13 τρόποι να γίνετε ενοχλητικοί και να διασκεδάσετε (μόνο εσείς)

«Η κόλαση είναι οι άλλοι» έλεγε ο Σάρτρ. Και γιατί να μην είστε εσείς η κόλαση για τους άλλους? (προσθέτει το Mogwai). Μια καλή λύση για να δώσετε ένα τόνο χαράς και κεφιού στη γκρίζα καθημερινότητα αυτής της χώρας (ωωω τι είπα!). Μόνο που το τόνο τον κρατάτε εσείς, οι λοιποί μάλλον δε θα το διασκεδάσουν και τόσο.

1. Κάντε προσωπικές ερωτήσεις (ακόμα και σε άσχετους). Έναν άντρα μπορείτε να τον ρωτήσετε αν έχει κάνει ποτέ έκτρωση, ένα παιδάκι να το ρωτήσετε μπροστά στους γονείς του αν κάνει ναρκωτικά, μια γυναίκα πόσο καιρό έχει να κάνει σεξ κτλ. Απαραίτητο να έχετε σοβαρό ύφος.

2. Στέλνετε chain mails ακατάπαυστα πάντα με την υποσημείωση ότι αν δε τα προωθήσουν οι λαβόντες σε 579988326 άτομα θα τους βρει η κατάρα του γαλάζιου παιδιού.

3. Να χρησιμοποιείτε πάντα ακρωνύμια κατά τα πρότυπα του στρατού. Πχ « ο υπολογιστής μου είναι ΠΟΕ (πέραν οποιασδήποτε επισκευής)», αντί για το «ω ρε πούστη» σε τόνο απελπισίας λέτε απλά ένα OMG, και φυσικά δε γελάτε ποτέ απλά λέτε LOL χωρίς εκφραστικότητα.

4. Κάντε ήχους ζώου. Ιδιαιτέρως οταν πλησιάζετε το στόχο ήσυχα ήσυχα από πίσω και του κάνετε τη κεραμιδόγατα σε οργασμό ή το τζιτζίκι ή το λυσσασμένο σκυλί (αρπάξτε του παράλληλα και το πόδι!). Επίσης, απαντάτε σε σοβαρές υποδείξεις του διευθυντή σας με ήχους παραδείσιων πουλιών αν συμφωνείτε ή με ήχους γαιδάρου αν διαφωνείτε.

5. Γίνετε ανυπόμονοι με κάθε την κάθε στιγμή. Κοιτάτε όλη την ώρα το ρολόι σας στη στάση, σπρώχνετε αυτούς που βγαίνουν απ’ το τρένο προς τα μέσα για να πάρετε τη καλύτερη θέση, χτυπάτε ρυθμικά τη πατούσα δίπλα σε στόχο που βγάζει λεφτά από ΑΤΜ κορνάρετε στη γιαγιά που προσπαθεί να παρκάρει.

6. Γελάτε δυνατά χωρίς λόγο. Ενδείκνυται σε χώρους απόλυτης ησυχίας (πχ σε βιβλιοθήκες, εκκλησίες, εφορίες). Σκεφτείτε πόσο θα εκνευριστεί ο στόχος αν αρχίσετε να γελάτε δυνατά και μάλιστα αν τον δακτυλοδείχνετε κιόλας. Προσοχή στην εκκλησία γιατί η αντίδραση του παπά μπορεί να είναι λίγο απότομη για όσους φοβούνται τη μετά θάνατον ζωή.

7. Κάντε παρατήρηση σε όποιον ανοίξει το στόμα του στο κινηματογράφο. Μετά πιάστε συζήτηση δυνατά για το πόσο μεγάλη αγένεια είναι να μιλάει κάποιος μέσα στην αίθουσα όταν οι άλλοι βλέπουν τη ταινία. Επιβάλεται φυσικά και η κατανάλωση πατατακίων τα οποία σε ερωτικές σκηνές μπορείτε να τα εκσφενδονίζετε προς την οθόνη λέγοντας «μπλιάχ» ή «sex sex sex!» ή «άσε τη κοπέλα κάτω ρε αλήτη!»

8. Απάντάτε πάντα με τη λέξη Γιατί? Σε κάθε απάντηση που λαμβάνετε μέχρι να βαρεθείτε κ’ εσείς ο ίδιος.

9. Καθαρίστε ακατάπαυστα τη μύτη σας εν είδη μετροπόντικα ή το αυτί σας. Ειδικά για το αυτί προτείνετε να κλείνετε και το κοντινότερο σε αυτό μάτι για μέγιστη απόλαυση και αισθητική ενόχληση του στόχου.

10. Η θέση του οδηγού βοηθάει ιδιαίτερα στο να γίνετε ενοχλητικοί. Πέρα απ’ τα κλασσικά (κόρνα στο φανάρι, μη χρήση φλας στη στροφή, χύμα πέρασμα από στοπ, οδήγηση με 43χλμ/ώρα στην αριστερή λωρίδα της Αττικής Οδού ή σφίνες σε φρακαρισμένη εθνική) προτείνεται και η χρήση προειδοποιητικού σήματος στους απέναντι οδηγούς ότι παρακάτω έχει μπάτσους και ας μην έχει, η χρήση γερμανικού αυτοκινήτου που όντας παρκαρισμένο έχει ανοικτό το φωτάκι για να νομίζουν ότι ξεπαρκάρετε .

11. Αναφέρετε πάντα το πασιφανές. «χτυπάει το τηλέφωνο» όταν το ακούν και οι γείτονες ακόμα, στο φανάρι λέτε πάντα «πράσινο» στον οδηγό όταν ανάψει πράσινο φυσικά, «λερώθηκες», «έχεις βγάλει καινούργια άσπρη τρίχα» και φυσικά το all time classic "πάχυνες" όταν αναφέρεστε σε θύμα γένους θυληκού κτλ

12. Απαντάτε μονολεκτικά με ύφος πηγμένου. Πχ Έχετε ύφος τρομοκρατημένου και σας πλησιάζει το θύμα να ρωτήσει τι συμβαίνει, απαντάτε «το τηλέφωνο!» ή «το ταβάνι!» ή «το αυτοκίνητο!» και σταματάτε να μιλάτε ή ακόμα χειρότερα αποχωρείτε.

13. Βάζετε δυνατή μουσική κατά προτίμηση νωρίς το πρωί του Σαββάτου ή τη Κυριακής, επιλέξτε Bollywood για τη μέγιστη ενόχληση των γειτόνων. Μη ξεχνάτε τον Σφακιανάκη για το αυτοκίνητο και να τραγουδάτε τα ερωτικά του Χατζιδάκι σε φάλτσο μινόρε.


Μετά απ’ όλα αυτά, το πιθανότερο είναι ότι όλοι θα σας αποφεύγουν οπότε μπορείτε να επανέλθετε στο φυσιολογικό για λίγο διάστημα για να τους μπερδέψετε. Επαναλάβετε τρις ετησίως.

Den grimme Ælling

Σε είδα στον ύπνο μου εχτές. Εσύ δηλαδή θα πρέπει να ήσουν.

Κατέβαινες λέει τη Κατεχάκη αργά , όπως πάντα, με σκυμμένο το κεφάλι, μ' ένα στριφτό στο χέρι. Ναι, σίγουρα εσύ ήσουν. Όμως δε σου μίλησα, έκανα ότι δε σε είδα και προσπέρασα βιαστικά.Ούτε κ εσύ φαίνεται ότι με πρόσεξες. Άλλωστε δε θα με αναγνώριζες πια.

Καλύτερα έτσι, ακόμα και στ’ όνειρο δεν είχα όρεξη να σου μιλήσω. Για όσα συνέβησαν, για όσα συμβαίνουν. Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή που ΄λεγε κ ο Νιόνιος. Και που να σου εξηγώ τώρα, έχει και τόση φασαρία στη Κατεχάκη.

Και μετά το τοπίο λέει άλλαξε απότομα, κάτι αγριόχορτα καιγόντουσαν μακριά και άρχισε να πέφτει χιόνι πυκνό από κάποιο παραμύθι του Άντερσεν που ελπίζαμε να σβήσει τη φωτιά.

Εμείς γι’ αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε
για να μπορούμε να’ χουμε μια λάμπα,
ένα σκαμνί
ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί
ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.
Για να’ χουμε έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν,
ένα τραγούδι που να μπορούμε να το τραγουδάμε…

Υγ. Και που ‘σαι μαλάκα? Δε με λένε Αντρέα, Μιχάλη με λένε.

Και......ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΜ!

Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για την αλλαγή του κλίματος, για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και γενικά για το γεγονός της αλόγιστης χρήσης ορυκτών πόρων που θα οδηγήσει εν τέλει στη καταστροφή του πλανήτη μας.

Ας σοβαρευτούμε. Μεγάλα παιδιά είμαστε.

