Sunday, March 11, 2007

Top 7 απ' την ανάποδη

Εδεχθην κ εγώ την ευγενική πρόσκληση της Crucilla για να γράψω 7 αγαπημένες ταινίες. Μόνο που δυσκολεύτηκα πολύ. Τι να πρωτοδιαλέξεις τώρα? Άσε που είμαι σίγουρος ότι με το που έβγαζα το post θα το μετάνιωνα ακαριαία, θα το κατέβαζα και θα έβαζα άλλες 7 και αυτό θα συνεχίζονταν για μέρες. Έτσι απόφάσισα μια εναλλακτική προσέγγιση....
Αποφάσισα να γράψω τις 7 χειρότερες ταινίες όλων των εποχών που είναι και all time classic και δύσκολα κάποια μπορεί να τις μετακινήσει απ' τη λίστα!
Ξεκινάμε λοιπόν το γιαούρτομα στους.....

1. The Blair Witch Project (1999)

Η κορυφή της ανήκει. Οι 2 πιο δυστυχισμένες ώρες που έχω περάσει σε κινηματογράφο! Μιλάμε ακόμα γελάω που νόμιζα ότι θα μου άρεσε κιόλας. Πρώτο και τελευταίο θρίλερ που θα προτιμούσα να είμαι ο πρωταγωνιστής χαμένος στο δάσος με μια στριμμένη μάγισσα να με κυνηγάει παρά θεατής στον κινηματογράφο και να με βλέπω από εκεί. Στη φωτογραφία ο Mogwai....παρακολουθεί την εν λόγω ταινία.

Καλύτερη στιγμή : Οι τίτλοι τέλους.
Χειρότερη στιγμή: Το κινητό που χτύπησε στη μέση της ταινίας και με ξύπνησε.
Ισοδύναμο με : Τίποτα.

2. The Passion of Christ (2004)

Η κορυφαία στιγμή του αξιαγάπητου Mel. Λέγεται ότι τα ποσά που δαπανήθηκαν σε λίτρα ketchup ισοδυναμούν με το ΑΕΠ αφρικανικού κράτους. Και ευρωπαικού εδω που τα λέμε δεν θα ήταν παράλογο. Πήγα να δω κ εγώ τα πάθη του Θεανθρώπου και πέρασα τα πάθη του ημιθεατή. Γιατί τη μισή ταινία ήμουν βουλιαγμένος στο κάθισμα μη με πάρει καμιά ξόφαλτση βουρδουλιά και μείνω 6 μήνες ΚΑΤ. Οι ρωμαίοι δικαιούνται χαλαρά το Splatter Bonus της δεκαετίας! Ο Rocky με πρόσωπο κιμά σε version romain....

Καλύτερη στιγμή : Το κοράκι που λιγουρεύεται το μάτι (το αριστερό που μισοβλέπει ακόμα) του έρημου ληστή πάνω στον Σταυρό.
Χειρότερη στιγμή : Μπλάαααατς! (Τσεφάλι? στου χαντάτσι)
Ισοδύναμο με : Κρεαταγορά 5 το πρωί πριν την έφοδο της Νομαρχίας και του Star.

3. Wings of Desire (1987)

Η καλύτερη στιγμή του Wim Wenders. Υπαρκαιρική ανασκόπηση μιας περιμετρικά κατοπτρικής αναπαράστασης της μεταπολεμικής Γερμανίας μέσα απ' τα μάτια ενός αγγέλου, που συμβολοποιεί το κοινωνικό προτσές και διαθλά τον υπαρξισμό της μετουσίωσης μιας ευτελούς πραγματικότητος που πάλλεται άσεμνα μεταξύ θανάτου και αναγέννησης με τρόπο που μόνο ο Wenders μπορεί να ανιπαριστά (και να καταλαβαίνει επίσης).

