It's a small crime....

Σ ευχαριστώ.
Γιατί είχα καιρό να νιώσω πως είναι να υπάρχει ένας άνθρωπος που από μόνος του είναι ικανός να ομορφύνει τον κόσμο.
Κ ας μη διαβάσεις ποτέ αυτά τα λόγια.
Και ας μη το μάθεις ποτέ.
Δε με νοιάζει.
Δε φοβάμαι πια και ξέρω γιατί...

Εν αρχή ήν ο πόνος....

Είχαν αλλάξει οι καιροί, τώρα δε σκότωναν, σ' έδειχναν μόνο με το δάχτυλο, κι αυτό αρκούσε. Ύστερα, κάνοντας έναν κύκλο που όλο στένευε, σε πλησιάζανε σιγά-σιγά, εσύ υποχωρούσες, στριμωχνόσουνα στον τοίχο, ώσπου, απελπισμένος, άνοιγες μόνος σου μια τρύπα να χωθείς.
Κι όταν ο κύκλος διαλυόταν, στη θέση του στεκόταν ένας άλλος, καθόλα αξιαγάπητος κύριος...

...τι 'χα πάντα!

Από την άλλη βέβαια δε μπορώ εύκολα να βγάλω τους στίχους της Κατερίνας Γώγου απ' το μυαλό μου...

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας!

Πράγματι ρε Κατερινιώ δεν μπορω να σε κατηγορήσω. Δεν έχεις άδικο....
Ξέρω ότι υπάρχει πολύ οργή εκεί έξω. Δε περιμένω να δω μερικές μολότωφ στη Πατησίων. Τα βλέπουμε κάθε βδομάδα στα γήπεδα και τους γύρω δρόμους, στις σχολές και στα σχολεία, σους δρομους και στα φανάρια, στις τηλεοράσεις μας, πάντου. Ζούγκλα.

Λυπάμαι η μηχανή υπερφορτίστηκε. Τα χειρότερα έρχονται.

Τι 'χες Γιάννη μου....

Έχω επιχειρήσει να γράψω 3 φορές αυτό το καταραμένο post. Κάθε φορά που ξεκινάω αυτοαναιρούμαι και το σβήνω. Και πάλι απ' την αρχή με νέα επιχειρήματα κάθε φορά.
Εν τέλει μπερδεύτικα που αποφάσισα να μην εκφέρω κάποια απόλυτη γνώμη (σπάνιο για μένα) αλλά να θέσω και εγώ κάποια ερωτήματα.
Παρακολουθώ - πάντα με πραότητα - τα τεκταινόμενα στη παιδεία και κυρίως στο κέντρο της Αθήνας με τις μολότωφ και το ξυλίκι.
Ας μου εξηγήσει και μένα ρε παιδιά κάποιος μπας και καταλάβω ο φτωχός....ποιοί είναι όλοι αυτοί που τα σπάνε και τα καίνε?
Γιατί έχω την ισχυρή εντύπωση ότι (τουλάχιστον μεγάλη μερίδα αυτών) προκειται για προβοκάτορες, χαφιέδες και λοιπές λέρες της ασφάλειας? Τόσο νυχτομένος είμαι?
Τόσοι καθηγητές του πολυτεχνείου είχαν τ' αρ...δια να βγουν και να δηλώσουν ότι τους έίδαν να κατεβαίνουν από κλούβες των ματ (το ίδιο και στη θεσσαλονίκη με τη ζαρντινιέρα). Και ο σκοπός απλός: Ποιος αλήθεια άκουσε πόσο μεγάλη ή πόσο παλμό είχε η πορεία των φοιτητών? Ποιός αλήθεια ξέρει τα αιτήματα τους και τα επιχειρήματα τους? Το μόνο που μαθαίνουν 10 εκατομμύρια έλληνες ότι ένα μάτσο μαλάκες τα σπάσανε στο πολυτεχνείο.
Και αν η απάντηση είναι, "δηλαδή εσύ είσαι μάγκας και το βρήκες και τα άλλα 10 εκατομμύρια κοιμούνται όρθιοι" τότε απαντώ "όχι και τα 10 ευτυχώς".
Λυπάμαι αλλά δε προσγειωθήκαμε προχτές απ' τον πλανήτη spectrum και δε ξέρουμε τι μας γίνεται, και μεις φοιτητές είμασταν και σε πορείες φάγαμε δακρυγόνα με το κιλο και ξέρουμε πως λειτουργεί το συστημα.
Από την άλλη όμως πως να πιστέψω ότι οι ίδιοι παίζουν κλέφτες και αστυνόμους, οι μεν καίνε και οι άλλοι καίγονται και την επόμενη τα πίνουν μαζί στην ασφάλεια?
Να μου πείτε γιατί δε τους συλλαμβάνουν τότε? Πόσο δύσκολο είναι πια? Αν πάω να ρίξω μια μπουνιά σ' έναν περαστικό στη Πατησίων θα με πιάσουν 10 πριν τον ξαπλώσω.
Μήπως όλα αυτά γίνονται για να υποβαθμιστεί το ελληνικό πανεπιστήμιο (κ' άλλο) ανοίγοντας δρόμο στα ιδιωτικά (τα μη-κρατικά...χαχα)
Μήπως επι της ευακαιρίας καταργήσουμε και το πανεπιστημιακό άσυλο?
Να βάλουμε και καμιά καμερούλα στο δρόμο παραπάνω?
Μήπως να περάσουμε και ότι άλλο νομοσχέδιο μας βολέυει στη ζούλα τώρα που όλοι ασχολούνται με το "φλεγον" ζήτημα?
Μήπως?