Άντε όλο αυτό το σκηνικό να οδηγήσει στη καταστροφή του ανθρωπίνου γένους και κάποιων ακόμα εκατομμυρίων ειδών. Άντε ν’ αλλάξει και φάτσα ο πλανήτης (αλλού οι θάλασσες αλλού τα βουνά και τα λαγκάδια – κ’ άντε να βρούμε ξύλα τότε), αλλά μέχρι εκεί. Σιγά τ’ αυγά.
Στο post αυτό δεν θ' ασχοληθούμε με ημίμετρα σαν αυτά, αλλά με το πώς πραγματικά μπορούμε να καταστρέψουμε τον πλανήτη…ολοκληρωτικά.

Να τον αφανίσουμε μια και καλή.

Α. Χρήση Μικροσκοπικής Μαύρης Τρύπας

Τι χρειαζόμαστε : Μια μικροσκοπική μαύρη τρύπα. Το ατυχές γεγονός βέβαια είναι ότι, λόγω της κατά Hawking ακτινοβολίας, οι μαύρες τρύπες εξατμίζονται. Βέβαια, για μια μεσαίου μεγέθους μαύρη τρύπα, αυτό παίρνει κάτι εκατομμύρια χρόνια, αλλά για τη δική μας μαύρη τρυπίτσα, θα πρέπει να λάβουμε το γεγονός υπ’ όψη και να τη δημιουργήσουμε μεγαλύτερη από ένα όριο μάζας εξαέρωσης (χρειαζόμαστε περίπου τη μάζα του Έβερεστ). Η κατασκευή της επιβάλει λεπτούς χειρισμούς μιας και απαιτείται ένα επαρκές ποσό νετρονίων, αλλά μπορούμε να παρακάμψουμε το στάδιο αυτό και ν’ αρχίσουμε να στοιβάζουμε ατομικούς πυρήνες μέχρι να κολλήσουν.

Μέθοδος: Την τοποθετούμε οπουδήποτε μας αρέσει πάνω στη Γη και περιμένουμε. Η τρυπούλα μας θ’ αρχίσει να ρουφάει ύλη με κατεύθυνση το κέντρο της Γης, μέχρι να βγει απ’ την άλλη μεριά και ξανά πίσω (κάτι σαν σκούπα-εκκρεμές). Όταν πλέον αναπαυθεί στο κέντρο, δεν έχουμε παρά μόνο να περιμένουμε να ρουφήξει κ’ ό,τι απέμεινε. Πρόκειται για την πιο ξεκούραστη και αποδοτική μέθοδο.

Β. Χρήση έκρηξης Ύλης – Αντιύλης

Τι χρειαζόμαστε: περίπου 2.500.000.000.000 τόνους αντιύλης. Πρόκειται για τρομερό εκρηκτικό, αλλά η δημιουργία τέτοιας ποσότητας σε επιταχυντές σωματιδίων απαιτεί χρόνο. Πολύ χρόνο. Με τον κατάλληλο εξοπλισμό, απλά δημιουργούμε μια μηχανή μέσα στην οποία πετάμε την ανωτέρω ποσότητα ύλης μέσα από μια τέταρτη διάσταση, η οποία μας επιστρέφεται σαν αντιύλη.

Μέθοδος: Απλά θέτουμε τη βόμβα σε λειτουργία. Προτείνεται να την πετάξουμε απ’ το διάστημα (όπου και θα την έχουμε δημιουργήσει) προς τον πλανήτη και θα κάτσουμε λίγο μακριά μη μας πάρει το ωστικό κύμα.

Γ. Χρήση Γιγαντιαίας Μαύρης Τρύπας

Τι χρειαζόμαστε: Μια μαύρη τρύπα φυσικά. Γιγαντιαία μάλιστα. Και μηχανές αρκετά ισχυρές ώστε να θέσουν σε κίνηση τον πλανήτη. Αυτά μόνο.

Μέθοδος: Αφού εντοπίσουμε τη μαύρη τρύπα (συστήνεται αυτή προς τον αστερισμό του Τοξότη, μόνο 1600 έτη φωτός μακριά), θα πρέπει να πάμε την Γη εκεί ή να φέρουμε τη Μαύρη Τρύπα εδώ. Δυστυχώς η διαδικασία είναι χρονοβόρα, είτε μετακινήσουμε τη Γη είτε μετακινήσουμε τη Μαύρη Τρύπα. Για να κερδίσουμε χρόνο, προτείνεται να μετακινήσουμε και τις δύο. Βέβαια η Γη δε θα εξαφανιστεί ολοκληρωτικά, καθώς θα παραμένει ως κομμάτι μάζας της μαύρης τρύπας, αλλά τουλάχιστον δε θα είναι ορατή και σίγουρα θα καταστεί αδύνατη προς χρήση.

Δ. Καταστροφή με Γεώτρηση

Τι χρειαζόμαστε: Ένα αρκετά ισχυρό ηλεκτρομαγνητικό τρυπάνι (mass driver), ή ακόμα καλύτερα μπόλικα ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά τρυπάνια. Πρόκειται για ελαφρώς υπερμεγέθη σπειροειδή όπλα που έχουν τη δυνατότητα να εκτινάσσουν μεγάλες ποσότητες υλικών που τους ρίχνουμε μέσα (είχαν προταθεί για μεταφορά υλικών απ’ τη Σελήνη στη Γη).

Μέθοδος: Ουσιαστικά θα σκάψουμε τη Γη με τα ανωτέρω τρυπάνια και θα πετάξουμε τους μόλις 10 εις τη 36η τόνους ύλης στο διάστημα (κατά προτίμηση προς τον ήλιο για να εξαϋλωθούν κιόλας). Λεπτομέρεια: το τρυπάνι θα πρέπει να είναι ιδιαιτέρως ισχυρό ώστε να ξεπερνάει η ταχύτητα αποστολής τη βαρυτική έλξη του πλανήτη αλλιώς κινδυνεύουμε να μας έρθουν πακέτο πίσω. Ξεκινάμε το σκάψιμο και εκτινάσσουμε το υλικό προς τον ήλιο. Θα πάρει χρόνο, να το ξέρετε. Εναλλακτικά τα υλικά μπορούν να μεταφερθούν και με διαστημόπλοια στο διάστημα αλλά θα έχει υψηλό κόστος και θα μειώσει δραστικά τη ταχύτητα καταστροφής. Δε συμφέρει.

Ε. Εκμετάλλευση της (καταστροφικής) Ενέργειας του Ήλιου

Τι χρειαζόμαστε: Εξοπλισμό για να μετακινήσουμε τη Γη και προσεχτικό σχεδιασμό.

Μέθοδος: Εκσφενδονίζουμε τον πλανήτη προς τον ήλιο. Προσοχή. Είναι δυσκολότερο απ’ ότι ακούγεται, παρότι δεν απαιτείται σύγκρουση με τον ήλιο (τα παλιρροϊκά κύματα θα διαλύσουν τη Γη πριν έρθει σ’ επαφή). Και είναι δύσκολο γιατί μπορεί η Γη να μη καταφέρει να ξεπεράσει το όριο Roche και να καταλήξει τηγανισμένη αλλά και πάλι σε τροχιά. Αυτό θα ήταν ημίμετρο. Αυτή τη στιγμή δε διατίθεται σχετική τεχνολογία, αλλά εάν σκάσει κάποιος αστεροειδής και μας στείλει προς το κέντρο του ηλιακού συστήματος θα χρειαστούν μόνο 25 χρόνια για την απόλυτη καταστροφή. Άρα μπορούμε να μετακινήσουμε τη γη προς τη τροχιά κάποιου αστεροειδούς και ν’ αφήσουμε αυτόν να επιτελέσει το θεάρεστο έργο μας. Ειδάλλως, θα χρειαστούν χιλιετίες μέχρι να δημιουργηθεί τεχνολογία αρκετά ισχυρή για να το κάνουμε μόνοι μας. Κουράγιο.

ΣΤ. Πυροκρότηση της Ενέργειας Κενού.

Τι χρειαζόμαστε: Έναν ηλεκτρικό λαμπτήρα, σχετικά μεγάλο. Εχεμύθεια.

Μέθοδος: Πρόσφατες επιστημονικές μελέτες μας λένε ότι αυτό που θεωρούμε κενό ουσιαστικά μόνο κενό δεν είναι, αλλά αποτελείται από τεράστιες ποσότητες σωματιδίων και αντισωματιδίων που δημιουργούνται και καταστρέφονται μεταξύ τους κάθε δευτερόλεπτο. Και ότι η ποσότητα ενέργειας που περικλείεται ακόμα και στο κενό ενός ηλεκτρικού λαμπτήρα είναι υπεραρκετή να ψήσει όλους τους ωκεανούς μαζί. Και κάπου εδώ σκάμε μύτη εμείς χεχε. Πρέπει να βρούμε τρόπο να χαλιναγωγήσουμε αυτή η ενέργεια, λογικά σε κάποιο εργοστάσιο (κ’ έτσι δε θα μας πάρουν πρέφα κιόλας) και μετά ν’ αφήσουμε τις πυρηνικές αντιδράσεις εκτός ελέγχου. Η ενέργεια που θα εκλυθεί θα είναι αρκετή όχι μόνο να καταστρέψει τον αγαπημένο μας πλανήτη αλλά και ολόκληρο το ηλιακό σύστημα που τον φιλοξενεί.