Καλύτερη στιγμή : Η ερμηνεία του Bruno Ganz. Εντάξει είναι Θεός. Respect Bruno.
Χειρότερη στιγμή : Το Bungee jumping στο οποίο συχνά πυκνά επιδίδονται οι άγγελοι.
Ισοδύναμο με : Άστεγός στο Βερολίνο του 50 Γενάρη μήνα


4. Μέγας Αλέξανδρος (1980)

Είπα να μη συμπεριλάβω ελληνικές ταινίες μιας και θα μονοπωλούσαν τη λίστα, αλλά ο Αγγελόπουλος έχει επάξια κερδίσει μια θέση στον Ευρωπαικό κινηματογράφο, άρα και μια θέση στη λίστα μου. Αυτό που προσπαθούν να κάνουν οι επιστήμονες με τον χρόνο και τη θεωρία της σχετικότητας τα κατάφερε ο Αγγελόπουλος με κίνηση ΜΑΤ. Μας εξήγησε πως ένα δίωρο μπορεί να φανεί και αιώνας αν το θέλει ο καλλιτέχνης.

Καλύτερη στιγμή : Η αναπόληση της σκοπιάς στο στρατό και που νόμιζα ότι ήταν και βαρετή τρομάρα μου. Δεν ήξερα δε ρώταγα?
Χειρότερη στιγμή : Το κορυφαίο εκείνο λευκό άλογο που κάνει χρονομετρημένα 15 λεπτά να φτάσει κοντά στη κάμερα μόνο και μόνο για...να κάνει στροφή και να ξαναφύγει.... (Καφε και γρήγορα δε θα το τελειώσω το post μου ποτέ)
Ισοδύναμο με : το να κοιτάς ένα σταματημένο ρολόι σ έναν άσπρο τοιχο ενός έρημου δωματίου. Πλάκα κάνω που είναι και ισοδύναμο, προτιμώ το ρολόι!

5. Lost Highway (1997)


Εδώ γελάμε για να μη κλάψουμε. Ρε David τι πίνεις και δε μας δίνεις? Απορώ αν τα θέλει και τα γυρναει ή απλά δε συμπαθεί τον τύπο που κάνει το μοντάζ και θέλει να τον μπερδεύει.?Ούτε αρχή ούτε μέση ούτε τέλος....

Καλύτερη στιγμή : Η στιγμή που θυμήθηκα πως ο σκηνοθέτης είναι ίδιος που γύρισε και το Twin Peaks. Respect επίσης.
Χειρότερη στιγμή : Εκεί που μπαίνει εκείνος ο πως-τον-λένε μωρέ και λέει στον άλλον που δεν είναι ο ίδιος με τον προηγούμενο ότι με τον εκείνον που έμοιαζε έτσι και....
Ισοδύναμο με : Εφιάλτη μετά τη κατανάλωση Χ ποσότητος χημικών ουσίων και vodka.


6. Waterworld (1995)

Καλά αυτή λέω να μη τη γιαουρτόσω και πολύ γιατί το έκανε το κοινό εδώ και καμιά δεκαετία! Τρελή αποτυχία. Απορώ γιατί? Απλά έπρεπε να ενημερώνουν τον κόσμο να πέρνει και τις ντραμαμίνες του μαζί και καμιά δυο σακούλες καλού κακού δε ξέρεις ποτέ. Μιλάμε στη κυριολέξία....τι ήθελε να πει ο ποιητής? Και καλά το τι ήθελε, μήπως το πε κιολας και κανεις δε το κατάλαβε?

Καλύτερη στιγμή : Land Ahoi!!
Χειρότερη στιγμή : Εμένα δε μου το βγάζετε απ' το μυαλό ότι η γυμνή κοπέλα που εμφανίζεται είναι άλλη ηθοποιός απ' την υποτιθέμενη γυμνή!
Ισοδύναμο με : Πειραιάς-Ραφήνα-Ικαρία-Σάμος με 10 μποφόρ.

7. Caligula (1979)

Να βάλουμε και μια με ιστορικό βάθος να κλείσει η 7άδα. Και μιλάμε για βάθος εδώ ετσι όχι ότι κ ότι. Εξαιρετικά δομημένη και πραγματικά παιδαγωγική. Μην σας μπερδέψει το πραγματικά εξαιρετικό Cast εδώ μιλάμε για σκληρό πορνό με μια δόση από σεξ λίγη τσόντα και...και....αυτά. Μπορέι να μη μάθαμε ιστορία αλλά το πως το κάνουν οι ρωμαίοι το εμπεδώσαμε. Ο Παλούκι Λουκ στην αρχαία Ρώμη..έμπαινε Γιούτσο!