Η γενιά του μίσους

Το έζησα εχτές το βράδυ και το διηγούμαι.
Γυριζα κατα τις 1.30 το βράδυ σπίτι με το αυτοκίνητο. Οι δρόμοι σχεδόν έρημοι. Και λέω σχεδόν γιατί σταματημένα στα φανάρια μπροστά μου δύο αυτοκίνητα, ένα fiatάκι και ένα βανάκι ψιλοεπαγγελματικό. Το φανάρι ανάβει αλλά το βανάκι δε ξεκινάει. Το fiatάκι κορνάρει. Σημειωτέον η λεωφόρος είναι άδεια, άνετα μπορεί να προσπεράσει το βανάκι. Προτιμάει όμως να κάτσει εκεί και να κορνάρει. Δεν μ' εκνευρίζει που κινδυνεύω να χάσω το φανάρι, η κόρνα όμως μου τη δίνει στα νεύρα. Το βανάκι ανάβει alarm, σα να λέει στο fiatάκι, προχώρα εγώ έμεινα. Το fiatάκι εν τω μεταξύ απτόειτο, και έχει και έναν ήχο η κόρνα του πολύ ψιλό και εκνευριστικό. Κόκκινο. Πόσοι καψεροί έχουν ξυπνήσει άγνωστο. Εν τέλει ο τύπος κατεβαίνει κάτω και πλησιάζει τη γυναικεία φιγούρα στο fiatάκι. Φωνάζει αλλά δεν ακούω γιατί ακούω μουσική. Κια σιγά μη τη χαμηλώσω. Σκέφτομαι "αν της ρίξει και καμια δε θα στεναχωρηθώ κιολας". Τελικά ξύλο δε πέφτει. Κρίμα.
Το fiatάκι φεύγει επιταχύνοντας τελικά και εγώ ξεκινάω νυσταγμένος για την Ιθάκη.
End of the story.
Οχι δεν ειναι η πιο πρωτότυπη ιστορία του κόσμου και σίγουρα άλλοι θα μπορούσαν να πουν πολύ πιο ακραία σκηνικά.
Γυρνόντας σπίτι σκέφτομαι αυτό που έλεγε ο Λαζόπουλος εχτες το βράδυ - πολλά νευρα ρε παιδι μου, πάρα πολλά. Τι σκατά δε πάει καλά. Γιατι τόση επιθετικότητα?
Φταίει το άγχος στη δουλειά? Η πίεση στο σπίτι? Οι αφραγκιές? Το αιώνιο φρακάρισμα?
Το κράτος μπουρδέλλο (με λλ δε γράφεται?) ? Η πλήρης τσιμεντοποίηση? Ο μη-χειμώνας? Οι διαπροσωπικές σχέσεις που αν δεν μοιάζουν με σαπουνόπερα πατόνουν? Η τρομολαγνεία?
Η μια κορνάρει στις 1.30 το βράδυ μονο και μονο για να την πει σ εναν φουκαρά και μάλιστα εκείνη τη στιγμή εργαζόμενο, εκείνος πάει προς το μέρος της με επιθετικότητα - το αν είναι γένους θυληκού είναι αδιάφορο - και εγω παρακαλάω να της ρίξει και καμια αναποδη. Το να παρέμβω προς αποτροπίν θυμάτων ούτε λόγος βέβαια.

Ωραία κατάντια όλοι μας.
Εμεις δε τη φτιάξαμε?
Ας τη χαιρόμαστε λοιπόν.