Όλε!

Killing's as easy as breathing...(?)

Όλοι τον ξέρουμε. Όλοι αποφεύγουμε να τον συναντήσουμε. Κανείς μας δεν τον έχει δει (ούτε καν στον ύπνο του). Και φυσικά, κανείς μας δε θέλει. Μέχρι τώρα όμως κανείς μας δεν έχει τολμήσει να τον αναλύσει κιόλας...

Μέχρι σήμερα!

Αρκετά με τους προλόγους (άντε μη φάμε και καμιά αδέσποτη). Το λόγο έχει ο μεγάλος και τρανός τιμωρός των "κακών" (εντός εισαγωγικών γιατί είναι μεγάλη η κουβέντα περί καλού και κακού στο κόσμο τούτο)...Rambo!

(κάνοντας κλικ στον πίνακα θα τα δείτε όλα, χεχε)

Εκρηκτικό συμπέρασμα Ι

Όσο μεγαλώνει, τόσο προτιμά να σκοτώνει ντυμένος. Αν κάνουμε έναν πρόχειρο υπολογισμό, στο Rambo II το ποσοστό που είδε για τελευταία φορά ντυμένο τον ήρωα πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, ήταν μόνο 20% (σε αντίθεση με το ποσοστό που η τελευταία του ανάμνηση ήταν οι μύες του – 80%). Στο Rambo III το πρώτο ποσοστό υπερδιπλασιάζεται (πάνω από το 40% των θυμάτων βρήκε τον θάνατο από ντυμένο Rambo), ενώ εν έτει 2008 κανείς δεν είχε τη τιμή να κρατήσει σαν τελευταία ανάμνηση τους μύες του τιμωρού του.

Bet I: Το πατσοκοίλι ούτε ο Ράμπο δε το γλυτώνει. (απόδοση 1,20)
Bet II: Όσο μεγαλώνει τόσο περισσότερο κρυώνει (απόδοση 1,80)
Bet ΙΙΙ: Ο Ράμπο αποκλειστικός χορηγός οίκου μόδας? (απόδοση 12,00)

Εκρηκτικό συμπέρασμα ΙΙ

Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο αποκτάνε θάρρος και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες οι σύνεργοί του, φτάνοντας εν έτει 2008 να κατέχουν το 32% των συνολικών φόνων, όταν το 1985 και το 1988 το ποσοστό ήταν 14 και 17% αντίστοιχα.

Bet I: Όσο μεγαλώνεις, τόσο καλύτερα μαθαίνεις τη βολή του outsourcing. (απόδοση 5,70)
Bet II: Όσο μεγαλώνεις τόσο χώνεις τους νεότερους να κάνουν τη βρομοδουλειά. (απόδοση 1,10)
Bet ΙΙΙ: Το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενεί. Σκληρός ο χρόνος Ράμπο μου. (απόδοση 1,20)

Εκρηκτικό συμπέρασμα ΙΙΙ

Διόλου αμελητέα και η συγκλονιστική αύξηση του ποσοστού των καλών που χάνουν τη ζωή τους επί τω έργω σε σχέση με το σύνολο των θανούντων. Πιο συγκεκριμένα, από το ασήμαντο 0 ή 2% των δύο πρώτων ταινιών, το 1988 φτάνουμε σε ποσοστό 22% και τώρα σε 32%! Ένας στους τρεις δηλαδή που βλέπει τα ραδίκια ανάποδα πριν δει τους τίτλους τέλους, ήταν καλός (ή καλούτσικος για να ακριβολογούμε).

Bet I : Το στοιχείο του αιφνιδιασμού έπαψε να ισχύει για τους καλούτσικους (30 χρόνια μετά οι κακοί δεν ψαρώνουν πια, του πούστη). (απόδοση 1,80)
Bet II : Οι κακοί περάσανε από σκληρή εκπαίδευση για να βρίσκουν επιτέλους τον στόχο (σε στενή σύνδεση και με τη κατωτέρω ανάλυση) (απόδοση 4,50)
Bet ΙΙΙ: Οι καλοί φλωρέψανε επικίνδυνα αφού μεγαλώσανε με Τόλμη και Γοητεία, Dallas και Santa Barbara. (απόδοση 1,10)

Εκρηκτικό συμπέρασμα ΙV

Σημαντικό κρίνεται και το γεγονός, ότι παρά την ανοδική πορεία των σκηνών με βασανιστήρια, καθώς και των σκηνών που ο ήρωας δε παθαίνει τίποτα παρά τη βροχή από σφαίρες που δέχεται, κατά τα 3 πρώτα επεισόδια, το ποσοστό αυτών μειώνεται δραματικά στην τελευταία επάνοδο του ήρωα.

Bet I: Back to reality? (απόδοση 14,00)
Bet II: Το Hollywood εφοδιάζει πλέον και τους κακούς με σφαίρες να πετάνε κ όχι μόνο στραγάλια? (απόδοση 19,00)
Bet ΙΙΙ: Οι Αμερικανοί δεν υπόκεινται σε βασανιστήρια (ισχύει όμως το αντιθετοαντίστροφο αυτού) (απόδοση 1, 10)

Εκρηκτικό συμπέρασμα V

Το πλέον συγκλονιστικό εξαγώγιμο απ’ τα δεδομένα συμπέρασμα όμως βρίσκεται στο τέλος της λίστας. Καμία σκηνή ερωτικού περιεχομένου. Μάλιστα.

Bet I: Οι μύες δε σου εξασφαλίζουν γκόμενα ντε και καλά (απόδοση 1, 30)
Bet II: Η ηδονή της βίας είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη (απόδοση 22, 00)
Bet ΙΙΙ : Ο Ράμπο είναι gay (απόδοση 57,00)

Μαμά, κουνάει!

Όταν με ρωτάγανε, τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις συνήθως απαντούσα «συνταξιούχος».
Τώρα όμως που έχω ακόμα χρόνο, μπορώ ν’ αλλάξω?

Όταν μεγαλώσω, λοιπόν, λέω να γίνω σεισμολόγος. Θα γίνεται σεισμός και όλοι θα με ψάχνουν. Θα με ρωτάνε τι και πως. Αλλά δε θα ξέρω τι να τους λέω. Θα συνιστώ ψυχραιμία. Θα δηλώνω επιφυλακτικός και σκεπτικός αλλά και καθησυχαστικός. Ίσως ήταν αυτός ο κύριος σεισμός, θα λέω, ίσως πάλι και όχι, σε κανά δυο χρονάκια θα μπορέσουμε να βγάλουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα. Ίσως ήταν προσεισμός, ίσως και όχι. Αν γίνει σεισμός σε κανά κουλό μέρος θα δηλώνω έκπληκτος ότι θεωρούσαμε τα ρήγματα ανενεργά, εάν πάλι δεν αποτελεί έκπληξη το επίκεντρο θα δηλώνω ότι «το περιμέναμε χρόνια τώρα».
Ωραίο πράγμα. Δηλώνεις επιστήμων μέγας και τρανός, αφήνεις μαλλάκι Einstein, βγαίνεις στα παράθυρα να πλακώνεσαι με τους συναδέλφους σου ενώ δεν έχεις ουσιαστικά ιδέα τι γίνεται ή τι πρόκειται να γίνει εκεί κάτω. Να κ’ αν κουνήσει να και αν δεν. Στο κάτω κάτω, εσύ φταις?
Εάν πάλι ανοίξει το έδαφος και βγάλει λάβα στο Σύνταγμα, άντε να δηλώνω μαλάκας.

ΥΓ. Όταν είχε γίνει ο μεγάλος σεισμός στη Τουρκία θυμάμαι τις δηλώσεις ένας σεισμολόγου της γείτονος...
«Μη με ρωτάτε αν θα ξαναγίνει σεισμός. Θα ξαναγίνει. Το πότε και το που, απλά δεν το ξέρουμε. Αλλά δε σας σκοτώνει ο σεισμός. Τα κτίρια σας σκοτώνουν. Φτιάξτε λοιπόν ασφαλέστερα κτίρια να είστε έτοιμοι για τον επόμενο». Έτσι για να φέρουν γνώση οι φύλακαι (και οι δικασταί βεβαίως βεβαίως που ουδεμία υπευθυνότητα έχουν ακόμα καταλογίσει παρά τα κατά καιρούς θύματα της).

Άντε και σκιάχτηκα πρωινιάτικα με τα νέα απ’ τη Πάτρα. Όχι δε σοβαρεύτηκα αλλά....είμαι και χέστης με τους σεισμούς, πειράζει?

The Lord of the Sinks

Η ιστορία που ακολουθεί είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους.