Καλύτερη στιγμή : Θα το έλεγα αλλά θα με λογοκρίνει το Ανώτατο Συμβούλιο Blogoσφαιρας.
Χειρότερη στιγμή : Η αποκαρδιωτική εμφάνιση του Peter O Toole που μόνο σκιά του καλού του εαυτοείναι εδώ. Ούτε τι ρόλο έπαιζε δε θυμάμαι.
Ισοδύναμο με : Πως είναι το "Τι σου κάνω μάνα μου?" στα λατινικά?

Friday, March 9, 2007

Wishlist...

Απλή Σπονδή στον Άσπονδο χρόνο....

I wish I was a neutron bomb, for once I could go off
I wish I was a sacrifice but somehow still lived on
I wish I was a sentimental ornament you hung on
The christmas tree, I wish I was the star that went on top
I wish I was the evidence, I wish I was the grounds
For 50 million hands upraised and open toward the sky

I wish I was a sailor with someone who waited for me
I wish I was as fortunate, as fortunate as me
I wish I was a messenger and all the news was good
I wish I was the full moon shining off a camaros hood

I wish I was an alien at home behind the sun
I wish I was the souvenir you kept your house key on
I wish I was the pedal brake that you depended on
I wish I was the verb to trust and never let you down

I wish I was a radio song, the one that you turned up
I wish...

Pearl Jam

Friday, March 2, 2007

Fucking, Austria

Οχι σωστά έβαλα το κόμμα.

Δεν έχω τίποτα με την Αυστρία άλλωστε.
Δε μπορώ όμως να μη παραδεχτώ ότι έχουν τρομερή έμπνευση στα ονόματα των χωριών τους.
Ναι το Fucking είναι χωριουδάκι κοντά στο Salzbrurg, οι κάτοικοι του οποίου μαστίζονται από αγγλόφωνους τουρίστες που...κλέβουν τις πινακίδες!

Ούτε μπορώ να φανταστώ τα συνθήματα που θα λένε οι φίλαθλοι της ντόπιας ποδοσφαιρικής ομάδας στο γήπεδο (και τι θα απαντάνε οι αντίπαλοι).
Ή το πως θα βλέπει ο μπάτσος στο αεροδρόμιο τον τόπο γέννησης στο διαβατήριο χωρίς να το θεωρήσει πλαστό!

ps. Στη φωτογραφία γράφει από κάτω "Παρακαλώ όχι τόσο γρήγορα", προφανώς απευθυνόμενη στους οδηγούς, αλλά με τη τοποθεσία από πάνω....βγάζει πολύ γέλιο!