ΥΓ. Η μουσική υπόκρουση του ανωτέρω σκηνικού ήτο ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης...

Τα'χω μισήσει τα ολόχρυσα κλουβιά σας
μ' ακολουθούνε σ' όποιο μέρος και να πάω
να'χετε υπ' όψιν σας μια μέρα θα σας φάω!!!!
όλους εσάς όπου κοιτάτε τη δουλειά σας

Η εξωγήινη μας μοναξιά...

Από μικρός μου άρεσε να διαβάζω βιβλία. Κάθε λογής.
Αυτά όμως που πραγματικά΄με πήραν απ' το χέρι ήταν τα βιβλία "εκλαικευμένης" επιστήμης. Μιλάω για βιβλία που είχαν σχέση με θέματα δαρβινικής βιολογίας ή αστροφυσικής ή θεωρίας χάους και δε συμμαζεύεται.
Παρεπιπτόντως ουδέ μια σχέση δεν είχα ποτε με κλασσική φυσική ή χημεία και τα λοιπά μαθήματα που κάναμε στο Λύκειο, και μοιραία ως σκράπας ακολούθησα κ εγώ τη τέταρτη δέσμη που παλευότανε.
Όμως μ' αυτά τα βιβλία δε λέω παρασύρθηκα. Μου απάντήθηκαν πολλές "μετα-εφηβικές" "υπαρξιακές" ¨κτλ" απορίες. Έλα όμως που ακόμα περισσότερες μου γεννήθηκαν.
Προσφάτως διάβασα (βασικά ακόμα διαβάζω) την Αυτοβιογραφία του Φωτός του Γραμματικάκη (εξαίρετου επιστήμονα). Δεν θα σχολιάσω εδώ αυτά που αναφέρονται μέσα - κυρίως γιατί αναλύεται η θεωρία της σχετικότητας που δεν κατέχω παρά τις φιλότιμες προσπάθειες).
Απλά μια διαπίστωση. Κάθε φορά που διαβάζω ένα τέτοιο βιβλίο, καθώς οι λέξεις κυλάνε το μυαλό μου αποκόπτεται απ' τη Γη, και ενώ συνεχίζω να διαβάζω, καμία πληροφορία δεν περνάει πλέον στο μικρό μου εγκέφαλο (με αποτέλεσμα βέβαια όταν επιστρέψω στον πλανήτη μας να έχω διαβάσει 5 σελίδες χωρίς να χω καταλάβει Χριστο και πάααααλι απ' την αρχή).
Και ίπταται ξαφνικά σε άλλους γαλαξίες γεμάτους χρώματα, είμαι κοντά σε 2 γαλαξιακά νέφη που τα χορεύει η βαρύτητα με φιγούρες μπαλέτου, ένα κβάζαρ ανατινάσεται εκατομμύρια έτη φωτός μακριά και μου φωτίζει για λίγο το πρόσωπο, καθώς πλησιάζω επιταχύνοντας σε μια μαύρη τρύπα που δημιουργεί εκστατικές εικόνες φωτός. Και δεν ακούω τίποτα. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα ν' ακουστεί. Ένα κενό μες στο κενό μονάχα κ εγώ εκεί μονος μου αιωρούμαι αποσβολομένος. Είναι υπέροχα εδώ πέρα.
Μεσα στη μεγαλύτερη μοναξιά...
Γαμώτο πάλι μου έλειψε η Γη, λέω να επιστρέψω.

The eternal sunshine of a spotless mind.....

Αλήθεια απορώ καμιά φορα.
Που πηγαίνουν τα χρώματα του ουράνιου τόξου όταν βγαίνει ο ήλιος?
Οι κραυγές όταν σωπάσουν?
Τα δάρκυα? Οι λύπες? Οι τύψεις? Οι ενοχές? Οι φόβοι? Οι χαρές?
Τα γέλια μας και τα αστεία μας που πάνε όταν αδειάζει το δωμάτιο?
Που πηγαίνουν τα λόγια όταν χάσουν το νόημα τους?
Που πηγαίνουν τα τραίνα που δεν αποβιβαστήκαμε αυτή τη φορα?
Που πηγαίνουν αυτά τα σύννεφα συνέχεια?
Που πηγαίνουν οι άνθρωποι όταν ξεχαστούν?
Απορώ πραγματικά.
Που πηγαίνουν τα χρόνια μας όταν φύγουν?
Που πηγαίνουν τα συναισθήματα όταν πεθαίνουν μια για πάντα?