Εχτές το βράδι ήρθε ένα φιλαράκι απ’ το σπίτι για DVDing, και συγκεκριμένα τον άρχοντα των δαχτυλιδιών 3, την μαλακία. Μην απορείτε, το είχα δει στον κινηματογράφο αλλά δε θυμόμουν τίποτα και από χτες ξέρω το γιατί.
Το εν λόγω φιλαράκι είναι και ελαφρώς νυσταλέο απ’ τη φύση του, ήταν και η ταινία τη τελευταία ώρα σα ταινία του Αγγελόπουλου υπό την επήρεια LSD, την έκανε κατά τη 1.
Κ’ έμεινα μόνος, σ’ ένα τεράστιο άδειο διαμέρισμα (50 τετραγωνικά σκοτάδι). Έξω ησυχία. Η ψηλή βροχή έδινε έναν τόνο ερέβους και το ελαφρύ αεράκι κουνούσε μανιασμένα τις κουρτίνες. Ούτε ένας ήχος ανθρώπινος.
Ανοίγω τη πόρτα της τουαλέτας νιώθοντας το βλέμμα ενός πλάσματος μη ανθρωπίνου να με ακολουθεί. Γυρίζω απότομα και το βλέπω.
Κατσαρίδα!
«Ένα Ορκ», σκέφτομαι. Με αργά βήματα υποχωρώ, βγαίνω στο μπαλκόνι της Minas Tirith, αρπάζω με λυσσαλέα κίνηση τη Skoupa της Erendil και το Farasi του Isengard (σμυλεμένο στις φωτιές της Minas Morgul) και επιστρέφω. Το Ορκ είναι ακόμα εκεί και παραφυλάει τη Lekani της Gorgoroth. Η μοίρα του όμως έχει ήδη οριστεί και σε λίγα λεπτά το άψυχο κουφάρι του βρίσκεται ιπτάμενο και σε ελεύθερη πτώση προς το Dromaki της Osgiliath.

Ξαναπηγαίνω με βήμα αποφασιστικό προς τη Toualeta της Gondor...

Η επιστροφή του βασιλιά!

Wrestling's ξεκίνημα, νέοι αγώνες

Ε, ναι λοιπόν, το πρώτο post του 2008 είναι εδώ να σας συγκλονίσει, να σας συνεπάρει, να σας μαγέψει κτλ για τον απλούστατο λόγο ότι δε το έγραψα εγώ, αλλά ο πολυαγαπημένος μου γερμανοτραφής (που μιλάει μόνο γαλλικά, αγγλικά, λίγα ολλανδικά και μάλλον ελληνικά και έχει σπουδάσει στο βέλγιο) Τεό. Τα κακά νέα, για όσους δε κατάλαβαν, είναι ότι αυτή τη φορά που είπε ότι θα κλείσει το blog του,το έκανε. Μην ανησυχείτε όμως, με το που ανοίξει καινούργιο θα σας το καρφώσω εγώ (bandit). Τσάμπα.

Επ'ευκαιρίαν της ενάρξεως του νέου έτους θα ήθελα να μεταφέρω σε όλη τη μπλογκοσφαιρα τις θερμότερες των ευχών μου.
Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τον φιλόξενο mogwai που φιλοξενεί το στιγμιαίο τούτο ξέσπασμα της κατά τα άλλα ανενεργής εμπνεύσεως μου

Οι ευχές είναι ένα τυποποιημένο προιόν των μικροαστικών συνηθειών μας και πέραν της στιγμιαίας συνεισφοράς των στην δημιουργία μιας καλής ατμόσφαιρας δεν ωφελούν σε τίποτα.
Λέγω λοιπόν φέτος να συνεισφέρω στην ευτυχία όλων σας μέσω των παρακάτω πρακτικών συμβουλών (αποστάλαγμα εμπειρίας από το 2007 ):

1. Όσοι από σας (από σας είπα , δεν μιλάω για μένα) καπνίζουν , πρέπει να σταματήσουν τώρα που είναι αρχή του έτους - αυτή την βλαβερή συνήθεια.
Θυμηθείτε επίσης τον Ιούνιο να το ξανακόψετε

2. Βάλτε τάξη στην ζωή σας και οργανωθείτε , οργανώστε τις ντουλάπες σας και τα έγγραφα σας .
Όλοι να πορεύεστε με to-do Lists στα χέρια η καλύτερα σε xls(να φτιάξω την ντουλάπα : postponed , να καθαρίσω το γραφείο : delayed)

3. Σταματήστε τις άσκοπες σπατάλες , τις άσκοπες εξόδους τα άσκοπα ξενύχτια και τα άσκοπα ποτά.
Βάλτε ένα reasoning σε όλες τις πράξεις σας και αρχίστε να οραματίζεστε συχνά τον εαυτό σας σε πέντε χρόνια από σήμερα ( μετά ισως χρειαστείτε κανα ουισκάκι βέβαια)

4. Αλλες γενικές συμβουλές : Μακριά από σπήλαια και από τους πεζόδρομους του Δήμου Αμαρουσίου (ουδέν σχόλιον) , μακριά από εναλλακτικούς παροχους σταθερής και Ιντερνετ (όλοι με το λαπτόπ και τηλεκάρτες στο Σύνταγμα) , οι άντρες μακριά από προγναθικές γυναίκες

Αυτά και του Χρόνου με Υγεία , Sap και Οργάνωση (γιατι για φετος δεν μας βλέπω)

Ο γερο *Γερμανός*

Και παρ΄ότι ο πειρασμός ήταν μεγάλος, σας υπόσχομαι ότι δε πείραξα τίποτα στα ανωτέρω. Μέχρι και το "γερο" στην υπογραφή ήταν δικό του.

Ο μικρός τυμπανιστής (και άλλες ιστορίες εορταστικού μίσους)

Όχι που νομίζατε ότι δεν θα έθαβα χρονιάρες μέρες....

Άσβεστο μίσος Ι

Ο μικρός τυμπανιστής. Από μικρός τον μισούσα θανάσιμα. Κάτι θα μου είχε κάνει δε μπορεί, και έτσι κάθε φορά που άκουγα τη μελωδία μ’ έπιανε πονοκέφαλος. Τρελός πονοκέφαλος μάλιστα. Αν τον είχα μπροστά μου θα του έφερνα τα τύμπανα κολάρο να δει σφοντύλι όχι ένα αλλά καμιά κατοστάρια αστέρια της Βηθλεέμ.

Άσβεστο μίσος ΙΙ

Οι κουραμπιέδες. Εκτός απ’ το γελοίο τους όνομα, μου την δίνει τρελά η κουβέρτα από ζάχαρη άχνη. Την μισώ. Διασκεδάζω όμως να φτερνίζομαι προς τη πιατέλα. Ίσως να φταίει και η τραυματική εμπειρία της γιαγιάς, που κάθε χρόνο φτιάχνει κουραμπιέδες και είναι και απίστευτα περήφανη πόσο τους πέτυχε, αλλά το αποτέλεσμα είναι συνήθως ένας μικρός και άσπρος όγκος από τσιμέντο σερβιρισμένος για κουραμπιές. Είχα σπάσει και δόντι στη προσπάθεια μου να τους φάω (μη τη πληγώσω κιόλας), και η μόνη διέξοδος να τους παπαριάζω στον καφέ, μπας και.

Άσβεστο μίσος ΙΙΙ

Η γαλοπούλα. Πρόκειται όχι μόνο για το πιο καθυστερημένο ζώο αλλά και το πιο άσχημο. Αρνούμαι πεισματικά να κάτσω στο ίδιο τραπέζι με αυτό το λάθος της φύσης. Εύχομαι να μπει γρήγορα στη λίστα με τα υπό άμεση εξαφάνιση ζώα μπας κ ησυχάσουμε. Δε σας κρύβω πάντως ότι όταν τη βλέπω ανάσκελα, ψημένη, με τα πόδια ορθάνοιχτα, με δυο μαχαίρες μπηγμένες και την πλούσια γέμιση από κάστανο, κάτι ενδόμυχα ευχαριστεί τις σαδιστικές μου τάσεις.

Άσβεστο μίσος IV

Το και – καλά πολύτιμο φλουρί της βασιλόπιτας που και – καλά φέρνει τύχη στον ευρόντα. Το οποίο είναι ένα τσίγκινο δίφραγκο που όλοι με το που σερβίρεται αφράτη αφράτη και ανυποψίαστη η πιτούλα, πέφτουμε πάνω της σα γότθοι στη ρώμη και την μαδάμε, μέχρι που καταντάει ένα μη φαγώσιμο συνονθύλευμα που ίσως και να ήταν νόστιμο αν δε προτιμούσαμε τον τσίγκο.

Τα λεμε του χρόνου παίδες! Καλά να περάσετε!