http://en.wikipedia.org/wiki/Fucking_austria

Wednesday, February 28, 2007

Ο Σπασμένος Καθρέφτης

Πριν από έναν μήνα κανονίσαμε με μια παρέα να κατέβουμε σ’ ένα γνωστό μπαράκι στο κέντρο. Εκτός απ’ τον κολλητό μου, θα ερχόταν ακόμα μια φίλη απ’ την Αυστρία (που μετακόμισε με το αγόρι της στην Αθήνα) και μια δική της φίλη, γερμανίδα. Στη διαδρομή ενημερώθηκα ότι 2 ακόμα παιδιά θα ερχόντουσαν, αρσενικού μάλλον γένους και λοιπών αγνώστων στοιχείων. Πάντως multi-ethnic το bar, multi-ethnic και η σύνθεση της παρέας.
Μέχρι εδώ καλά.
Οι 4 μας περίμεναν (εμένα και τον κολλητό) έξω απ’ το μαγαζί (έχουμε μια τάση να στήνουμε κόσμο). Έκανε και κρύο χε χε Ας περιγράψω τα δυο νέα μέλη της ομάδας.
Κοντοί. Λεπτοί. Μαυριδεροί ασιατικής καταγωγής. Μετρίως ντυμένοι. Ονόματα που θυμίζανε, ξέρετε τώρα, μη τα λέω και με πιάσει και η «μυστική» υπηρεσία φιλικά προσκείμενης χώρας.
Και να είμαι ειλικρινής συστήθηκα κοιτώντας στα μάτια τον κολλητό με μια φάτσα Al Buddy. Και με τον πορτιέρη να είμαι ειλικρινής έτσι κοιταχτήκαμε.
Μέσα στο μαγαζί, πήραμε τα ποτά, είπαμε και κάνα δυο μαλακίες αλλά τους 2 με τα περίεργα ονόματα δε τους απευθύναμε τον λόγο. Χαμογέλαγα μόνο ευγενικά αν τυχόν τα βλέμματα μας διασταυρώνονταν. Κάποια στιγμή είπα και εγώ να ρωτήσω τα παιδιά από πού είναι κτλ να πιάσω κ εγώ έναν διάλογο. Μας απάντησαν (με πολύ καλό αγγλικό) ότι ήταν απ’ το Νέο Δελχί και εργάζονταν στην Ελλάδα ως … κάτι με υπολογιστές τέλος πάντων, προγραμματιστές ή κάτι παρεμφερές (ο κολλητός τα ξέρει καλύτερα). Έκτοτε μπορώ να πω ότι η άλλαξε τελείως η διάθεση μου (ήταν απ’ την Ινδία και όχι απ’ το Πακιστάν βλέπεις), συν ο κολλητός που ενθουσιάστηκε με τα επαγγελματικά τους προσόντα και τους τρέλανε στις ερωτήσεις. (ατάκα : μαλάκα μόλις βρήκα και φτηνό εργατικό δυναμικό για την εταιρεία!).
Τελικά λειτούργησα ρατσιστικά ε? Και όμως ναι, έτσι λειτούργησα, και πιστέψτε με αν δεν είχα ανοίξει διάλογο ούτε που θα το είχα καταλάβει κιόλας. Και δεν είμαι καθόλου περήφανος γι αυτό που λέω, και ας είμαι αριστερών και καλά πεποιθήσεων, κάτω τα σύνορα κ έτσι, freedom αλά braveheart κτλ.
Δε θα χρειαζόταν να τους στείλω στο Auschwitz για να με χαρακτηρίσει κάποιος ρατσιστή. Συνειδητοποίησα πάντως ότι ο ρατσισμός είναι κάτι πολύ βαθύ και δεν έχει πάντα προκαθορισμένες μορφές. Και ίσως είναι πάντα εκεί μέσα μας όσο και να μη το παραδεχόμαστε.
Και πριν με βρίσετε σκεφτείτε αυτό που είπα.

Racism is man's gravest threat to man - the maximum of hatred for a minimum of reason
Abraham J. Heschel

Friday, February 23, 2007

Das ist die perfekte Welle!!!

.....Σελήνη αγαπάει Γερμανία!

Μετά από τέτοια εμπειρία που έζησα το περασμενο εξαήμερο - τόσο το κανα το τριήμερ0 της Καθαράς - μπορώ πλέον να πω με σιγουριά ότι οι γερμανοί είναι ένας άπαικτος λαός!

Πήγα λοιπόν και εγώ στο καρναβάλι της Κολωνίας και έμεινα έκθαμβος, συν ότι συμπεριφερόμουν σα γερμανός τουρίστας ανάμεσα σε έλληνες πιωμένους που χορεύουν καλαματιανά και τσιφτετέλια! Τόσο εκτός κλίματος.

Ποιού κλίματος? Όλη η πόλη ένα ατελείωτο πανηγύρι, όλοι οι κάτοικοι και επισκέπτες ντυμένοι με απίστευτες στολές (μέχρι και οι οδηγοι των τραμ ήταν ντυμένοι χαχα) , μπύρα άφθονη και κάθε 3 μέτρα και από ένα βρώμικο με λουκάνικα, και τρελός πανικός απ' τις 11 το πρωι μέχρι τα ξημερώματα παντου, στους δρόμους, στα μαγαζιά κτλ. ενώ δε πρέπει να υπήρξε άνθρωπος στη πόλη που να συναντήθηκαν τα βλέματα μας και να μη μου μίλησε.

