bug 2 στην Κύπρο, μετά από διαμαρτυρίες ανωτέρων αξιωματικών, ότι η τα σήματα της συσκευής παρεμπόδιζαν τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις του στρατού.
Κοινώς, γαμάτε, γιατί θα χάσουμε και την άλλη μισή.

Monday, August 20, 2007

Είμαι και φαίνομαι (και το χαίρομαι)

Η γειτονιά που μεγάλωσα στην Αθήνα ήταν γεμάτη αλάνες. Ήταν, βεβαίως βεβαίως. Και σα παιδί κ’ εγώ, συναντιόμουν με τα άλλα παιδάκια της γειτονιάς και παίζαμε. Καμία πρωτοτυπία μέχρι εδώ.
Η δίπλα γειτονιά, απ’ τη λεωφόρο και πέρα, αποκαλούσε τη δικιά μου, Καζαμπλάνκα, γιατί ήταν και καλά κακόφημη.
Κ’ εγώ είχα βαλθεί να δικαιώσω το όνομα της γειτονιάς μου, αν και ιδέα δεν είχα τι ήταν Καζαμπλάνκα. Έτσι είχα φτιάξει τη συμμορία του «δε θυμάμαι πως μας λέγανε γαμώτο» και αφού είχα την ιδέα ήμουν και ο αρχηγός, ο Άκτσαμπα (μη γελάτε καλέ). Η αντίπαλη συμμορία του «εδώ δε θυμάμαι τη δικιά μου τους άλλους θα θυμάμαι?» μας κάλεσε μια φορά για έναν αγώνα ποδοσφαιρικό.
Η ύστατη πρόκληση.
Η σέντρα γίνεται και η πρώτη πάσα έρχεται σ’ εμένα. Εγώ παίρνω τη μπάλα, τρέχω, περνάω έναν αντίπαλο, δύο αντιπάλους, (ίσως και) τρεις, περνάω και τον τερματοφύλακα (νομίζω) και πέφτοντας στέλνω τη μπάλα στα δίχτυα (βασικά, ανάμεσα απ’ τις δύο πέτρες). Και είχα και την ανηφόρα.
Το παιχνίδι έληξε 1-0 με γκόλ του Άκτσαμπα στο πρώτο λεπτό. Ήταν η τελευταία φορά που ακούμπησα μπάλα στα πόδια μου. Ίσως γιατί είχα ήδη φτάσει στη νιρβάνα του ποδοσφαιριστή (και καλό είναι να αποχωρεί κανείς στο απόγειο της δόξας), ίσως γιατί το βρήκα μεγάλη ταλαιπωρία και που να τρέχεις τώρα, (προτιμάω τα στρατιωτάκια ακούνητα-αμίλητα-αγέλαστα να μην ιδρώνω κιόλας).
Ίσως γιατί ήμουν και λίγο A(tsou)balos και φοβήθηκε η μαμά μην στείλω με κανά μαρκάρισμα κανά παιδάκι στο ΚΑΤ για κανά εξάμηνο... Έτσι διάλεξα κάτι πιο φυγόπονο, να αφήνω τους άλλους να παίζουν κ’ εγώ να τους κριτικάρω (κάτι σα τον Μαραντόνα ας πούμε). Και τώρα που μεγάλωσα (λίγο) συνεχίζω και παίζω απ’ την εξέδρα. Μόνο που τώρα πήρα και διαρκείας σε καινούργια εξέδρα, σ αυτήν των A(tsou)balon χάριν στον Narita!
Έλα να βγαίνουν τα φτυάρια!