Αράζω, άρα ζω

Τελικά το πιο δύσκολο πράγμα τη σύγχρονη εποχή είναι να μη κάνεις τίποτα. Ακόμα και όταν μας δίνεται η ευκαιρία ν’ αράξουμε, φρικάρουμε με την ιδέα, μιας κ όλες τις μέρες τρέχουμε πανικόβλητοι απ’ τις 7 το πρωί μέχρι να κοιμηθούμε. Τώρα τελευταία εγώ τρέχω και στον ύπνο μου. Ιδού λοιπόν ένα πρόχειρο εγχειρίδιο απραξίας, πώς να μην κάνετε τίποτα και να σας αρέσει κιόλας.

- Προγραμματίστε σωστά
Τίποτα πιο σημαντικό από σωστό σχεδιασμό. Ορίστε το χρονικό διάστημα που θα τεμπελιάσετε (μέρα, βδομάδα, μήνα , έτος, δεκαετία – όχι παραπάνω). Ανεξαρτήτου διαρκείας αράγματος, ο σχεδιασμός θα σας βοηθήσει να ακυρώσετε όλα σας τα ραντεβού, να μην πείτε ένα τυχαίο «ναι μωρέ» όταν ερωτηθείτε «Πάμε Αρβανιτάκη την Παρασκευή να πονοκεφαλιάσουμε?», αλλά και να μη ξεμείνετε από τρόφιμα και πρέπει να διακόψετε την απραγία να τρέχετε στα μαγαζιά.

-Ενημερώστε…
…τους πάντες, ότι το ανωτέρω χρονικό διάστημα θα είστε πηγμένοι . Φτιάξτε λίστα με το τι θα είχατε να κάνατε υπό ΚΣ και παραφουσκώστε τη (επίσκεψη στον οδοντίατρο, ψώνια, να πάω σ’ έναν γάμο, να δω το ανίψι μου που έχω μια δεκαετία να το επισκεφτώ, με τρέχουν στη δουλειά κτλ). Πείτε σ’ όλους να μη σας ενοχλήσουν εκτός κ αν είναι μεγάλη ανάγκη.

-Επιλέξτε τοποθεσία χαλάρωσης
Διαφορετικοί άνθρωποι χαλαρώνουν διαφορετικά. Άλλοι γουστάρουν δωμάτιο (με ή χωρίς θέα), άλλοι θάλασσα, άλλοι βουνό. Επιλέξτε σωστά και έχετε γεια ραχούλες.

-Κλείστε το κινητό
Και όχι μόνο. Κλείστε τον υπολογιστή, το PDA, βγάλτε το σταθερό απ’ τη πρίζα, το beeper για τον βηματοδότη. Κλείστε ότι καν ντρίν με λίγα λόγια εκτός από…

-Το ξυπνητήρι
Το οποίο πρέπει να κάνει ντριν ακριβώς στο πέρας του διαστήματος ανάπαυλας. Αυτό θα σας καθησυχάσει να μην κοιτάτε το ρολόι κάθε 5 λεπτά να δείτε πόσην ώρα τεμπελιάς σας απομένει.

-Αράξτε
Φτάνουμε στα δύσκολα τώρα. Πρέπει να υπερνικηθεί ο πειρασμός (όχι τηλεόραση, όχι ραδιόφωνο, μη διαβάσετε τίποτα, μην καλέσετε κάποιον, μη τσεκάρετε mails κτλ). Εξαίρεση αποτελεί η επίσκεψη στη τουαλέτα. Είναι απαραίτητο όχι μόνο να αδειάσετε το πρόγραμμα σας από to-do lists, αλλά και το μυαλό σας. Κοινώς το κάνετε Buddhist monk style. Μιμηθείτε τη κατάσταση που πέφτετε στο κρεβάτι γεμάτοι σκέψεις και πιέζετε τον εαυτό σας «Σκάσε να σκέφτεσαι, σε 3 ώρες ξυπνάς». Αν δε τα καταφέρετε, μπορεί να παρασυρθείτε σε ονειροπολήσεις, πράγμα καθόλου κακό, αρκεί να μην το μάθουν οι γονείς σας (Γιάννη, ξύπνα, το παιδί παίρνει ναρκωτικά!).

-Επαναλάβατε
Αλλά μη το ξεφτιλίσετε.

ΥΓ. Αν δεν είστε μόνοι, τότε ακολουθήστε τα ανωτέρω βήματα μαζί με τον/την σύντροφό σας. Κοινώς, μην κάνετε τίποτα μαζί. Αν επιλέξτε να μην κάνετε τίποτα μόνοι σας, ο άλλος μάλλον θα φρικάρει.

ΥΓ2. Αν το να μην κάνετε τίποτα σας προκαλεί άγχος ή ενοχές, να πάτε για ψάρεμα. Θα λέτε τότε «Είμαι πολυάσχολος, ψαρεύω».

ΥΓ3. Μην ξεχνάτε ότι το να μην κάνετε τίποτα σας οδηγεί στο να είστε περισσότερο αποδοτικοί στα επόμενα γεμάτα άγχος διαστήματα (το ξαναγέμισμα της μπαταρίας είναι σημαντικό πράγμα). Άρα, δεν είστε τεμπέληδες, προσπαθείτε να γίνετε πιο παραγωγικοί … στο μέλλον.

ΥΓ4. Αν κουραστείτε να μην κάνετε τίποτα, πηγαίνετε για ύπνο.

Which side are you on, boys?

O μέγας Mogwai κατάφερε και εξασφάλισε για εσάς - σε αποκλειστική διανομή- τη κάτωθι εικόνα. Το ενδιαφέρον στη κινούμενη εικόνα, αν εξαιρέσουμε ότι η κοπελίτσα έχει πολύ ωραίο σωματάκι και χορεύει σα τον Νουρέγιεφ, είναι ότι ο καθένας βλέπει τη μορφή της να γυρνάει είτε με τη φορά του ρολογιού, είτε αντίθετα με τη φορά. Υπάρχουν και κάποιοι που αποφασίζουν κατά βούληση το πως θα γυρίσει ο Νουρέγιεφ, παραγγελιά δηλαδή, γύρνα δεξιά ευλογημένη κτλ. Εδώ, για λεπτομέρειες και περαιτέρω αναλύσεις, έαν και εφ' όσον δε σας καλύπτουν οι δικές μου εξηγήσεις.

Όσοι βλέπουν κίνηση με τη φορά του ρολογιού (χρησιμοποιούν δηλ. το δεξί μέρος του εγκεφάλου τους)

Είναι και γαμώ τα παιδία, τελεία και παύλα, η επιστήμη μίλησε.

Όσοι βλέπουν κίνηση αντίθετη με τη φορά του ρολογιού (αριστερό μέρος)

Είναι (απ' ότι φαίνεται από μια σύντομη στατιστική ανάλυση) όλοι οι υπόλοιποι εκτός από μένα!

Προς τα που γυρνάει το κοριτσάκι είπαμε?

ΥΓ. Όσοι δε ξέρουν προς τα που κινείται η χορεύτρια, απλά δε ξέρουν να διαβάζουν την ώρα.

Occam's Razor (The Law of Parsimony)

Ο Άγγλος Γουλιέλμος του Όκαμ υπήρξε λόγιος φρατζισκανός μοναχός του 14^ου αιώνα. Ψιλοαναρχική φιγούρα, τα ’βαζε με τα πλούτη της εκκλησίας και του κλήρου κτλ, αλλά έμεινε στην ιστορία χάρη στην θεωρία που του αποδίδεται, γνωστή σήμερα ως το Ξυράφι του Όκαμ (Occam’s Razor).

Με δυο λόγια αναφέρει ότι όταν έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο ισοδύναμες αιτιάσεις για την εξήγηση κάποιου φαινομένου, τότε, πιθανότατα, η σωστή είναι η πιο απλή από τις δύο.

Είναι μια θεωρία που δεν εξηγεί τίποτα (αυτό το πιθανότατα τα καταστρέφει όλα), αλλά οδηγεί πλησιέστερα στην τελική λύση, όταν όλα τ’ άλλα αποτυγχάνουν.

Ακολουθούν παραδείγματα για να γίνει κατανοητό το Ξυράφι.

(Οφείλω να διευκρινίσω ότι τα παραδείγματα που παρατίθενται κάτωθι δεν έχουν, όσο και αν χαίρεστε μερικοί, καμία αναφορά σε υπαρκτά πρόσωπα. Γράφονται καθαρά για χιουμοριστικούς λόγους, τις μπηχτές προτιμώ να τις ρίχνω προφορικά. Γκε γκε? Όποιος με καλέσει να απολογηθώ για αυτά, εμπίπτει στην εξήγηση 2 του παραδείγματος 2. Ευχαριστώ).

Παράδειγμα 1

Ξεχνάς τα γενέθλια του καλύτερού σου φίλου.