Και όταν πέρνανε χαμπάρι ότι ήμασταν έλληνες....εκεί άρχιζε το πανηγύρι! Μας κέρναγε όλο το μαγαζί (χωρίς υπερβολή) μπύρες (τι άλλο) και χόρευαν μαζί μας φωνάζοντας "Χαριστέα είσαι τρέλα με τη πράσινη φανέλα!".

Τόσο φιλικούς, φιλόξενους και έξω καρδιά ανθρώπους δεν έχω ξανασυναντήσει πουθενα και ποτε (ναι ακόμα για τους γερμαναράδες μιλάω τους μονόχνωτους). Να μου πείτε, αν όλον τον υπόλοιπο καιρό μιζεριάζουν, άλλο που δε θέλουν από τέτοιες καταστάσεις να ξεδώσουν. Αλλα πλέον με σιγουριά θα κατηγορούσα τις καιρικές συνθήκες και όχι την ιδιοσυγκρασια του λαού που τους κατέστησε στα μάτια των και-καλά-ανοιχτόκαρδων μεσόγειων ξενέρωτους! Γιατί πιστέψτε με μόνο αυτό δεν είναι!

Kölle Αlaaf!!!!!!!

ps. τον τίτλο αυτού του post τον δανείστηκα απ' το ομόνυμο τραγουδάκι που έχω προσθέσει στη λίστα με τα τραγουσια αριστερά (είναι χαζοχαρούμενο αλλά πλάκα έχει)

Wednesday, February 14, 2007

The more things change....


Παίρνω κ εγώ τη σκυτάλη και τρέχω.

1. Τη πρώτη μου λέξη την είπα στα 3.5 χρόνια μου (ήταν η λέξη Δεντρολίβανο παρεπιπτόντως) και έκτοτε δεν έπαψα ούτε στον ύπνο μου να μιλάω.

2. Μου αρέσει να έχει συνέχεια συννεφια και βροχή. Δε μου αρέσει ο ήλιος η θάλασσα το κρασί (αγόρι δεν εχω). Και το χιονι δεκτό. Και χαλάζι εν αναγκη. Ήλιο μην εχει γιατι παντα χανω τα γυαλια ηλιου και τσαντιζομαι.

3. Το τελευταίο τρίμηνο αγοραζω ασύστολα πουλοβερ με ρομβους. Αν δεν εχει ρομβους δεν το παιρνω. Αναρωτιεμαι αν στη προηγουμενη ζωη μου ήμουν φλωρομπεμπες φοιτητης στο Yale. Σημειωτέον είμαι γκαντέμης, δεν έχω κερδίσει ποτέ ούτε μισό ευρώ σε τυχερά παιχνίδια (και παίζω καμια φορα ε?) αρα δεν θα είχα κερδίσει υποτροφία μάλλον με είχε στείλει ο τότε πλούσιος μπαμπας.

4. Παλιά άκουγα μόνο Heavy Metal. Και έκανα διαγωνισμό με έναν κολλητό σε πιο τραγούδι θα κατάφερνε ο Μορφέας να κερδίσει την ηχορύπανση. Το ρεκόρ μου ήταν που κοιμήθηκα με Obituary (Threading Skies) αλλά εκτοτε έπαψε ο διαγωνισμός ως παιρατωμένος. Και ναι την έκοψα την αλογοουρά εντάξει?

5. Ποτε δεν είδα στην Οια ένα ηλιοβασίλεμα της προκοπής. Τόσο Γκαντέμης πια?

Αυτά τα πικάντικα και από μένα.

Τώρα πρέπει να προκαλέσω 5?

Crucilla
Statler and Waldorf
Liodara
Βασιλική
Debby

...the more they stay the same

Tuesday, February 13, 2007

Once in a lifetime....twice in eternity!