Εξήγηση 1

Τη στιγμή που επιχείρησες να πάρεις τηλέφωνο για να πεις σα φίλος κ εσύ τις ευχές σου, ένας τεράστιος βροντόσαυρος πετάχτηκε από στοπ στη Κηφισίας και έσκασε πάνω στο όχημα σου που με τη σειρά του, έσκασε πάνω σε διερχόμενη τοστιέρα που είχε βρεθεί στο δρόμο από έκρηξη σε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών που βρίσκεται πλησίον της σύγκρουσης. Νεκρός ο βροντόσαυρος, το όχημα σου και η φυσικά η γαλοπούλα του τοστ που ούτως ή άλλως ψηνότανε. Το περιστατικό αναμφίβολα κερδίζει τη προσοχή σου, και άρα δε τηλεφωνείς.

Εξήγηση 2

Είσαι στη κοσμάρα σου.

Σύμφωνα λοιπόν με το Ξυράφι του Όκαμ, παρ’ ότι οι δύο θεωρίες είναι ισοδύναμες, η δεύτερη είναι πιθανότατα η πιο σωστή, καθώς είναι και η πιο απλή. Επαναλαμβάνω…πιθανότατα.

Παράδειγμα 2

Γνωστός συμπεριφέρεται περίεργα. Επιδεικνύει ελαφρώς αντικοινωνική συμπεριφορά, εκφράζει επιθετικότητα, λέει αστεία με τα οποία δε γελάει ούτε η Ανθούλα του Λαζόπουλου, είναι κτητικός και περιαυτολογεί αενάως, είναι ξερόλας, ενοχλητικός και μυγιάγγιχτος.

Εξήγηση 1

Πέρασε δύσκολη εφηβεία, είχε δύσκολες σχέσεις, είναι πιεσμένος επαγγελματικά, οι φίλοι του το αποπαίρνουν και δε ξέρει γιατί, η γκόμενα του δεν απαντάει στα τηλέφωνα, δεν έχει φράγκο τσακιστό, τράκαρε το όχημα με τον άνωθεν βροντόσαυρο, η μαμά του τον ξύπναγε με Αρβανιτάκη στο δημοτικό και Τσαλιγοπούλου στο γυμνάσιο και του κάηκε το βίντεο.

Εξήγηση 2

Είναι μαλάκας.

Νομίζω ότι πλέον μπορείτε να δώσετε τη πιθανή, σύμφωνα με το Ξυράφι πάντα, εξήγηση.

Παράδειγμα 3

Τα έργα στον Μαλιακό (και όχι μόνο) δε θα τελειώσουν ούτε και φέτος.

Εξήγηση 1

Πάνω που ήταν να παραδοθεί το έργο ο εργοδηγός κάνοντας επιθεώρηση στο έργο αποφασίζει ν’ αλλάξει το cd στο αυτοκίνητο του τη στιγμή που χτυπάει το κινητό του και του πέφτει το hands free πάνω στη μουστάρδα της λουκανικόπιτας που είχε ανάμεσα στα πόδια του. Χάνει τον έλεγχο και πέφτει σε μια λακκούβα, η οποία προϋπήρχε των έργων αλλά δε τη κλείσανε γιατί εκεί μαζεύονται τα όμβρια ύδατα μιας και το παρακείμενο ρέμα το έχουν μπαζώσει για να χτιστεί η βίλα του νομάρχη. Τσαντισμένος δίνει εντολή να ξηλωθεί το οδόστρωμα όλο και να φτιαχτεί απ’ την αρχή. Η βίλα παραμένει άθικτη. Και η λακκούβα.

Εξήγηση 2

Φάγανε όλα τα λεφτά μέχρι τελευταίου ευρώ, με χρυσά κουτάλια και τα κουτάλια μαζί.

Για να σας δω τώρα, το εμπεδώσατε το Ξυραφάκι????

Στη Κρυουλία αδερφές μου, στη Κρυουλία!

Η ιστορία που ακολουθεί είναι δυστυχώς απολύτως αληθινή. Καλά, έβαλα και λίγο παραπάνω φαντασία για να εμπλουτίσουμε το διάλογο, αλλά δε παύει να μην είναι μύθος (το δασύτριχο μου στήθος) το τι ακολουθεί. Για την ιστορία αναφέρω, ότι κάποτε, που μου την είχε βαρέσει να μετακομίσω στη βόρεια Ευρώπη, έστελνα αβέρτα βιογραφικά όπου έβρισκα. Η μια πλάκα είναι ότι τώρα, ένα και κάτι χρόνο μετά, πάνω που μετάνιωσα κ είπα καλά είναι κ εδώ μωρέ, με παίρνουν για συνεντεύξεις από όποια κουλή χώρα φαντάζεστε. Η άλλη πλάκα είναι κάτω απ’ την ακρόπολη.

Το όνομα της εταιρείας καθώς και η τοποθεσία είναι φυσικά μούφα μεγάλη, αλλά δε παύουμε να αναφερόμαστε σε υπαρκτή χώρα του πρώην ανατολικού block (όχι blog βρε).

-Ντριν Ντριν
-Παρακαλώ
-Καλησπέρα, ο κύριος Mogwai?
-Speaking
-Σας καλούμε από την εταιρεία Ξεζουμίδης ΑΕ, έχουμε λάβει το βιογραφικό σας, πριν 6.5 χρόνια, και θέλουμε να σας δούμε σχετικά μ’ ένα άνοιγμα θέσης που έχει η εταιρεία μας στη Κρυουλία, σας ενδιαφέρει?
-Για πες, πλάκα έχει
-Πρόκειται για θέση Τάδε Manager στην Ερημούπολη της Κρυουλίας.
-Μάλιστα, για πάμε παρακάτω
-Θα ήθελα μόνο να σας ενημερώσω ότι δε θα είστε υπάλληλος της Ξεζουμίδης Hellas, αλλά της Ξεζουμίδης Krioulia
-Ε, και?
-Και αυτό σημαίνει ότι θα πληρώνεστε σύμφωνα με τα βιοτικό επίπεδο της Ερημούπολης. Επίσης, η εταιρεία μας δεν αναλαμβάνει τα όποια επιπλέον κόστη (όπως πχ μεταφορικά, κόστη μετεγκατάστασης κτλ)
-Να φύγω δηλαδή από την Ελλάδα μετανάστης, για να δουλεύω στη Κρυουλία? Για μαλάκες ψάχνετε?
-Μάλιστα κύριε που το καταλάβατε?
-Να σου πω κοπέλα μου, εσύ θα πήγαινες αν ήσουν εγώ?
-Εγώ δε θα πήγαινα ούτε αν ήμουν εγώ ούτε αν ήμουν εσείς. Μ’ αρέσει ο ήλιος ξέρετε..
-Α, ο ήλιος σου αρέσει, όχι ότι πληρώνεσαι 10 φορές παραπάνω στην Αθήνα?
-Αχμφφφφ
-Ξέρω ότι χάνω μεγάλη ευκαιρία, αλλά ευχαριστώ δε θα πάρω.

Α ρε Ио́сиф Виссарио́нович Джугашви́ли (κοινώς Stalin) που σας χρειάζεται

Το Αντιχριστόσκυλο

Σε κάποιο κτίριο δίπλα στο γραφείο μου υπάρχει ένα σκυλί. Είναι ένα σκυλί σαν όλα τα σκυλιά του κόσμου. Μόνο που αυτό το σκυλί, κάθε που βαράει η καμπάνα, βαράει και αυτό. Στις 3 το μεσημέρι γαβγίζει 3 φορές, στις 4 το μεσημέρι γαβγίζει 4 φορές κοκ. Πάλι καλά που η καμπάνα δεν μετράει το χρόνο σα τους φούρνους μικροκυμάτων (14:00, 15:00 κοκ) γιατί το κακόμοιρο θα είχε ξελαρυγγιαστεί μέχρι το βράδι. Έτσι δεν έχω μόνο τη καμπάνα, έχω και το σκύλο συνοδεία κάθε ώρα πάνω απ’ το κεφάλι μου.

Εξήγηση της συμπεριφοράς του σκύλου

1. Νομίζει ότι η καμπάνα είναι άλλος σκύλος που τον καλεί σε ερωτικές περιπέτειες (κοινώς προσπαθεί να βγάλει γκόμενα τη καμπάνα)

2. Νομίζει ότι είναι άλλος σκύλος, αγνώστου φύλλου, που απλά διαθέτει φωνή καμπάνα

3. Πεινάει και παρακαλεί για κανά πρόσφορο

4. Είναι ο αντίχριστος και φρικάρει

Λέω να πάω αύριο από πίσω να του πετάξω αγιασμό να δω αν θα λιώσει.

ΥΓ. Αφιερωμένο σ' όλα τα βρωμόσκυλα που θα με τρέχουνε στα σκυλάδικα σαββατιάτικα...

11101

Αντί ευχαριστηρίων...

"Η ζωή που ζήσαμε

δεν είναι οι μέρες που περάσανε

ειναι οι μέρες που θυμόμαστε..."

ΥΓ1. Η τούρτα αποτέλεσε την απίστευτα ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς (και τι δε θα 'δινα να δω τη φάτσα του τουρτέμπορα όταν του παραδόθηκε η φωτογραφία), δεν αποτέλεσε όμως έκπληξη ότι το δεξί μου μάτι το τσαχπίνικο και το ροζ αυτάκι από πάνω δέχτηκαν επίθεση πριν τη κοπή!