Πρέπει να σου ομολογήσω κάτι και ελπίζω αυτή τη φορά να με πιστέψεις. Γιατί αυτή τη φορά λέω την αλήθεια..
Εδώ και κάποιο καιρό υπάρχει μια νεράιδα στο σπίτι μου. Κάτω απ’ το μαξιλάρι. Κάθε που πέφτω για ύπνο έρχεται και με βρίσκει. Πρέπει να με συμπαθεί πολύ. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός του να μου λέει τόσο όμορφα πράγματα κάθε βράδυ. Μου λέει να κοιτάξω γύρω μου όσα έχω πετύχει, το πόσο αγαπητός είμαι στους άλλους, το πόσα όνειρα έχω ακόμα και πως πρέπει να τα κυνηγήσω και άλλα τέτοια. Ίσως πάλι να είναι γενικά καλόψυχη και να έλεγε τα ίδια και στον προηγούμενο ενοικιαστή. Κάθε φορά που έχω άγχος, αγωνία, φοβίες, ανασφάλειες έχει έναν μοναδικό τρόπο να με καθησυχάζει και να με συμβουλεύει ταυτόχρονα, έναν τρόπο που δεν μοιάζει με κανέναν ανθρώπινο.
Η νεράιδα είναι πάντα σε διαρκή κόντρα με τον μπαμπούλα που ζει στη ντουλάπα μου. Παρ ότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά που ένας μπαμπούλας πρέπει να έχει, πρέπει να ομολογήσω ότι πρόκειται για έναν εξαιρετικής ευφυΐας μπαμπούλα. Και είναι και πανούργος σαν άνθρωπος. Με κάποιον τρόπο κατάφερε να μάθει τα πάντα για μένα πολύ πριν μετακομίσω στο διαμέρισμα του και τώρα η μόνη του ευχαρίστηση είναι να με εμπαίζει. Ευτυχώς τις πιο πολλές φορές η νεράιδα με προστατεύει αλλά αυτός πάντα βρίσκει τον τρόπο. Και μου υπενθυμίζει ότι δεν είμαι τίποτα σπουδαίο, ότι τα όνειρα λέγονται όνειρα και όχι κάτι άλλο γιατί ποτέ δε πραγματοποιούνται, μου λέει πως και τα ολίγα που κατάφερα ήταν με τις πλάτες άλλων και ότι μόνος μου δε μπορώ να πετύχω τίποτα, ότι δε κατάφερα να κρατήσω κοντά μου ούτε καν τον άνθρωπο που αγάπησα όσο τίποτα, ότι είμαι άχρηστο κορμί και πάντα έτσι θα μείνω. Και δε του φτάνει βλέπετε ο χώρος στη ντουλάπα, το βράδυ τον ακούω να τριγυρνάει στο σαλόνι, να ψάχνει τον υπολογιστή μου και να ανοιγοκλείνει πόρτες να τρομάξω. Και κάθε φορά μέσα στον ύπνο μου τον ακούω να τσακώνεται με τη νεράιδα (άγνωστο γιατί αλλά πάντα κάτι βρίσκουν) και πετάγομαι επάνω λουσμένος στον ιδρώτα.
Θεέ μου την ώρα που γράφω όλα αυτά, αυτός είναι στο σπίτι μου και ψάχνει ανενόχλητος τα πράγματα μου! Θα κοιτάζει παλιές φωτογραφίες, διαβάζει ερωτικά γράμματα, μπορεί να παίζει και με τα κουκλάκια που μου έκανες δώρο ή τα βιβλία σου που ξέμειναν σπίτι χωρίς εσένα.
Ας κάνει ότι θέλει δε με νοιάζει (άλλωστε η ιδιωτική μου ζωή είναι θαμμένη πολύ βαθύτερα από τέτοιες αυταπάτες).
Αλλά δωσ’ του Θέ μου να καταλάβει ότι αν τυχόν βλάψει τη νεράιδα μου, δε θα με ξαναδεί ποτέ του, όχι απλώς θα μετακομίσω από εκεί, θα αλλάξω και χώρα αν χρειαστεί για να τον αποφύγω!
Και να είμαι ειλικρινής την βλέπω τώρα τελευταία να κουτσαίνει.