ΥΓ2. Ακόμα χαμογελάω ρε σείς, θα μου κάνετε ρυτίδες απ' τα εικοσικάτι μου ρε?

Forever is our today

Η πρώτη λέξη που μου είπε ο πατέρας μου όταν ανυποψίαστος και χωρίς καμία πρόθεση γεννήθηκα μια ωραία συννεφιασμένη Κυριακή ήταν «Μαλάκας».

Από τότε η γη έχει γυρίσει αρκετές φορές γύρω από τον ήλιο και σε λίγες μέρες ολοκληρώνει ακόμα μια γύρα. Ωραία.
Γιατί άραγε πρέπει να γιορτάζουμε τις γύρες της Γης γύρω από τον ήλιο?
Γιατί όχι ας πούμε του Πλούτωνα? Αν χρειάζεται 245 γήινα χρόνια να κάνει τη σβούρα τότε είμαι μόλις 0,11 ετών. Σκέτο νιάνιαρο. Μια χαρά δεν ακούγεται?
Βέβαια ουδεμία σημασία έχει πόσες σβούρες έχουν κάνει οι πλανήτες από το ηρωικό «μαλάκας» αλλά πόσες ακόμα θα προλάβω να δω.
Μια φορά είχα απαντήσει σ’ ένα ερωτηματολόγιο με σκοπό να δω πότε και πόσων (γήινων) ετών θα αποδημήσω εις Κύριον… Σύμφωνα λοιπόν με επιστημονικά κριτήρια, αυτό το blog θα παύσει να λειτουργεί , όταν θα είμαι 58 ετών και λόγω μιας από τις παρακάτω αιτίες:

Α. Θα μου πέσει το μπιστολάκι στη μπανιέρα (απαιτεί την ύπαρξη κόμης στη κεφαλή καθώς και μπανιέρα βεβαίως βεβαίως)

Β. Θα με απαγάγουν εξωγήινοι (απαιτεί την ύπαρξη όχι μόνο εξωγήινων αλλά και τη διάθεση τους να με απαγάγουν πράγμα χλωμό)

Γ. Τη Τρίτη αιτία δε τη θυμάμαι, Τοξότη την έλεγε, Κριό, Σκορπιό…κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Καθώς γράφω η μεγαλύτερη κατ’ εμέ φωνή που έχει περάσει ποτέ μου τραγουδάει…

But touch my tears with your lips
Touch my world with your fingertips
And we can have forever
And we can love forever
Forever is our today
Who wants to live forever, Who wants to live forever?

Freddy, αν σου απαντούσα ΕΓΩ καρφωτό θα μ' έβριζες? ( κ' ευτυχώς δεν έχω μπανιέρα - έχω ντουζιέρα εντάξει? -ούτε ωραία γεύση για τους εξωγήινους!)

Λοιπόν, κομμένη η πλάκα!

Δε νομίζετε ότι σα πολύ στο χαβαλέ το ‘χουμε ρίξει εδώ μέσα, ε? πως την έχουμε δει ε? όλο αστειάκια και γελάκια. Κομμένα αυτά!
Ε όχι κύριοι, τα κεφάλια μέσα, το μίζερο post είναι προ των πυλών!
Μόνο που λόγω μικρής ενασχόλησης με αυτό το είδος, παρακαλώ μια μικρή βοήθεια ρε παιδιά.

Σήμερα θα επιλέξουμε τίτλο (Το θέμα κάποια άλλη φορά που θα ‘χει συννεφιάσει μια στάλα).
Οι τίτλοι που προτείνω είναι ενδεικτικοί, αναμένω τις δικές σας προτάσεις, είμαι (όπως βλέπετε) όλος αυτιά.

Έμεινα παρθένα για το παιδί μου ...
Του αγοριού απέναντι πες τε του πως πεθαίνω
Αν περάσεις τη πόρτα, τελειώσαμε
Τιιιιιι μαλάκας ήμουνημουνημουνημουνημουν....
Ρε μάνα γιατί με γέννησες?
Έγινε η μαλακία συνήθεια μας
Μη με ξυπνάς απ’ τις 6 πριν ακόμα η μέρα να φέξει
Το φεγγάρι πάνωθε μου ασημένιο τάλαρό
Τι ήμουνα για σένανΕ τι ήσουνα για μένανΕ?
Μ’ αγαπάς ή τσάμπα πίνω?
Κάπου νυχτώνει κ’ ο ήλιος παγώνει
Εκεί που είσαι ήμουνα (ενώ εδώ που είμαι δε ξέρουμε αν θα φτάσεις)
Είμαι εκκλησία χωρίς κεριά
Ο καταραμένος blogger (και άλλες ιστορίες διαδικτυακού ερέβους)
Μη ξημερώνεις Κυριακή
Ένα τραίνο δίχως φρένο
Χίλια μύρια κύματα μακριά το Αϊβαλί
Θα τις κοψω τις φλεβες μου με το μπογατσομαχαιρο
Εμείς βολοδέρνουμε κ αυτός….Camay
(special than στη pieta που σε μια πραγματικά σπάνια για εκείνη στιγμή έμπνευσης αυτοσχεδίασε στην ανωτέρω λίστα)

Όποιος βρει πιο μίζερο τίτλο κερδίζει δυο νυχτερίδες δώρο!

ΥΓ. Όλες οι προτάσεις θα τύχουν ίσης μεταχείρισης και με δημοκρατικές διαδικασίες θα επιλέξω μόνος μου τον τίτλο του επόμενου τρομερά μίζερου ποστ.

Φάε λάδι κ' έλα βράδυ!

Είμαι της άποψης ότι πριν επιχειρήσεις να πεις κάτι σοβαρό που εν τέλει θ’ ακουστεί μαλακία, σκέψου ότι κάποιος άλλος το ‘χει πει καλύτερα από σένα. Αυτός που καλύπτει λοιπόν τη σοβαρότητα αυτού του άρθρου είναι ο CyrusGeo, εδώ.

Διαβάσατε?
Τι όχι ακόμα? Άντε ντε.

Ωραία. Τώρα μπορώ να συνεχίσω το ύφος αυτού του τίμιου βλογ. (Y0!reeka's clopyright)
Με αφορμή λοιπόν την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Θανατικής Ποινής, θυμήθηκα όταν έδινα Proficiency και μάλιστα το αμερικάνικο παρακαλώ.
Στην έκθεση μας είχαν βάλει θέμα:
«Πιστεύετε ότι η θανατική ποινή θα έπρεπε να εφαρμόζεται…(βαθιά ανάσα) ΚΑΙ σε ανήλικους εγκληματίες (κάτω των 18)?». Ζντούπ.
Ξεκίνησα λοιπόν κ’ εγώ κ’ έγραψα ολόκληρο μανιφέστο a la Λένιν, αναπτύσσοντας την άποψη ότι η θανατική ποινή δε πρέπει να εφαρμόζεται σε κανέναν, ποτέ και πουθενά!
Βγήκα έξω όλο χαρά που είχα κάνει τα μούτρα των Αμερικανών κρέας αλλά όταν ενημέρωσα τον χοντρό καραφλό καθηγητή μου για το νόημα της έκθεσης μου μόνο που δε μου έφερε τον Ριζοσπάστη στο κεφάλι. Έλεγε ότι ήμουν εκτός θέματος κλπ κλπ

Πέρασα πάντως.

Συμπέρασμα : Τον Αμερικάνο κ αν τον βρίζεις το μελάνι σου χαλάς.

Και μιας και ξεκίνησα με εξετάσεις….
Μια άλλη φορά έδινα εξετάσεις για δίπλωμα με τον σταυρό στο χέρι. Δε θα λαδώσω ποτέ κτλ. Μπαίνω μέσα στο όχημα περιχαρής και ξεκινάω. Συνοφρυωμένοι οι εξεταστές από πίσω να μετρούν κάθε λάθος ανάσα μου και να έχουν το ύφος του πούμα που παραφυλάει το ελαφάκι στη ρεματιά. (Λαζόπουλος clopyright)
Φτάνει η στιγμή του παρκαρίσματος.
Καθώς το όχημα κινείται (υπερβολικά αργά) με τον κώλο προς το πεζοδρόμιο, κοιτάω μπροστά να δω τι χώρο έχω.
- Εεεεεεπ σταμάτα τι κάνεις εκεί???
- Τι κάνω?
- Κάνεις όπισθεν και κοιτάς μπροστά!
- Μα…μα….κοιτάω να δω πόσο χώρο έχω, μη ξηλώσω κανά φτερό απ’ το κακόμοιρο το όχημα μπροστά…
- Πας καλά (εν χορώ)???? Kάνεις όπισθεν και κοιτάς μπροστά???? Ξέρεις πόσοι έχουν σκοτωθεί έτσι????
- Ναι μαντάμ, της λέω με υφάκι κωλοπαιδαρέ βεβαίως βεβαίως , πόσο δίκιο έχετε, έχουν σκοτωθεί πολλοί στο παρκάρισμα!

Κόπηκα

Συμπέρασμα : Παγκόσμια Ημέρα κατά του Λαδώματος υπάρχει???
Συμπέρασμα 2 : Παγκόσμια Ημέρα υπέρ του λαδώματος μήπως???

Όταν γίνω δικτάτορας...

- Θα απαγορεύσω το πρωινό ξύπνημα και θα στείλω στη Μακρόνησο όσους δηλώνουν «πρωινοί τύποι».
- Θα καταργήσω τα πολιτικά κόμματα (εξυπακούεται), και θα στείλω εν συνεχεία τους 300 περιοδεία στην Ελλάδα για αναδάσωση.
- Θα κυνηγήσω τους κομμουνιστές μέχρι να πατήσουν κόκκινο χιόνι (όχι ότι έχω τίποτα με τα παιδιά, αλλά ποιος σοβαρός δικτάτορας που σέβεται τον εαυτό του δε θα τους κυνηγούσε?). Στη Μακρόνησο και αυτοί.
- Θα καθιερώσω το υποχρεωτικό τετραήμερο εργασίας.
- Θα απαγορεύσω τους Pyx Lax, την Αρβανιτάκη και τους Violent Femmes. Όποιος συλληφθεί ν’ ακούει τους προαναφερθέντες θα τουφεκίζεται επί τόπου.
- Θα μετακομίσω στην Ακρόπολη (θα έχω και το Μεγάλη Βρετάνια πιάτο)
- Θα κάνω αναπάντεχη στρατιωτική επέμβαση στα Σκόπια, τα οποία, μετά την κατάκτηση θα τα μετονομάσω, με το ζόρι, «Πελοπόνησσος».
- Θα ξαναγράψω το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού (Εκείνο το πρωινό 2 εκατομμύρια Έλληνες της Μικράς Ασίας είχαν την ίδια ιδέα, να πάνε εκδρομή στην Ελλάδα...).
- Θα απαγορεύσω τα πολύχρωμα πουκάμισα με τους λευκούς γιακάδες και τα χρυσά μανικετόκουμπα.
- Θα τοποθετήσω ειδικά ιπτάμενα ρομποτάκια στις οδικές αρτηρίες, και τα οποία θα σπάνε το τζάμι των αυτοκινήτων και θα χαστουκίζουν όσους κάνουν μαλακία.
- Θα επιτρέψω το σεξ σε όλους τους δημόσιους χώρους. Καμία αντίρρηση?
- Θα καθιερώσω μέγιστη τιμή καφέ το 1€ (μαζί με το tip).
- Θα απαγορεύσω το κάπνισμα σε όλους τους χώρους (δημοσίους ή μη), μπας και το κόψω το ρημάδι.
- Θα της πάρω ελικόπτερο να πηγαινοέρχεται να μη μου στεναχωριέται. Θα μου πάρω κ εμένα ένα.
- Θα κλείσω όλα τα σκυλάδικα και τα παραλιακά clubάκια και θα κάνω τους σφίχτερμεν μπράβους μου.
- Θα υποστηρίξω ότι πρώτοι οι Έλληνες φτάσανε στον βόρειο πόλο, άρα μας ανήκει, άρα θα πάρουμε εμείς τα κοιτάσματα πετρελαίου. Μετά θα τα δώσω είτε στον Μπους είτε στον Πούτιν, έτσι θα έχω έναν καλό σύμμαχο καβάντζα. Αυτό λέγεται εξωτερική πολιτική.
- Θα τοποθετήσω ζαρντινιέρες σ’ όλα τα πεζοδρόμια. Αυτό, εκτός από καλλωπισμός πόλεως, λέγεται και εθνική ασφάλεια.
- Θα στείλω στη Μακρόνησο : δικηγόρους και λαχειοπώλες (μου τη σπάει αυτό το «αύριο κληρώνει», άσε που εγώ θα κερδίζω ότι κ αν γίνει).
- Θα είναι υποχρεωτικό η ΑΕΚ να παίρνει κάθε χρόνο το πρωτάθλημα. Σε περίπτωση που αντιδράσουν οι οπαδοί των λοιπών ομάδων, θα ακολουθήσουν τους λαχειοπώλες.

- Θα σας αναγκάζω να διαβάζετε τα posts μου και να τα αποστηθίζετε.

Το εξωστρεφές post

Θέλω να γράψω κάτι.
Θέλω απεγνωσμένα να γράψω κάτι.
Δε θέλω να μιλήσω όμως για πολιτική, αρνούμαι πεισματικά.
Ούτε για τα όνειρα μου θέλω να μιλήσω, ούτε για τους φίλους, «φίλους» και εχθρούς θέλω κάτι να πω. Ούτε για τη νέα μου δουλειά, ούτε για το τρομερό βιβλιαράκι που μου κάνανε δώρο εχτές (και ας μη με λένε Σοφία).
Δεν έχω να πω τίποτα πάνω στη προσωπική μου ζωή, όποιος δει το χαζοχαρούμενο γέλιο στη φάτσα μου θα καταλάβει.
Δεν έχω όρεξη να πω τίποτα για το παρελθόν μου, με κουράζει τώρα τελευταία αφόρητα, ειδικά όταν χρησιμοποιώ τις ίδιες λέξεις και παίρνω τις ίδιες εκφράσεις.
Δε θέλω να μιλήσω και με λόγια ποιητικά, δε θέλω να μιλήσω με παραβολές και υπερβολές.
Ούτε τη γνώμη μου για τα μουσικά μου ακούσματα θέλω να αναφέρω.
Ούτε τι ομάδα είμαι, τι ψηφίζω.
Τελικά δε θέλω να γράψω κάτι.

Θέλω να μιλήσω απλά.

Να πω σε όλους, τη δική μου καλησπέρα.

(δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη)

Το εσωστρεφές post

Έχει μια τρομερή δροσιά σήμερα, πόσο μου έλειψε, και απ’ ότι φαίνεται το πάει για βροχή. Όλοι γύρω μου είναι ελαφρά κατσουφιασμένοι και όταν πάω μες στη καλή χαρά να τους πω πόσο χαίρομαι που χειμωνιάζει, μονολογούν «πάει το καλοκαίρι, έφυγε». Μάλιστα. Το ζήτημα δεν είναι ότι έφυγε το καλοκαίρι, το ζήτημα όμως είναι, τι έφυγε μαζί με το καλοκαίρι. Και τι έμεινε, βεβαίως βεβαίως...

Τι έφυγε…..

Η ομορφιά της Πελοπονήσσου. Με τσουρούφλισε αυτή η πυρκαγιά, να το ξέρεις αγαπημένε μου Βύρωνα. Ελπίζω να τσουρουφλίσει κ εσένα.
Παλιές και σκονισμένες, μνήμες μου ζωντανές (που λέει και ο Μάλαμας)
Η αθωότητα της παλιάς μου παρέας. Αν υπήρξε και ποτέ.
Η εν γένει αντιπάθεια μου προς τη θάλασσα. Καλά όχι και αντιπάθεια, ας πω, αδιαφορία, να μη τα’ ακούσω χειμωνιάτικα (χε χε)
Η όρεξη μου για βότκα, αντικαταστάθηκε πλήρως από ρακόμελα και ψημένες ρακές.
Η ΑΕΚ απ’ το Champions’ League. (ούτε Mega,ούτε Uefa, μόνο Antenna για να βλέπουμε τη Βέφα…)
Ο υπολογιστής μου, που μετά από μια κλωτσιά, αποδήμησε εις Κύριον.
Η παλιά μου δουλειά. Γιαούρτι, τέλος, με αγάπη, Γιαουρτέμπορας.

Τι έμεινε…

Η αντιπάθεια μου προς τον ήλιο, που για μια ακόμα φορά μου προκάλεσε έγκαυμα (και μάλιστα στο σκαλπ ο άτιμος) χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα.
Η διάθεση μου για ταξίδια στο εξωτερικό.
Το δέος για το θράσος των πολιτικών μας.
Η διάθεση μου για ταξίδια στο εσωτερικό.
Η διάθεση μου να δώσω κατατακτήριες στο Βιολογικό πανεπιστήμιο (τρίτη και φαρμακερή).
Η αγάπη μου για τα νησιώτικα (πλάκα κάνω μανίτσα μου, δε κρατάει κ ένα μήνα η ρακομελοκρεπάλη, φουμπαρ?)
Τα χρέη μου προς τη τράπεζα (πότε θα με πυροβολήσουν καμιά ώρα αν με δουν να περνάω απ’ έξω…)
Βασικά, η παρέα της.
Και φυσικά….Το κέφι μας στα ύψη! Γιατί, μη ξεχνάμε….

Πέτρα που θέλει να κυλάει, ποτέ δε χορταριάζει!

(Καρτέλ θετικής Σκέψης Reloaded)